

Reprezentacja
Mistrzowie olimpijscy z 1948 roku, wicemistrzowie świata z 1958 oraz brązowi medaliści mundiali 1950 i 1994.
Stadion narodowy w Solnie, noszący nazwę Strawberry Arena, otwarto w listopadzie 2012 roku. Wcześniej tę funkcję pełniła Råsunda, otwarta w 1937 roku.
Barwy reprezentacji są żółto-niebieskie.
W 1948 roku Szwecja zdobyła olimpijskie złoto z Birgerem Rosengrenem jako kapitanem. Dwa lata później zajęła trzecie miejsce na mistrzostwach świata w Brazylii, mimo że w kadrze zabrakło zawodników grających zawodowo we Włoszech.
Na mundialu rozgrywanym u siebie w 1958 roku dotarła do finału, w którym przegrała z Brazylią 2:5. Kurt Hamrin zdobył podczas tego turnieju cztery bramki, w tym gola ustalającego wynik półfinału z broniącą tytułu RFN na 3:1.
W 1992 roku Szwecja była gospodarzem mistrzostw Europy i doszła do półfinału. Tomas Brolin z trzema bramkami znalazł się wśród czterech najlepszych strzelców turnieju. Dwa lata później drużyna zdobyła mundialowy brąz w USA, pokonując Bułgarię 4:0 w meczu o trzecie miejsce. Brolin został wówczas wybrany do światowej drużyny FIFA.
Zlatan Ibrahimović zakończył karierę w 2023 roku jako rekordzista męskiej reprezentacji pod względem strzelonych goli, z 62 trafieniami.
Trener · Graham Potter
2,00
punktu na mecz
60%
wygranych · 20% remisów, 20% porażek
1
czyste konta
0–15
16–30
31–45
46–60
61–75
76–90
| M | W | R | P | Bramki | Pkt/m | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| U siebie | 4 | 4 | 0 | 0 | 13:5 | 3,00 |
| Na wyjeździe | 6 | 2 | 2 | 2 | 7:11 | 1,33 |





