Alexandre Dujeux

Pochodzenie

Alexandre Dujeux urodził się 8 stycznia 1976 roku w Villers-Semeuse w departamencie Ardeny. Piłkę zaczynał w FC Flohimont koło Givet, a w 1990 roku, mając trzynaście lat, trafił do ośrodka szkoleniowego AJ Auxerre. W 1993 roku wygrał z juniorami klubu Puchar Gambardella, ale w pierwszej drużynie Auxerre nie zagrał nigdy: został wypożyczony do Red Star, a gdy zrozumiał, że nie wchodzi w plany Guya Roux, ruszył w objazd po francuskich klubach.

Grał w Châteauroux (1999–2003, ponad 150 meczów), Le Havre, Troyes, gdzie przez sezon występował w Ligue 1, Ajaccio i Tours, gdzie skończył karierę w 2010 roku. Był bocznym obrońcą. Zebrał ponad 400 meczów zawodowych, około 350 z nich w Ligue 2. Były kolega z Châteauroux, Armindo Ferreira, opisuje go jako cichego, poukładanego i bardzo zdyscyplinowanego obrońcę, który nie szukał efektownej gry, lecz solidnej, i „nigdy nie tracił piłki”. Na treningach, wspomina Ferreira, był „maszyną”, co jego zdaniem pchnęło go później w stronę trenerki.

Kariera trenerska

Do zawodu wciągnęły go Tours. Klub otwierał nowe centrum szkolenia i od razu pomyślał o byłym obrońcy; zaproponował mu to Max Marty, ówczesny dyrektor generalny. Dujeux mówił później, że nie był przekonany, czy się do tego nadaje, i że to Marty wyczuł w nim zdolności. W pierwszych latach uczył się w klubie, a o Bernardzie Blaquarcie mówi, że to człowiek wyjątkowy, który dał mu ochotę, by iść tą drogą. Potem prowadził juniorów U19 Tours, wśród których byli Baptiste Santamaria i Saîf-Eddine Khaoui, a w czerwcu 2013 roku został asystentem Oliviera Pantaloniego w pierwszej drużynie Ligue 2.

21 października 2014 roku Pantaloni zrezygnował po ośmiu porażkach w jedenastu meczach. Tours były ostatnie w tabeli z dziewięcioma punktami, a zespół przejął jego asystent. Na pierwszy mecz pojechał do Châteauroux, czyli do dawnego klubu (porażka 1:2). W bramce postawił młodego Kamarę. Dujeux nie miał jednak dyplomu BEPF, który uprawnia do prowadzenia klubu zawodowego, więc w listopadzie klub potwierdził go na stanowisku w parze z Gilbertem Zoonekyndem, dyrektorem ośrodka szkoleniowego, który dyplom miał. Latem 2015 roku trenerem Tours został Marco Simone.

Pantaloni wrócił do Ajaccio, a w czerwcu 2015 roku Dujeux poszedł za nim i przez sześć lat, do maja 2021 roku, był jego asystentem. Dyplom BEPF zdobył w maju 2020 roku, w sesji, którą zaliczyło wszystkich dziesięciu kandydatów.

Latem 2021 roku został asystentem Gérald Baticle’a w Angers. Baticle’a odsunięto pod koniec listopada 2022 roku, drużynę przejął Abdel Bouhazama, ale po porażce 0:5 w Montpellier i skandalu wokół jego przemowy w szatni zrezygnował 7 marca 2023 roku. Dujeux miał pół godziny do treningu i pięć dni do meczu z Toulouse. Mówił, że został „zrzucony” na stanowisko, którego się nie spodziewał. Wicekapitan Pierrick Capelle mówił po pierwszym tygodniu, że od razu przywrócił na treningach ramy i wymagania, których wcześniej brakowało. Do końca sezonu poprowadził dwanaście meczów drużyny, która była ostatnia w tabeli, i nie uniknął spadku z Ligue 1.

Mimo spadku klub zostawił go na stanowisku i 25 maja 2023 roku ogłosił go trenerem. 17 maja 2024 roku bezbramkowy remis z Dunkierką w ostatniej kolejce dał Angers drugie miejsce w Ligue 2, za Auxerre, i awans do Ligue 1.

W Ligue 1 klub miał jeden z najmniejszych budżetów. Sezon 2024/2025 zakończył na 14. miejscu, a 2025/2026 na 13.. Jesienią 2025 roku drużyna z najmniejszym budżetem w lidze po szesnastu kolejkach była dziesiąta. Dujeux nie ukrywał irytacji, że klub sprzedaje najlepszych zawodników, także w trakcie sezonu: Estéban Lepaul, Himad Abdelli (do Olympique Marsylia) i Sidiki Cherif (do Fenerbahçe) odeszli w sezonie 2025/2026. 3 czerwca 2026 roku, już po utrzymaniu, odszedł z własnej inicjatywy. Po ostatnim meczu sezonu w Brześciu mówił: „w futbolu zawsze są cykle, więc zastanawiam się też nad sobą”.

9 czerwca 2026 roku Lorient ogłosił go następcą Pantaloniego, czyli człowieka, któremu przez lata asystował. Klub podkreślał, że Dujeux umie wydobywać potencjał z zawodników. W Lorient spotkał ludzi z poprzednich etapów: dyrektora sportowego Laurenta Koscielnego, swojego dawnego kolegę z boiska w Tours, i kapitana Laurenta Abergela, którego znał z Ajaccio.

Styl i metody

Grę swojej drużyny opisywał jesienią 2025 roku jako grę z wyprowadzaniem piłki od tyłu, do przodu, nastawioną na strzelanie bramek, z drużyną, która ma piłkę, gra pionowo i szuka skuteczności. Zaraz dodawał, że nie zawsze to wychodzi, że trzeba być pragmatycznym i dostosować się do tego, co proponuje rywal, i że gra się według możliwości zespołu. Jego Angers w sezonie 2025/2026 zmieniało ustawienie z meczu na mecz, od czwórki do piątki obrońców.

Na treningach stawia na odpowiedzialność piłkarzy: nie podaje rozwiązań od razu, żeby sami umieli rozwiązywać problemy wynikające z gry rywala. Jako przykład podał mecz z Auxerre, w którym rywale, spodziewani w ustawieniu z pięcioma obrońcami, wyszli czwórką. Przed meczem z Lens po słabej sesji taktycznej zmienił plan pressingu po rozmowie z zawodnikami. W Angers bez obaw wprowadzał młodych: kapitan Pierrick Capelle mówił, że jeśli ktoś pracuje na treningu, trener nie waha się mu zaufać, bez względu na wiek. Jednocześnie przyznaje, że o zawodnikach, których „lubi wszystkich”, choć „nie wszystkich wystawia”, decyduje się indywidualnie, i że dba o to, żeby nie kopiować decyzji, bo każda sprawa jest inna.

W Lorient zaczął od ustawienia z czterema obrońcami, ale po porażce 1:4 w ostatnim sparingu przed sezonem w Niemczech, w którym stracił bramki po stałym fragmencie gry i wrzucie z autu, wrócił do pięciu obrońców, w systemie, na którym klub grał za Pantaloniego. Zapytał o zdanie zawodników, a Théo Le Bris, przesunięty na prawe wahadło, mówił, że trener jest bardzo otwarty. W pierwszej kolejce sezonu 2026/2027 Lorient zremisował w Nicei 0:0 i od tej pory gra 3-4-2-1. Dujeux tłumaczył, że czwórka czy piątka nie jest dla niego problemem, bo to pomysły na grę trzeba zmienić, nie samo ustawienie.

Wypowiedzi

„Jestem przekonany, że do celu musimy dojść przez grę.” (L’Équipe, grudzień 2025)

„Nie chodzi o to, żeby umierać za swoje pomysły.” (L’Équipe, grudzień 2025)