Jérémy Doku

Pochodzenie

Urodził się 27 maja 2002 roku w Antwerpii. Jego rodzice przyjechali do Belgii z Ghany w latach 90. Dorastał w antwerpskiej dzielnicy Borgerhout ze starszym bratem Jeffersonem, który został później jego agentem, i dwiema młodszymi siostrami. Drybling szlifował, grając na ulicy.

Grał w KVC Olympic Deurne, Tubantii Borgerhout i Beerschocie. Tam wypatrzyli go skauci Anderlechtu, do którego przeszedł w wieku 10 lat. Na treningi w Neerpede dowoził go klubowy bus, razem z Yarim Verschaerenem.

Dyrektor akademii Jean Kindermans wspominał, że chłopak wyróżniał się szybkością i odwagą, bo ciągle szedł na rywali. Jego znakiem rozpoznawczym było stawianie prawej stopy na piłce: czekał, aż obrońca podejdzie, i w ułamku sekundy odwracał się z piłką. W akademii zastanawiano się, czy go tego nie oduczyć, bo zawodnik i piłka mieli być w ciągłym ruchu. Kindermans uznał jednak, że to wyjątkowa cecha jego gry, i pozwolił mu tak grać.

Jako 15-latek zwrócił uwagę zagranicznych klubów. Z rodziną odwiedził Liverpool, gdzie rozmawiał z Jürgenem Kloppem, Sadio Mané, Georginio Wijnaldumem i Stevenem Gerrardem. Interesowały się nim też Arsenal, Chelsea i Ajax. Wiosną 2018 roku Romelu Lukaku, wychowanek Anderlechtu, nagrał dla niego półtoraminutowe wideo z radą, by został w Brukseli i tam stawiał pierwsze kroki. Kindermans przesłał nagranie ojcu piłkarza, a wkrótce Doku podpisał z Anderlechtem pierwszy zawodowy kontrakt. Znajomi z dzielnicy namawiali go na Liverpool, ale uznał, że jeśli klub chciał go jako 15-latka, wróci po niego, gdy on sam pokaże się na najwyższym poziomie.

Kariera

W lipcu 2018 roku, na dniu kibica na stadionie Anderlechtu, strzelił gola w wygranym 3:1 pokazowym meczu drużyny U-18 z Chelsea. W pierwszym zespole zadebiutował 25 listopada 2018 roku, mając 16 lat, w przegranym 2:4 wyjazdowym meczu z Sint-Truiden. Trener Hein Vanhaezebrouck miał wielu kontuzjowanych i sięgnął po wychowanków. Doku wszedł na ostatnie 12 minut przy stanie 2:3. W tym samym meczu zadebiutował Verschaeren.

W kolejnym sezonie trenerem Anderlechtu został Vincent Kompany i Doku zaczął grać znacznie więcej. Raz wyleciał z boiska w Mechelen za wślizg, w meczu ważnym dla awansu do grupy mistrzowskiej.

5 października 2020 roku podpisał pięcioletni kontrakt ze Stade Rennais. Anderlecht nigdy wcześniej nie sprzedał piłkarza drożej, a dla Rennes był to wtedy najdroższy transfer w historii. Wypatrzył go dyrektor sportowy Florian Maurice. Doku mówił, że Anderlecht zawsze będzie jego domem, ale chce się sprawdzić w mocniejszej lidze i w Lidze Mistrzów, o której marzył od dziecka. Rennes grało wtedy w tych rozgrywkach po raz pierwszy.

W pierwszym sezonie we Francji grał regularnie, ale rzadko strzelał gole. Później hamowały go kontuzje: od początku sezonu 2021/22 do odejścia z Rennes opuścił 50 meczów klubu i reprezentacji. Kindermans tłumaczył to przeciążeniem. W akademii Doku prawie nie łapał urazów, ale bardzo wcześnie wszedł do zawodowej piłki, a w Rennes doszły mu mecze w europejskich pucharach w środku tygodnia.

24 sierpnia 2023 roku przeszedł do Manchesteru City, który po odejściu Riyada Mahreza szukał skrzydłowego. Dostał koszulkę z numerem 11. W aklimatyzacji pomagał mu Kevin De Bruyne. Zadebiutował w wygranym 5:1 meczu z Fulham. Pep Guardiola oglądał go wtedy w Barcelonie, gdzie dochodził do siebie po operacji kręgosłupa, i uznał, że nowy zawodnik zagrał trochę nieśmiało.

16 września 2023 roku na stadionie West Hamu najpierw stracił piłkę przed golem dla gospodarzy, a tuż po przerwie zszedł do środka obok Vladimíra Coufala i wyrównał. City wygrało 3:1. Guardiola mówił, że nie spodziewał się takiego występu już w drugim meczu Doku i dawno nie widział czegoś podobnego.

4 listopada 2023 roku w wygranym 6:1 meczu z Bournemouth strzelił gola i miał cztery asysty. Został ósmym piłkarzem w historii Premier League, który w jednym meczu przygotował cztery gole. Guardiola mówił, że grę jeden na jednego znał wcześniej, a najbardziej zaskoczyło go, jak mądrze Doku drybluje i jak dobrze rozumie grę. W grudniu kontuzja mięśnia wykluczyła go z klubowych mistrzostw świata w Arabii Saudyjskiej. Poleciał z drużyną, ale skreślono go z kadry na turniej. W pierwszym sezonie zdobył z City mistrzostwo Anglii.

W kwietniu 2025 roku wszedł z ławki w meczu z Aston Villą, przedryblował rywala i dośrodkował do Matheusa Nunesa, który dał City zwycięstwo. 9 listopada 2025 roku, w swoim setnym meczu dla City, z Liverpoolem (3:0) wywalczył rzut karny, którego nie wykorzystał Erling Haaland. W drugiej połowie zszedł do środka obok Ibrahimy Konaté i strzałem zza pola karnego trafił w okienko. Był to tysięczny mecz Guardioli jako trenera.

22 marca 2026 roku zagrał od początku w wygranym 2:0 finale Pucharu Ligi z Arsenalem. W kwietniu strzelił gola i zaliczył asystę w półfinale Pucharu Anglii z Southampton (2:1), a w końcówce ligi dwoma golami uratował remis 3:3 z Evertonem. 16 maja wyszedł w podstawowym składzie na finał Pucharu Anglii z Chelsea. City wygrało 1:0 po golu Antoine'a Semenyo; dwa poprzednie finały tych rozgrywek przegrało. Doku mówił wtedy, że w City nauczył się wygrywać, bo tam gra się więcej finałów i zawsze walczy się o jakieś trofeum.

Sukcesy

• 2026 Puchar Anglii z Manchesterem City
• 2026 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem City
• 2024 Tarcza Wspólnoty z Manchesterem City
• 2024 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City

Styl gry

Występuje na obu skrzydłach, a jego gra opiera się na dryblingu. W 2025 roku Guardiola nazwał go najlepszym piłkarzem świata na pierwszych pięciu metrach. Pod względem prędkości maksymalnej w sezonie 2024/25 był dopiero szósty w City. Przewagę daje mu przyspieszenie na dwóch, trzech metrach i siła, dzięki której odbija się od obrońców próbujących odebrać mu piłkę. W sezonie 2024/25 nikt w pięciu najsilniejszych ligach Europy nie próbował dryblingu częściej ani nie mijał rywali z piłką częściej niż on. Kylian Mbappé mówił o nim jeszcze w czasach Rennes, że przez pięć lat zawodowej gry nie widział nikogo z taką mocą przy starcie z miejsca.

Krytykowano go za skuteczność. Guardiola zwracał uwagę na jego decyzje i jakość ostatniego podania, a Kindermans jeszcze przed transferem do City mówił, że musi częściej strzelać i asystować. W 2026 roku Doku sam przyznawał, że z asystami radzi sobie dobrze, ale żeby zostać najlepszym skrzydłowym na świecie, musi częściej wchodzić tam, gdzie strzela się łatwe gole.

Reprezentacja

W sierpniu 2020 roku, jako 18-latek, dostał pierwsze powołanie od Roberto Martíneza. Zadebiutował 5 września 2020 roku w Danii, w Lidze Narodów. Trzy dni później, w pierwszym meczu w podstawowym składzie, strzelił gola Islandii (5:1): zszedł z lewej strony do środka i podkręcił piłkę w dalszy róg.

Na Euro 2020, 2 lipca 2021 roku w Monachium, niespodziewanie zastąpił kontuzjowanego Edena Hazarda w ćwierćfinale z Włochami. Przy stanie 0:2 wywalczył rzut karny, który wykorzystał Lukaku. W drugiej połowie jego podanie do De Bruyne'a otworzyło drogę do okazji Lukaku na wyrównanie, ale Belgia przegrała 1:2. Po tym meczu pokazał się szerszej publiczności.

Pojechał na mundial w Katarze w 2022 roku, choć wracał wtedy po kontuzji. Na Euro 2024 zaczynał w podstawowym składzie wszystkie cztery mecze Belgii, która odpadła w 1/8 finału z Francją. W eliminacjach mundialu 2026 strzelił po dwa gole Kazachstanowi i Liechtensteinowi.

Mistrzostwa świata w 2026 roku źle się dla niego zaczęły. Był chory, opuścił mecz z Iranem, z Nową Zelandią zmęczony zszedł przed upływem godziny gry, a z Senegalem na początku drugiej połowy. W 1/8 finału ze Stanami Zjednoczonymi zaczął na ławce. W ćwierćfinale z Hiszpanią wrócił do podstawowego składu, ale Belgia przegrała 1:2.