Zgrupowanie dobiegło końca, czas na analizę. Wybitne umysły polskiej piłki pod patronatem Cezarego Kuleszy pochylą się nad przyszłością selekcjonera. Wyroku można się domyślić – nie przetrwa.
Nie przetrwałby nikt. Urban zaliczył najgorszą średnią punktację od 1996 roku. Wtedy reprezentację prowadzili Władysław Stachurski i powracający z Emiratów Antoni Piechniczek. Statystyka wynosiła wówczas 0,67 punktu, a przez 365 dni zdołaliśmy wygrać spotkanie tylko raz – z Mołdawią. Męczyliśmy się w meczach z Cyprem, Słowenią i Białorusią.
I niewiele brakowało, by ten wyczyn jednego zwycięstwa powtórzyć. Gdyby Rumun Radu Dragusin zachował się tak, jak na obrońcę przystało, gdyby nie rozszalał się już na samym początku spotkania, to przy wyrównanych szansach liczbowych (jedenastu na jedenastu) mecz mógłby zakończyć się zwycięstwem każdej z drużyn – w rewanżu Rumuni się odgryźli. Albo półfinałowa rywalizacja z Albanią w barażach – garść niewykorzystanych sytuacji przeciwko Polakom, błąd bramkarza przy golu Lewandowskiego. Mieliśmy fuksa, że skończyło się dla nas korzystnie. Meczu dominacji w tym roku nie było. Ani jednego.
Polski sposób na futbol
A Kulesza potrzebuje ukarać winowajców sytuacji, by choćby na chwilę uspokoić bardziej lub mniej rozwścieczonych kibiców reprezentacji, którzy już teraz zaczynają tracić cierpliwość do turbobarona polskiej piłki – już po klęsce z rumuńskimi zawodnikami się zagotowało, wierni sympatycy kadry narodowej zaczęli obrzucać go obelgami. Odpowiedział zbywająco: – Ale my gramy?
Urban zakończy kadencję z około 500 dniami w roli selekcjonera (w momencie pisania ma nieco ponad 490). Uplasuje go to na drugim miejscu wśród ściętych głów. Na tle poprzedników wypada przyzwoicie: Paulo Sousa przepracował 342 dni (choć ten odszedł sam), Czesław Michniewicz – 334, Fernando Santos – 232, Michał Probierz – 631.
Prezes stulecia
Czesław Michniewicz, który wydawał się wyborem wątpliwym moralnie już na samym początku, wyleciał przez największą postkorupcyjną aferę polskiego futbolu. Ówczesny premier Mateusz Morawiecki obiecał reprezentantom nawet 50 milionów złotych z publicznych pieniędzy za wyjście z grupy. Prezes poczekał, zobaczył, czy furia wśród kibiców ustanie. Nie ustała, zwolnił.
Zatrudnił Fernando Santosa, który przed laty zdobywał z Cristiano Ronaldo jego pierwsze reprezentacyjne trofeum. Sięgnął po nazwisko medialne, wywołujące szum, największe od czasów Leo Beenhakkera. Obrzucił portugalskiego trenera złotem – został najlepiej opłacanym selekcjonerem w historii polskiego związku. Zainkasował kokosy, dziennikarskie wyliczenia (m.in. WP SportowychFaktów) wskazują na ok. 5,3 miliona złotych za cały niedługi pobyt, nie wliczając odprawy. Sześć spotkań, w tym porażki w Kiszyniowie, Tiranie i Pradze. Utopiony stos pieniędzy. Nieważne, zwolnił. Próbujemy dalej. Dla zrażonych obcojęzycznymi selekcjonerami – nieznających „polskiej mentalności” – zatrudnił znajomego, Michała Probierza. Ich drogi przecięły się w Białymstoku, rozeszły po kłótni z Robertem Lewandowskim. Ze starcia schyłkowego trenera z legendą tylko jeden mógł wyjść bez zadraśnięcia. Karuzela.










