Meczem ze Szwecją na Tarczyński Arena we Wrocławiu reprezentacja Polski zakończyła występy w 2026 roku. Zespół prowadzony przez Jana Urbana ma za sobą trudne i niezwykle nieudane miesiące. „Biało-Czerwoni” odnotowali blamaż w Lidze Narodów, nie wygrali ani razu na wyjeździe oraz nie awansowali na mistrzostwa świata. Dobrze, że w tym roku nie wybiegną już na murawę.
Z miesiąca na miesiąc było bowiem coraz gorzej. Reprezentacyjne granie zaczęło się co prawda od wygranej, lecz w kolejnych miesiącach to słowo nie padało w pomeczowych rozmowach. Zamiast brać udział w najważniejszej imprezie czterolecia, reprezentanci Polski mogli wyjechać na wakacje. Zamiast walki o powrót do dywizji A Ligi Narodów reprezentacja Polski obrała odmienny kierunek. Rok 2026 sprawił, że kadra Polski ponownie kojarzy się ze słowami: „wstyd”, „kompromitacja” oraz „dobrze, że wraca ekstraklasa”.
Mundial? Nie tym razem
Zaczęło się dobrze. Reprezentacja Polski pokonała w półfinale mundialowych baraży Albanię 2:1. Choć i tutaj nie obyło się bez problemów. Do przerwy to Albańczycy prowadzili za sprawą Arbëra Hoxhy i dopiero zryw starszyzny – Roberta Lewandowskiego oraz Piotra Zielińskiego – w drugiej połowie sprawił, że to „Biało-Czerwoni” pojechali do Sztokholmu walczyć o bilet do Ameryki Północnej.
Wszyscy liczyliśmy, że podobnie jak cztery lata wcześniej, reprezentacja Polski ogra szwedzkiego rywala i zamelduje się na trzecim mundialu z rzędu. Przed czterema laty zatrudniony w roli ratownika Czesław Michniewicz przechytrzył Blågult i do Kataru pojechali „Biało-Czerwoni”. Sztokholm nie okazał się jednak przyjazny i Jan Urban odniósł pierwszą, najważniejszą w tym roku porażkę. Jednocześnie przegrana w samej końcówce po indywidualnych błędach obrony pokazała, że piłkarski świat poszedł do przodu. My natomiast pozostaliśmy w tym samym miejscu, co przed czterema laty, a kadra Urbana mimo obiecującego początku zaczynała grać coraz gorzej. Strata bramki w 88. minucie bolała bardziej niż zwykle…
Krótka przebieżka przed wakacjami
Gdy Szwedzi szykowali się do starć z Tunezją, Holandią i Japonią, reprezentanci Polski mieli już zarezerwowane loty w bardziej wakacyjne destynacje niż Kanada czy Stany Zjednoczone. By zacząć wakacje, trzeba było rozegrać jeszcze tylko dwa mecze towarzyskie z Ukrainą i Nigerią. Rywale w naszym zasięgu? Nic bardziej mylnego. Ukraińcy we Wrocławiu pokazali nam, jak obecnie gra się w piłkę. Roman Yaremchuk oraz Andriy Yarmolenko już przed przerwą pozbawili polskich piłkarzy ochoty do grania, a kibiców – do oglądania. Kolejny raz można było podnieść kwestię sensu rozgrywania spotkań „o nic” po długim i wymagającym sezonie klubowym.
Tymczasem trzeba było rozegrać jeszcze mecz z Nigerią w Warszawie. Rywale, podobnie jak Polacy, na mundial nie jechali. Do Polski afrykański zespół przyleciał zresztą bez największych gwiazd: Victora Osimhena, Ademola Lookmana i Samuela Chukwueze. A mimo to zespół Jana Urbana był bliski porażki, bowiem do 95. minuty to „Super Orły” prowadziły w tym meczu. Wybawcą „Biało-Czerwonych” okazał się Przemysław Wiśniewski, który huknął z połowy boiska, strzelając najpiękniejszą bramkę w tym roku reprezentacyjnym. Mimo tego i tak zostanie zapamiętany ze swojego fatalnego występu ze Szwecją oraz późniejszego wykładu dotyczącego krycia w polu karnym.

Liga Narodów: piłkarze dobili kibiców
Skoro z mundialem nie wyszło, to może w Lidze Narodów pokazaliśmy nasz potencjał? Też nie. Grupa z naszymi dobrymi znajomymi ze Szwecji oraz Rumunami i Bośnią i Hercegowiną okazała się na tyle trudna, że do końca drżeliśmy o pozostanie w dywizji B. Ponownie zaczęło się niewinnie, od remisu z Bośnią i Hercegowiną. Piłkarze z Bałkanów, w przeciwieństwie do nas, grali na mundialu, lecz to nie zwalniało Roberta Lewandowskiego i jego kolegów z obowiązku wygranej przed własną publicznością. Nie dość, że Polacy nie wygrali, to wraz z przeciwnikami zaprezentowali antyfutbol, który pokazał, że reprezentacja Jana Urbana nie zmierza w żadnym kierunku.
Ponownie całą Polskę obiegła seria pytań o wybory personalne Jana Urbana, styl gry i pomysł na nią. Obawy o przyszłość reprezentacji nasiliła kolejna porażka ze Szwecją – tym razem 1:3. Dwa mecze, jeden punkt i brak światełka w tunelu sprawiały, że w trakcie długiego, jesiennego zgrupowania wszyscy zaczęli domagać się zwolnienia Urbana jeszcze przed końcem roku.
Tak już bywa, że los często z nami pogrywa i mecz z Rumunią okazał się właśnie takim chochlikiem. „Biało-Czerwoni” wykorzystali grę w przewadze od 22. minuty i ograli rywali 6:0. O swoim istnieniu przypomniał Robert Lewandowski, który skompletował hat-tricka, udowadniając, że przeciwko rodakom Gheorghe’a Hagiego strzela mu się wyjątkowo dobrze.
Bośniacki kubeł zimnej wody
Wysoka wygrana przeciwko dziesiątce rumuńskich piłkarzy sprawiła, że część wiary powróciła do narodu. Wszak wyjazdowe starcie z Bośnią i Hercegowiną było idealną okazją, by wreszcie w tym roku wygrać na wyjeździe. Ta sztuka Janowi Urbanowi i jego graczom się nie udała. Podkreślmy to: reprezentacja Polski nie wygrała ani jednego wyjazdowego spotkania w 2026 roku. Dokonała tego, grając z takimi gigantami futbolu jak Bośnia czy Rumunia. Przegrana z Bośniakami sprawiła również, że Polacy spadli do trzeciego koszyka eliminacyjnego do mistrzostw Europy. Przy obecnej dyspozycji drużyny komplikuje to drogę do europejskiego czempionatu.

Listopadowe zgrupowanie zaczęło się bowiem od wycieczki do Bukaresztu, gdzie najlepsi polscy piłkarze (z wyjątkiem Bartosza Nowaka, który w kadrze nie ma i nie będzie) mieli przybliżyć się do drugiego miejsca w grupie. Rumuni nie wygrali bowiem żadnego spotkania w tegorocznej edycji Ligi Narodów. Jednak kiedyś musi nadejść pierwszy raz, a kiedy ma się on nie wydarzyć, jeśli nie w meczu z Polską? Przegrana w ostatnim wyjazdowym spotkaniu to kolejny kamień do ogródka Jana Urbana w roli selekcjonera. Natomiast piłkarze reprezentacji po raz kolejny udowodnili, że gra z orzełkiem na piersi nie należy do ich najmocniejszych stron. Mecz ze Szwecją stał się zatem naszym ulubionym – tym o wszystko.
Remis na koniec roku
We Wrocławiu zobaczyliśmy zespół, który momentami potrafił grać w piłkę. Oskar Kubiak, Kacper Potulski, Adrian Benedyczak czy w szczególności Sławomir Abramowicz pokazali, że w młodych graczach drzemie ogromny potencjał. Co prawda w meczu ze Szwedami wystarczyło go tylko na remis, lecz gdyby Sebastian Szymański wykorzystał choćby jedną swoją okazję, reprezentacyjny rok kończylibyśmy w odmiennych nastrojach.
Mimo wszystko dobrze, że to był ostatni mecz kadry w tym roku. Dotarliśmy bowiem do momentu, w którym zgrupowania reprezentacji stały się złem koniecznym, a fani piłki odliczają dni do powrotu ekstraklasy już po ostatnim gwizdku przedreprezentacyjnej kolejki. Jan Urban w minionych miesiącach notował porażkę za porażką, a w jego decyzjach trudno było poszukiwać trwałości i logiki. Ten rok zmęczył wszystkich: piłkarzy, kibiców i sztab. Mimo licznych debiutantów oraz okazji do wyprowadzenia polskiego futbolu na prostą, w 2026 roku zakopaliśmy się jeszcze głębiej w błocie niż do tej pory. Co przyniesie przyszłość? Miejmy nadzieję, że realną zmianę w stylu gry i prowadzeniu kadry, która sprawi, że w 2027 roku dorosła reprezentacja Polski będzie prezentowała się zdecydowanie lepiej.











