Pogoń Szczecin i Lech Poznań. Czego brakuje im do mistrzostwa Polski?

Pogoni Szczecin brakuje stabilności

Pogoń Szczecin jest w okresie przejściowym. „Portowcy” do gry w nowym sezonie przygotowywali się pod czujnym okiem Jensa Gustafssona. Po kilku meczach nowej kampanii stery objął Robert Kolendowicz. Pierwszym wyzwaniem, z którym musiał się nieco pomęczyć, był problem na wyjazdach. Stadion Miejski im. Floriana Krygiera to dom Pogoni, jesienią odgrywał rolę twierdzy. Tam „Portowcy” mogli czuć się bezpiecznie, tam zdobyli zdecydowaną większość swoich punktów. Gdy tylko jednak trzeba było opuścić Szczecin, pojawiały się problemy. Trener nie wiedział, co się dzieje, eksperci nie byli w stanie odpowiedzieć. Ci sami piłkarze, ten sam sztab, ale jakby dwie różne drużyny.

Zimą do tego doszły problemy natury organizacyjnej. Alex Haditaghi chciał przejąć zespół, ale negocjacje się nie powodziły. Pogoń Szczecin z długiem, piłkarze zaczęli protestować, grozić strajkami. Cyrk na kółkach. Wydawało się, że Pogoń należy wykreślić z ekstraklasowej czołówki.

Pogoń Szczecin bez trzech ważnych piłkarzy

Zespół opuścili dość ważni piłkarze. Vahan Bichakchyan przeszedł do Legii Warszawa, Benedikt Zech i Alexander Gorgon zmienili barwy na SCR Altach. Kadra zaczęła się kurczyć, Kolendowicz musiał dokonać pewnej reorganizacji zespołu. Wydawałoby się, że reorganizacja prawie zawsze wiąże się z gorszymi wynikami, wypadnięciem z pewnego rytmu. Tymczasem Pogoń Szczecin sukcesywnie temu zaprzecza, prezentuje futbol jak z nut.

Grosicki i Koulouris ośmieszają PKO BP Ekstraklasę

Znowu dla klubu wypruwa żyły Kamil Grosicki. Koulouris błyszczy skutecznością i pomaga zespołowi nawet, gdy ten gra co najwyżej przeciętnie – tak jak w meczu z Piastem Gliwice w Pucharze Polski. Wyczuł, że może to nie jest ich dzień – tak też w piłce bywa – i bez problemu wszedł w ofensywie na jeszcze wyższe obroty. Jego skuteczność jest obezwładniająca, godna ogromnego podziwu. Warsztatowo przewyższa PKO BP Ekstraklasę, posiada także odpowiednie warunki fizyczne, by być piłkarzem nieuchwytnym, wygrywającym pojedynki z defensywnymi piłkarzami rywali. Aż miło popatrzeć. Gdyby Pogoń miała takich Koulourisów jeszcze z dziesięciu, mistrzostwo kraju byłoby pewne.

Glow-up Pogoni Szczecin

Pogoń Szczecin przypomniała sobie o tym, jak jest jakościowa. Valentin Cojucaru jest w bramkarskiej topce PKO BP Ekstraklasy. Leo Borges jest solidnym środkowym obrońcą. Coraz mniej kompleksów widać w grze młodego Adriana Przyborka. Piłkarze Pogoni Szczecin stali się zimą lepsi i mogą wygrywać, nawet gdy mają gorszy dzień bądź przeciwnik podejmuje niewspółmierne wysiłki w ofensywie – tak jak z Piastem Gliwice w Pucharze Polski, tak jak przed paroma tygodni ze Stalą Mielec.

Pogoń Szczecin dziś pokaże, czy chce mistrzostwa Polski

Spotkanie z Lechem Poznań to mecz, który jeżeli zostanie przez „Portowców” wygrany, będzie opatrzony pieczątką z tekstem „Idziemy po mistrza”. Tak naprawdę Pogoni, by przekonać nas, że zasługuje na ten tytuł, brakuje zwycięstwa z zespołem z TOP3. Lech Poznań jest w dołku, ale wciąż ma jakościowych piłkarzy, jakościowego trenera, którzy jesienią potrafili zdominować rywala i oczarować niejednego konesera polskiej piłki. To wciąż ten „Kolejorz”, który zmiótł Pogoń 4:1 w rundzie jesiennej…

Lech Poznań. Friederiksen bez diagnozy słabszej formy „Kolejorza”, świetni Walemark i Carstensen

W szeregach „Kolejorza” pojawiła się wyraźna obniżka formy. Porażki z Lechią Gdańsk i Rakowem Częstochowa obnażyły słabe punkty zespołu. Euforia po wgnieceniu w ziemię Widzewa Łódź na początku rundy wiosennej okazała się przedwczesna. „Czerwona Armia” obecnie jest zdecydowanie jedną z najbardziej pozbawionych jakości ekip w lidze. Zwycięstwo nad Zagłębiem Lubin, wbrew wypowiedzi trenera Mariana Włodarskiego, było zasłużone. Lech wygrał jakością i Patrikiem Walemarkiem. Analogicznie jak w przypadku Pogoni Szczecin – gdyby w ekipie „Kolejorza” biegało jeszcze dziesięciu Walemarków, Lech nie musiałby aż tak stresować się walką o mistrzostwo.

Na domiar złego na początku rundy pojawiły się problemy ze zdrowiem kilku piłkarzy, przez co Niels Friederiksen w pierwszych trzech meczach musiał mocniej rotować składem. W efekcie tego w konfrontacji z Rakowem Częstochowa Joel Pereira wyszedł jako… lewy obrońca. Eksperyment zupełnie się nie powiódł. Portugalczyk był niewidoczny, brakowało jego wrzutek i elektryczności przy rozgrywaniu czy egzekwowaniu kluczowych podań tudzież wrzutek w okolicach pola karnego. Jak na razie, ku zaskoczeniu fanów „Kolejorza”, dużo lepiej sprawuje się Rasmus Carstensen.

Nie wiadomo, czy w meczu z Pogonią Szczecin zagra Walemark. Pojawiły się doniesienia o urazie Szweda, który potencjalnie może wykluczyć go ze składu na mecz z podopiecznymi Roberta Kolendowicza.

Friederiksen zrobił dużo, ale musi bardziej dostosować się do polskich realiów

Niels Friederiksen co porażkę na konferencjach prasowych sprawia wrażenie zaskoczonego. Mecz kwituje słowami „nie wiem, co się stało”, „nie wiem, dlaczego zagraliśmy źle”. W „Lidze+Extra” stwierdził, że polskie zespoły nie budują swojej tożsamości, a dużo bardziej dostosowują swoją taktykę do rywala.

– Myślę, że jedną z głównych różnic może być to, że całkiem dużo zespołów tu koncentruje się na przeciwniku, gdy rozgrywa mecz. Dlatego my staramy się, ja przynajmniej staram się, koncentrować się na sobie i rozwijaniu swojego zespołu. Myślę też, że gdy porównuję z ligą duńską, to w niej większość zespołów też w pierwszej kolejności koncentruje się na swoim zespole, próbuje rozwijać go i grać to samo, tylko coraz lepiej, zamiast patrzeć na przeciwnika i mówić „musimy dostosować się tu, musimy dostosować się tam, musimy zmienić nasz system grania”. A tu bardzo wiele zespołów bardzo mocno patrzy na przeciwnika – opowiada Friederiksen. 

Duńczyk jednak dla Lecha zrobił bardzo wiele. Lech Poznań w czasach Mariusza Rumaka popadł w przeciętność. Na trybunach przed fatalnym meczem z Legią Warszawa pojawił się wielki napis „Wstyd”. Na koniec sezonu przy okazji spotkania z Koroną Kielce kibice na trybunach zorganizowali sobie wakacyjną imprezę. Nie słyszeliśmy kultowych przyśpiewek jak „W grodzie Przemysława”, okrzyków wspierających zespół, ale piosenki takie jak „Małolatki”, „Macarena”, „Mniej niż zero” czy słynne „Pedro Pedro”. Gdy do klubu przychodził Friederiksen, trzeba było dokonać zmian u samych fundamentów. W porównaniu z tym, gdzie Lech był jeszcze do niedawna, a gdzie jest teraz, trzeba oddać Frideriksenowi, że już wykonał ogrom pracy dla Lecha. Warto ufać mu dalej, nawet jeżeli na drodze „Kolejorza” pojawił się kryzys, a wypowiedzi Duńczyka wzbudzają niepokój.

Nauczyć się wychodzić z własnej połowy…

Lech musi nauczyć się wychodzić spod pressingu. Lechia Gdańsk pokonała Lecha Poznań tak naprawdę pressingiem. „Kolejorz” stracił odwagę do wychodzenia z własnej połowy boiska. Coraz częściej pojawiają się zagrania do bramkarza, do tyłu boiska. Coraz rzadziej Lech pokazuje pazur. Mniej dynamiczności nadaje Afonso Sousa. Do sytuacji przestał dochodzić Mikael Ishak.

Najjaśniejszymi punktami „Dumy Wielkopolski” w tej chwili są Rasmus Carstensen, piłkarz, który jako jeden z nielicznych nie boi się wykorzystywać przestrzeni przed sobą, by konstruować groźne ataki. Ponadto dobre wrażenie pozostawia na razie inny nowy nabytek Lecha Poznań, Gisli Thordarson. Islandczykowi może jeszcze brakuje liczb, ale gra bardzo dojrzale, podejmuje dobre decyzje. I oczywiście wisienka na torcie, czyli Patrik Walemark. Strzelec dwóch przepięknych bramek w meczu z Zagłębiem Lubin wreszcie przypomniał sobie, jak grać, jak być skutecznym. W bramce Lecha Poznań kapitalnie radzi sobie Bartosz Mrozek, a to przy słabszej formie obrony podopiecznych Friederiksena jest na wagę złota.

Alex Douglas zapomniał, jak być ścianą w defensywie

Defensywa Lecha Poznań stała się dziurawa, a to przy świetnej dyspozycji Koulourisa może się okazać gwoździem do trumny. Forma Alexa Douglasa wyraźnie spadła – dużo łatwiej ominąć go z piłką. To jednak nie jest największy problem związany z obroną Lecha Poznań. Organizacja defensywnych stałych fragmentów gry. Gdy przeciwnik egzekwuje rzut rożny albo rzut wolny, zawsze znajdzie trochę miejsca, by oddać groźny strzał.  Istnieje ogromna szansa, że zagrożenie zakończy się efektowną interwencją Bartosza Mrozka, ale nie zawsze tak musi być. Nie było tak z Rakowem, nie było tak z Zagłębiem. Tutaj ewidentnie trzeba nanieść zmiany. Utraty goli w taki sposób nie przystają liderowi PKO BP Ekstraklasy.

Pogoń Szczecin i Lech Poznań. I jedni, i drudzy grają o najwyższą stawkę

Na pewno na wynik konfrontacji Pogoni Szczecin z Lechem Poznań niebagatelny wpływ będzie miała psychologia. Takie mecze rozgrywają się także w głowach piłkarzy. Szansami dla Pogoni Szczecin są gorsza forma Lecha Poznań, alergia na ostry pressing i większe zmiany taktyczne. Dla piłkarzy z Poznania szansą jest z kolei pozycja Pogoni Szczecin. „Portowcy” w środę rozgrywali mecz w ramach Pucharu Polski, a dobrze wiemy, że nie dysponują niesamowicie szeroką kadrą. Zmęczenie można wykorzystać. Oczywiście, kwestia mentalna. Serie zwycięstw w tabelkach, terminarzach wyglądają przeuroczo i mogą trochę namieszać w głowie. Pogoń ma w teorii autostradę do szóstego zwycięstwa z rzędu. Łatwo się podpalić i paść ofiarą własnych, zbyt wysokich ambicji. Dziś na Stadionie im. Floriana Krygiera szykuje się uczta.