
Irlandczyk, który z trenera stałych fragmentów został szkoleniowcem Brentfordu i w sezonie 2025/2026 zajął z nim dziewiąte miejsce.
Keith Andrews urodził się we wrześniu 1980 roku w Dublinie. Piłkę grał w dublińskiej lidze szkolnej, a w wieku piętnastu lat, w 1995 roku, wyjechał do akademii Wolverhampton Wanderers, razem z czwórką innych obiecujących Irlandczyków, wśród nich z Robbiem Keane'em. Matka była przeciwna wyjazdowi: chciała, żeby skończył szkołę i poszedł na uniwersytet. W jednym z wywiadów mówił, że gdyby nie piłka, mógłby zostać kucharzem.
Jako zawodnik był defensywnym pomocnikiem. W Wolves zadebiutował w pierwszym zespole w 2000 roku i został najmłodszym kapitanem klubu od ponad stu lat, lecz w Premier League wystąpił tam tylko raz, w 2003 roku. Kiedy mając 23 lata odpoczywał w przerwie letniej na bieżni, a trener Dave Jones nie stawiał na niego, wyobrażał sobie Jonesa przy każdym kroku i obiecywał sobie, że mu pokaże. Mówi, że po prostu ma wrodzoną potrzebę bycia najlepszym, na jakiego go stać. Grał na wypożyczeniach w Oxfordzie, Stoke i Walsall, a w 2005 roku odszedł, bo, jak mówił, potrzebował czystego cięcia po zbyt długim pobycie w jednym klubie. Spadł do Hull City, a potem do czwartej ligi, do MK Dons, i tam jego kariera zaczęła się od nowa. Jako kapitan wygrał w sezonie 2007/2008 awans do League One, strzelając zwycięskiego gola w Stockport, i Football League Trophy, otwierając wynik w finale z Grimsby na Wembley. Sezon skończył jako najlepszy zawodnik czwartej ligi. Paul Ince, dawny kolega z Wolves, zabrał go potem do Blackburn Rovers. W Premier League grał jeszcze w West Bromwich Albion, a karierę kończył w Bolton Wanderers, w sierpniu 2015 roku, w wieku 34 lat.
Do reprezentacji Irlandii dostał się późno, bo jako 28-latek, rok po tym, jak grał jeszcze w czwartej lidze. Zadebiutował 18 listopada 2008 roku na Croke Park w towarzyskim meczu z Polską. Wszedł na boisko przy stanie 0:2, a po tym, jak Robert Lewandowski w 89. minucie przywrócił Polakom dwubramkowe prowadzenie, w doliczonym czasie strzelił gola na 2:3 strzałem sprzed pola karnego, obok Łukasza Fabiańskiego. Debiutancka bramka dała mu miejsce w planach Giovanniego Trapattoniego. W 2009 roku był w kadrze, która straciła awans na mundial po ręce Thierry'ego Henry'ego w barażu z Francją, a w latach 2008-2012 regularnie grał w reprezentacji.
Na Euro 2012, rozgrywanym w Polsce, wystąpił we wszystkich trzech meczach grupowych, z Chorwacją i Włochami w Poznaniu oraz z Hiszpanią w Gdańsku. Irlandia przegrała wszystkie trzy. W meczu z Włochami Andrews dostał drugą żółtą kartkę za dyskusję z sędzią i w złości wykopnął piłkę na trybuny. Mimo to w 2012 roku wybrano go piłkarzem roku w Irlandii. Przed turniejem zaangażował się w firmę odzieżową i pomógł skompletować dla kadry garnitury na wyjazd.
Pracę trenerską zaczął w 2015 roku u Karla Robinsona w MK Dons, jako asystent w pierwszym sezonie klubu w Championship. Po zakończeniu kariery występował też jako ekspert telewizyjny i radiowy; w 2018 roku krytykował Roya Keane'a, wówczas asystenta Martina O'Neilla, za to, że nie pomaga selekcjonerowi, a Keane w 2020 roku odpowiedział mu ostrym komentarzem.
W styczniu 2019 roku został asystentem Stephena Kenny'ego w reprezentacji Irlandii U21, a gdy Kenny w 2020 roku przejął kadrę seniorów, poszedł z nim i pracował tam do końca 2023 roku. Pierwszą rozmowę z Kennym, przy kawie, przegadali cztery godziny. Andrews uważał ich zasady gry za bardzo zbliżone i publicznie bronił selekcjonera w najtrudniejszych miesiącach, gdy Irlandia miała na starcie zaledwie dwa zwycięstwa. Mówił, że bez takiej zgodności by tam nie został. Przygotowywał kadrę do meczów z Francją, Holandią i Portugalią, a w ramach pracy odwiedzał inne środowiska sportowe, między innymi reprezentację Irlandii w rugby i trenera Andy'ego Farrella. Kenny i jego sztab odeszli po nieudanych eliminacjach Euro 2024, w listopadzie 2023 roku.
W grudniu 2023 roku dołączył do sztabu Chrisa Wildera w Sheffield United, a latem 2024 roku przeszedł do Brentfordu jako trener stałych fragmentów gry. Dyrektor Phil Giles mówił, że przyszedł, bo chciał nowych doświadczeń i nauki. Wiosną 2025 roku był jednym z czterech finalistów rozmów o posadę w MK Dons, którą dostał ostatecznie Paul Warne.
W sezonie 2024/2025 Brentford był trzeci w Premier League pod względem oczekiwanych goli ze stałych fragmentów. Andrews wymyślił też rozpoczęcia gry od środka, po których drużyna w kolejnych spotkaniach z Manchesterem City, Tottenhamem i West Hamem strzelała gola w ciągu czterdziestu sekund. Obrońca Nathan Collins mówił o nim, że jest wymagający i głośny na boisku, a poza nim wesoły.
Gdy Thomas Frank odchodził w czerwcu 2025 roku do Tottenhamu, zabrał ze sobą część sztabu, ale Andrews został w Brentfordzie, co było pierwszym sygnałem. Klub, który od lat awansuje ludzi z własnego sztabu, rozmawiał też z kandydatami z zewnątrz. Andrews przedstawił zarządowi, z właścicielem Matthew Benhamem i dyrektorem Philem Gilesem, prezentację o tym, jak widzi drużynę i jak chce ją poprawić; według Gilesa „był na rozmowie kwalifikacyjnej od dwunastu miesięcy”. Sam mówił, że jest gotów od trzech lat, ale wcześniej nie chciał opuszczać reprezentacji Irlandii i człowieka, z którym tak dobrze się rozumiał. Został dopiero szóstym szkoleniowcem bez wcześniejszej samodzielnej pracy, którego klub Premier League zatrudnił na stałe od czerwca 2015 roku. Przejął zespół po sprzedaży Bryana Mbeumo, kapitana Christiana Nørgaarda i bramkarza Marka Flekkena oraz w zamieszaniu wokół Yoane'a Wissy; do kadry doszli między innymi Caoimhín Kelleher, Jordan Henderson i Antoni Milambo. Licencję UEFA Pro miał już wcześniej. O sobie mówił wtedy, że jest „dopiero w obozie bazowym”. Sam mówi też, że o roli głównego trenera wiedział od zawsze, ale po zakończeniu kariery uznał, że musi zebrać więcej doświadczeń, a droga zajęła mu dziesięć lat od startu w MK Dons.
W sezonie 2025/2026, już w drugiej kolejce, jego drużyna pokonała Aston Villę, a potem wygrała z Manchesterem United i Liverpoolem, zrobiła podwójne zwycięstwa nad Aston Villą i Newcastle, wyrwała punkty Arsenalowi i Chelsea w końcówkach, a w Pucharze Ligi wyeliminowała Villę, grając trójką obrońców. Brentford zakończył ligę na dziewiątym miejscu, wyrównując swój najlepszy wynik w Premier League, i o jedną bramkę minął europejskie puchary: w ostatniej kolejce zremisował 1:1 na Anfield, a w doliczonym czasie Dango Ouattara głową przestrzelił z kilku metrów. Brighton wyprzedziło go lepszą różnicą bramek. Andrews został nominowany do nagrody trenera sezonu Premier League. Latem 2026 roku jego asystentem został dawny kolega z reprezentacji Damien Duff.
Brentford Andrewsa gra najczęściej 4-2-3-1, tak samo zaczął sezon 2026/2027. W sezonie 2025/2026 w kilku meczach, na przykład z Chelsea i Manchesterem City, trener sięgał po 5-3-2, a w Pucharze Ligi z Villą po 3-5-2. Mówi, że lubi być nieprzewidywalny i nie ułatwiać zadania rywalowi.
Jego zespół gra bezpośrednio. Wiosną 2026 roku był pierwszy w lidze pod względem długich podań i trzeci pod względem podań prostopadłych, miał niskie posiadanie piłki, a jednocześnie należał do czołówki ligi w intensywnym pressingu na połowie rywala. Pomocnicy cofają się między stoperów lub obok nich, wpuszczając bocznych obrońców wyżej, a ofensywni gracze schodzą do środka wokół Igora Thiago: Kevin Schade i Dango Ouattara biegają za linię obrony, a Keane Lewis-Potter trzyma szerokość. Długie piłki zagrywają bramkarz Caoimhín Kelleher, stoperzy i pomocnik Jordan Henderson. Andrews chce, żeby Brentford był „paskudny do grania przeciwko”, i mówi o grze „z charakterem”.
Dużo uwagi poświęca organizacji bez piłki. Zespół agresywnie pressuje wykopy od bramki rywala, zamykając jedną stronę boiska i grając jeden na jednego, a w średnim i niskim bloku zachowuje zwartość i stara się zamknąć dostęp do środka pola: przeciwnicy mają być spychani na skrzydła. Kształt zmienia się, od 4-4-2 po 5-3-2, ale zasady zostają: zwartość, blokada środka i agresja w odpowiednich momentach. Zawsze jest zawodnik w nadwyżce z tyłu, zwykle Nathan Collins.
W klubie uchodzi też za trenera technicznego, który pracuje z zawodnikami indywidualnie. Stałe fragmenty pozostają jego znakiem rozpoznawczym. Wymienia wpływ trenerów, pod którymi grał: Roya Hodgsona, Sama Allardyce'a i Trapattoniego. Dyrektor Giles chwalił go jako komunikatywnego, szczegółowego i otwartego na naukę.
„To nie jest kopiuj-wklej. Ale są cechy drużyny, których nie możemy stracić: głód rywalizacji i umiejętność sprawiania rywalowi dyskomfortu w jego grze.” (The Irish Times, sierpień 2025)
„Moja droga nie była prosta, wcale, zwłaszcza w tamtych pierwszych latach.” (BBC Sport, wrzesień 2026)
55
meczów
1,45
punktu na mecz
21
zwycięstw · 17 remisów, 17 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| od lipca 2025Premier League | Premier League | 55 | 21-17-17 | 1,45 |
Keith Andrews jest trenerem klubu Brentford od lipca 2025.
Keith Andrews został trenerem Brentfordu w czerwcu 2025 roku, po odejściu Thomasa Franka do Tottenhamu. Od lata 2024 roku pracował w klubie jako trener stałych fragmentów gry. Nie miał wcześniej samodzielnej pracy jako pierwszy trener.
Brentford Keitha Andrewsa zakończył sezon 2025/2026 na dziewiątym miejscu w Premier League, wyrównując swój najlepszy wynik w tych rozgrywkach. Do europejskich pucharów zabrakło jednej bramki: Brighton wyprzedziło go lepszą różnicą bramek.
Keith Andrews zadebiutował w reprezentacji Irlandii 18 listopada 2008 roku, w towarzyskim meczu z Polską na Croke Park. Wszedł na boisko przy stanie 0:2 i w doliczonym czasie strzelił gola na 2:3.
Brentford Keitha Andrewsa gra najczęściej 4-2-3-1 i bezpośrednio: wiosną 2026 roku był pierwszy w Premier League pod względem długich podań, a jednocześnie pressował wysoko. Andrews chce, żeby zespół był „paskudny do grania przeciwko”. Znakiem rozpoznawczym pozostają stałe fragmenty.





