BrazyliaDrybler z lewej strony ataku, który z czasem stał się rozgrywającym; z Barceloną wygrał Ligę Mistrzów, a z Brazylią olimpijskie złoto.
Urodził się 5 lutego 1992 roku. Jako sześciolatka wypatrzył go na plaży w São Vicente trener Betinho, który wcześniej odkrył Robinho. Pod jego okiem Neymar zaczynał od futsalu.
W wieku 11 lat trafił do szkółki Santos FC. Jako 14-latek przez dwa tygodnie trenował z juniorami Realu Madryt, ale do transferu nie doszło i został w Santosie.
W pierwszym zespole Santosu zadebiutował 7 marca 2009 roku, w wieku 17 lat, w wygranym 2:1 meczu z Oeste na stadionie Pacaembu. Po słabej pierwszej połowie kibice skandowali jego imię, a trener Vagner Mancini wpuścił go w 14. minucie drugiej połowy za Mao Molinę.
W 2011 roku otworzył wynik rewanżowego finału Copa Libertadores z Peñarolem. Santos wygrał 2:1 po bezbramkowym pierwszym meczu i sięgnął po to trofeum pierwszy raz od 1963 roku. W tym samym roku w meczu ligowym z Flamengo przedarł się między dwoma obrońcami, ograł trzeciego po wymianie podań z Borgesem, a na skraju pola karnego przełożył piłkę obok Ronaldo Angelima i zdobył bramkę. Za tego gola dostał nagrodę FIFA im. Ferenca Puskása.
Pod koniec 2011 roku, mimo zainteresowania Realu Madryt, przedłużył umowę z Santosem do mistrzostw świata 2014.
W czerwcu 2013 roku FC Barcelona przedstawiła go jako swojego piłkarza. Neymar mówił wtedy, że wybrał sercem, choć miał oferty na większe pieniądze. Pierwszy mecz w barwach Barcelony rozegrał 30 lipca 2013 roku w Gdańsku z Lechią: wszedł w 78. minucie za Alexisa Sáncheza, a sparing zakończył się remisem 2:2. Gerardo Martino wprowadzał go do zespołu ostrożnie. Dwa pierwsze mecze ligowe Brazylijczyk obejrzał z ławki, później grał zwykle na lewym skrzydle.
6 czerwca 2015 roku w Berlinie strzelił trzeciego gola w wygranym 3:1 finale Ligi Mistrzów z Juventusem. Jesienią, gdy kontuzjowany był Lionel Messi, zdobył cztery bramki w wygranym 5:2 meczu z Rayo Vallecano. W grudniu w Jokohamie zagrał od pierwszej minuty w finale klubowych mistrzostw świata z River Plate (3:0), a po jego dośrodkowaniu Luis Suárez zdobył głową trzecią bramkę. W plebiscycie Złotej Piłki FIFA za 2015 rok zajął trzecie miejsce, za Messim i Cristiano Ronaldo.
8 marca 2017 roku Barcelona odrabiała w rewanżu 1/8 finału Ligi Mistrzów cztery bramki straty do Paris Saint-Germain. Neymar wywalczył rzut karny na 3:0, w końcówce trafił z rzutu wolnego na 4:1, a w doliczonym czasie wykorzystał jedenastkę na 5:1. Barcelona wygrała 6:1 po golu Sergiego Roberto w ostatnich sekundach. Sam zaliczał ten mecz do najważniejszych w swojej karierze.
3 sierpnia 2017 roku przeszedł do Paris Saint-Germain. Jego przedstawiciele wpłacili Barcelonie 222 mln euro z klauzuli odstępnego, co było rekordem w historii transferów. W 2017 roku po raz drugi zajął trzecie miejsce w plebiscycie Złotej Piłki, tym razem za Cristiano Ronaldo i Messim. Po pierwszym sezonie we Francji piłkarze Ligue 1 wybrali go najlepszym zawodnikiem rozgrywek, a nagrodę wręczył mu jego rodak Ronaldo.
Z PSG pięć razy zdobył mistrzostwo Francji. W 2020 roku doszedł z paryskim klubem do finału Ligi Mistrzów, przegranego z Bayernem Monachium.
W sierpniu 2023 roku podpisał dwuletni kontrakt z Al Hilal. Prezes PSG Nasser Al-Khelaifi nazwał go wtedy legendą klubu. Dwa miesiące później w meczu reprezentacji zerwał więzadło krzyżowe w lewym kolanie i w saudyjskim klubie zagrał przez to niewiele, a pod koniec stycznia 2025 roku Al Hilal rozwiązał z nim umowę za porozumieniem stron.
Wrócił wtedy do Santosu. Ponownie zadebiutował w nim 5 lutego 2025 roku, w dniu 33. urodzin, w meczu mistrzostw stanu São Paulo z Botafogo-SP. W końcówce sezonu 2025 pomógł drużynie utrzymać się w Série A.
Najlepiej czuje się na lewej stronie ataku, ze swobodą schodzenia do środka. Ciągle szuka podania do nogi, a dzięki gwałtownym zmianom kierunku trudno go upilnować jeszcze przed przyjęciem piłki. Drybling opiera na zwinności, równowadze i kontroli piłki. Gra obiema nogami, choć najchętniej ścina do środka na prawą. Luis Enrique porównywał jego drybling do baletu.
Cofa się do środka pola, przyjmuje piłkę między liniami i szybko obraca się przodem do bramki. Ściąga na siebie obrońców i szuka podania do wychodzącego partnera, potrafi też przenieść grę długim podaniem na drugą stronę. Przy atakach prawą stroną wbiega na dalszy słupek, a z lewej strony często kończy akcje strzałem w dalszy róg.
Z czasem grał coraz bliżej środka. W Barcelonie zwykle występował na lewym skrzydle, a w PSG Thomas Tuchel ustawiał go także jako „dziesiątkę”, żeby brał udział w każdym ataku. W reprezentacji na mundialu 2014 był ofensywnym pomocnikiem w ustawieniu 4-2-3-1, w 2018 roku grał szerzej, jako odwrócony skrzydłowy, a w 2022 roku jako klasyczny rozgrywający w lewej półprzestrzeni. Kontuzje odebrały mu część dawnej dynamiki, przez co stał się bardziej kreatorem niż napastnikiem.
Słabym punktem jest temperament. Łatwo daje się wyprowadzić z równowagi, a czerwone kartki zdarzały mu się zbyt często.
W reprezentacji Brazylii zadebiutował 10 sierpnia 2010 roku w towarzyskim meczu ze Stanami Zjednoczonymi w East Rutherford i jako 18-latek strzelił gola głową. W 2011 roku zdobył z kadrą U-20 mistrzostwo Ameryki Południowej: strzelił dwa gole w ostatnim meczu turnieju z Urugwajem (6:0), został królem strzelców i najlepszym zawodnikiem turnieju. Na igrzyskach w Londynie w 2012 roku zdobył srebrny medal po porażce 1:2 z Meksykiem w finale.
W 2013 roku wygrał z Brazylią Puchar Konfederacji. Strzelił gola w finale z Hiszpanią (3:0) na Maracanie i dostał Złotą Piłkę dla najlepszego zawodnika turnieju. Trzy lata później, w olimpijskim finale z Niemcami na tym samym stadionie, trafił z rzutu wolnego i wykorzystał decydujący, piąty rzut karny w serii jedenastek.
Zagrał na czterech mistrzostwach świata, ale żadnych nie wygrał. W 2014 roku w Brazylii strzelił dwa gole Chorwacji w meczu otwarcia i dwa Kamerunowi, a w 1/8 finału z Chile wykorzystał decydujący rzut karny w serii jedenastek. W końcówce ćwierćfinału z Kolumbią (2:1) w Fortalezie Juan Camilo Zúñiga uderzył go kolanem w plecy. Złamany trzeci kręg lędźwiowy wykluczył go z półfinału, który Brazylia przegrała z Niemcami 1:7.
W 2018 roku w Rosji Brazylia z Neymarem odpadła w ćwierćfinale z Belgią. W Katarze w 2022 roku Neymar doznał kontuzji kostki w pierwszym meczu z Serbią i opuścił dwa spotkania grupowe. Wrócił na 1/8 finału, w którym wykorzystał rzut karny w wygranym 4:1 meczu z Koreą Południową. W ćwierćfinale Brazylia przegrała z Chorwacją po rzutach karnych.
W 2021 roku Brazylia z Neymarem przegrała 0:1 finał Copa América z Argentyną. We wrześniu 2023 roku dwoma golami z Boliwią w eliminacjach mistrzostw świata wyprzedził Pelégo w liczbie bramek dla reprezentacji. Zastrzegł wtedy, że nie czyni go to lepszym od Pelégo. 17 października 2023 roku w Montevideo, w meczu z Urugwajem, zerwał więzadło krzyżowe i uszkodził łąkotkę w lewym kolanie. Na kolejny występ w kadrze czekał do mundialu 2026.
W maju 2026 roku Carlo Ancelotti powołał go na mistrzostwa świata jako piłkarza Santosu. Uraz mięśni tylnej grupy prawego uda wykluczył go z początku turnieju, a później wchodził na boisko z ławki. W przegranym 1:2 meczu 1/8 finału z Norwegią, rozegranym 5 lipca 2026 roku w East Rutherford, wykorzystał rzut karny w doliczonym czasie gry. Po spotkaniu ogłosił koniec gry w reprezentacji, na tym samym stadionie, na którym 16 lat wcześniej zadebiutował.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Brazylia | Mistrzostwa Świata | 2 | 37 | 1 | 0 |
