Urodzony w Paryżu środkowy obrońca reprezentacji Tunezji, mistrz Ligue 2 z Lorient w 2025 roku i uczestnik mundialu 2022.
Urodził się 26 maja 1998 roku w Paryżu. Jako pięciolatek zaczął grać w Paris FC, potem trafił do Les Lilas, jednego z klubów szkolących młodzież w Seine-Saint-Denis. Jego idolem był Zinedine Zidane.
Gdy miał 12 lat, rodzice wrócili do Tunezji. Była to decyzja rodzinna, a on poszedł za nimi. Dostał się do akademii Espérance Tunis, klubu, któremu kibicował od dziecka i na którego stadion wracał co lato podczas wakacji. Test do akademii trwał kilka tygodni, a odpadających zawodników z kolejnych grup było coraz więcej. Talbi przez kilka miesięcy grał w dodatkowej kategorii dla tych, którzy nie dostali się od razu, wytrzymał i został przyjęty na stałe. Mówił, że w juniorach nigdy nie był największym talentem, tylko tym, o którym trenerzy mówili, że jest najpoważniejszy.
Pierwszy kontrakt zawodowy podpisał w wieku 17 lat. Okazja przyszła w sparingu pierwszej drużyny, w którym trener potrzebował obrońców do kompletu. Zagrał kilka minut i zrobił na prezesie tak dobre wrażenie, że zabrano go na zimowe zgrupowanie w Maroku.
W seniorskiej drużynie Espérance zadebiutował w sezonie 2016/2017, w fazie play-off o mistrzostwo. Pierwszy mecz w wyjściowym składzie rozegrał z Club Sportif Sfaxien, potem zagrał z Étoile du Sahel i w derbach z Club Africain. Tytuł mistrza Tunezji zdobył po pięciu meczach. Trener Faouzi Benzarti dawał mu następnie grać w prawie wszystkich meczach grupowych Ligi Mistrzów CAF. W sierpniu 2017 roku Espérance wygrała w Aleksandrii turniej klubowych mistrzów krajów arabskich, pokonując w finale Al-Fajsali z Jordanii 3:2 po dogrywce. Talbi wszedł na boisko w 106. minucie. Rok później z klubem po raz kolejny został mistrzem Tunezji.
W czerwcu 2018 roku, gdy wygasał jego kontrakt, przeszedł do tureckiego Çaykur Rizespor, mistrza drugiej ligi tureckiej. Po latach tłumaczył, że wyjazd do Turcji był kalkulowanym ryzykiem. Wiedział, że w lidze tureckiej jest niewielu zagranicznych młodych środkowych obrońców, i liczył na grę oraz na wystawę dla europejskich klubów. Pierwszy sezon był trudny, potem wywalczył miejsce w składzie. Latem 2021 roku miał dołączyć do włoskiego Benevento, ale klub spadł z Serie A. Był już z nim związany umową, więc przepracował z nim półtora miesiąca przygotowań, po czym przeniósł się do Rubina Kazań. W Rosji zakończył przygodę po inwazji na Ukrainę i sankcjach wobec rosyjskich klubów.
18 lipca 2022 roku podpisał pięcioletni kontrakt z Lorient. Pod wodzą Régisa Le Brisa stał się filarem obrony. Sam mówił, że trener dał mu dużo odpowiedzialności i zaufania, a on dojrzał pod względem taktycznym, fizycznym i technicznym. W sezonie 2022/2023 był jedynym piłkarzem Ligue 1, który zagrał wszystkie 38 kolejek od pierwszej do ostatniej minuty i nie dostał żadnej kartki, przez co w szatni nazywano go „Monsieur Propre”, czyli „Panem Czystym”.
Po spadku Lorient do Ligue 2 został w klubie. W sezonie 2024/2025 grał w obronie niemal bez przerwy i pomógł drużynie wrócić do Ligue 1. 10 maja 2025 roku Lorient przypieczętował mistrzostwo Ligue 2, wygrywając 5:1 z Martigues; Talbi zagrał w tym meczu od początku.
Środkowy obrońca, który lubi grać blisko napastnika i wygrywać pojedynki. W 2023 roku mówił, że z wiekiem stał się mniej agresywny, a bardziej opiera się na czytaniu gry i przewidywaniu. Wiedział, w których strefach nie wolno faulować, i wolał zmusić rywala do podania do tyłu. Dobrze buduje grę z tyłu: potrafi zagrać prostopadłe podanie omijające pierwszą linię rywala albo wyprowadzić piłkę samemu. W sezonie 2022/2023 należał w Ligue 1 do najlepszych środkowych obrońców pod względem odsetka wygranych pojedynków.
Pod presją często zagrywa górną piłkę do bocznego obrońcy; mówił, że robi to w prawie każdym meczu i na każdym treningu.
W reprezentacji przyzwyczaił się do roli lewego środkowego obrońcy, ale mówił, że czuje się swobodnie po obu stronach.
W reprezentacji Tunezji zadebiutował w marcu 2021 roku. W grudniu 2021 roku zagrał w Pucharze Arabskim FIFA, w którym Tunezja doszła do finału, a w styczniu 2022 roku w Pucharze Narodów Afryki, gdzie drużyna dotarła do ćwierćfinału.
Na mundialu w Katarze w 2022 roku zagrał w pierwszym meczu z Danią (0:0) i w ostatnim z Francją, którą Tunezja pokonała 1:0, choć to nie wystarczyło do awansu. 27 września 2022 roku w towarzyskim meczu z Brazylią w Paryżu strzelił głową gola na 1:1 po rzucie wolnym Anisa Ben Slimane; Tunezja przegrała 1:5.
27 grudnia 2025 roku w meczu Pucharu Narodów Afryki z Nigerią w Fezie trafił głową po rzucie wolnym Hannibala Mejbriego na 1:3. Tunezja przegrała 2:3.
0
0
7,2
Minuty w sezonie
720′8 z 8 meczów
0:0
FC Lorient906,70:0FC Lorient6,71:0
AS Monaco907,31:0AS Monaco7,31:0
Paris FC907,31:0Paris FC7,3
2:1FC Lorient906,62:1FC Lorient6,62:2
Toulouse FC907,02:2Toulouse FC7,0
0:1FC Lorient907,90:1FC Lorient7,91:2
ESTAC Troyes907,31:2ESTAC Troyes7,3
0:0FC Lorient907,20:0FC Lorient7,2| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Tunezja | Mistrzostwa Świata | 3 | 270 | 0 | 0 |
| 2025/2026Ligue 1 | FC Lorient | Ligue 1 | 29 | 2610 | 0 | 1 |
| 2024/2025 | FC Lorient | – | – | – | – | |
| 2023/2024Ligue 1 | FC Lorient | Ligue 1 | 25 | 2205 | 0 | 0 |
| 2022/2023Ligue 1 | FC Lorient | Ligue 1 | 26 | 2340 | 1 | 1 |
| 2021/2022 | Rubin | – | – | – | – | |
| 2020/2021 | Rizespor | – | – | – | – | |
| 2019/2020 | Rizespor | – | – | – | – | |
| 2018/2019 | Rizespor | – | – | – | – | |
| 2017/2018 | ES Tunis | – | – | – | – | |
| 2016/2017 | ES Tunis | – | – | – | – |
Tunezja
