Reprezentacja Polski może być znana z pasywnej gry linii pomocy w środku pola

Nieco lepiej spisał się grający na lewej stronie Przemysław Frankowski, choć również nie stronił od błędów. Jego umiejętność utrzymania się przy piłce została podana w wątpliwość w 62. minucie, kiedy nabiegający gracz rywali pozbawił go piłki, co mogło skończyć się trafieniem z kontry.

Niemoc cofniętych pomocników

Niewiele dobrego można też powiedzieć o cofniętych pomocnikach, Krystianie Bieliku i Karolu Linettym. Bielik nie zachowywał się na boisku tak irracjonalnie jak na mundialu w Katarze. Niemniej zaliczył dość mało kontaktów z piłką, a jedynym pozytywem w jego grze były powroty do obrony. Mimo wszystko nawet w tym aspekcie gry nie był zbyt pożyteczny, ponieważ nie reagował podczas wrzutu z autu przy pierwszej bramce.

Jeśli chodzi o zawodnika Birmingham, głównym mankamentem są ciągłe problemy zdrowotne oraz idący za tym brak formy i rytmu meczowego. Jednak nie może być to wieczne usprawiedliwienie dla słabszych występów w kadrze.

Z drugiej strony, w starciu z Czechami reprezentacja Polski nie mogła liczyć na wsparcie piłkarza, który gra regularnie, a ostatnio nawet nieźle radzi sobie w barwach Torino. W pierwszym spotkaniu w wyjściowym składzie pod wodzą nowego selekcjonera Linetty rzadko kiedy uczestniczył w ofensywie. Dodatkowo nie zajmował odpowiednich pozycji i nie wychodził do podań.

W rezultacie można było odnieść wrażenie, że nasi reprezentanci unikają akcji w środkowej strefie boiska. Zamiast tego decydowali się na długie, najczęściej nieudane podania. Oprócz tego nasi pomocnicy wielokrotnie tracili piłki od razu po przyjęciu z powodu wysokiego i agresywnego pressingu gospodarzy. Jednocześnie sami nie potrafili ograniczać większości ataków przeciwnika w środku pola.

Osamotniony Piotr Zieliński

Po meczu Robert Lewandowski wywnioskował, że drużyna nie radziła sobie z prostą grą Czechów, przegrywała bezpośrednie pojedynki oraz nie zbierała długich piłek. Wspomniane przez niego długie podania, a także forsowane dwójkowe akcje na skrzydłach zdefiniowały plan na ofensywę. Niestety alternatywa w postaci ataków pozycyjnych środkową strefą nie miała prawa funkcjonować, ponieważ jedynym wystarczająco kompetentnym rozgrywającym był Piotr Zieliński.

28-latek osiąga rewelacyjne liczby w Napoli, zarówno na szczeblu Serie A, jak i w Lidze Mistrzów. Jednak z reguły spotyka się z ogromem krytyki po występach w narodowych barwach. Część środowiska dziennikarskiego zarzuca mu brak zaangażowania w rozgrywanie akcji ofensywnych oraz mizerną dyspozycję, niewspółmierną do gry w klubie. Na przekór tym stwierdzeniom Zieliński po raz kolejny obalił mit na swój temat w starciu z Czechami.

Można było odnieść wrażenie, że jako jedyny potrafił efektywnie wejść w drybling z rywalami i w jakimkolwiek stopniu rozpędzić atak zespołu. Niejednokrotnie cała reprezentacja Polski musiała polegać wyłącznie na jego rajdach z piłką na połowę przeciwnika. Wygrane przez niego bezpośrednie pojedynki nie przekładały się jednak na sytuacje bramkowe, ponieważ wsparcie kolegów było znikome. W większości przypadków Zieliński po prostu nie miał do kogo podać, będąc osamotniony w środku pola.

Porównywalną do gracza Napoli determinację w przeprowadzaniu akcji wykazali dopiero zmiennicy. Po wejściu na plac gry Michał Skóraś oraz Nicola Zalewski wzięli udział w kilku obiecujących atakach „Biało-czerwonych”. Wywalczyli również rzut rożny, po którym padła jedyna bramka dla Polski. Zdobył ją inny aktywny w okolicach pola karnego rezerwowy, Damian Szymański, właśnie dzięki podaniu Skórasia.

Po druzgocącej porażce 1:3 Piotr Zieliński zaznaczał, że drużyna powinna uświadomić sobie, że potrafi utrzymywać się przy piłce oraz kontrolować mecz. Reprezentacja Polski prowadzona przez Fernando Santosa zmaga się z podstawowym problemem. Mianowicie jak na razie większość piłkarzy nie jest w stanie uwierzyć w to, że może narzucić przeciwnikowi swój styl gry.