Porażka Polski z Rumunią pogrążyła nasz zespół jeszcze głębiej w odmętach beznadziei. Natomiast Jan Urban mocno pracuje na miano najgorszego selekcjonera reprezentacji Polski w XXI wieku. Czy jest ktoś, kto może się z nim równać? Na jego szczęście jest kilku takich, którzy powalczą z nim o to miano.
Porażka z Rumunią ponownie rozpaliła polską opinię publiczną, zwłaszcza w kontekście osoby selekcjonera. Wszyscy domagają się głowy Jana Urbana i wydaje się, że jego pożegnanie z kadrą jest nieuniknione. Pozostaje pytanie, czy finalnie uznamy, że Jan Urban był najgorszym trenerem Polski w XXI wieku. Postanowiliśmy sobie i Wam przypomnieć losy tych najgorszych, którzy na nieszczęście objęli tę zaszczytną funkcję.
Brzęczek i Michniewicz, mimo mizerii stylowej, wyniki zrobili
Z naszej zabawy wykluczamy rzecz jasna trenerów, którzy nie zasłużyli na to, by nawet ich próbować porównywać. Są to: Jerzy Engel, Paweł Janas, Leo Beenhakker, Adam Nawałka, Jerzy Brzęczek, Paulo Sousa oraz Czesław Michniewicz.
Dlaczego nie Brzęczek? Obecny selekcjoner kadry U-21 osiągnął zadanie, jakim był awans na Mistrzostwa Europy 2020. Jednak w obliczu nieciekawego stylu oraz problemów interpersonalnych w kadrze Zbigniew Boniek zdecydował o jego zwolnieniu. Czy było to zasłużone zwolnienie? Można się sprzeczać, swoje błędy Brzęczek popełnił, ale w tamtych eliminacjach zajęliśmy 1. miejsce w grupie.
Natomiast Czesław Michniewicz, mimo jeszcze tragiczniejszego stylu, także zrealizował swoje zadania. Wygrał finał baraży ze Szwecją, no i to pod jego wodzą Polska wyszła z fazy grupowej mistrzostw świata, po raz pierwszy od 1986 roku. Pogrążająca go afera premiowa nie może rzutować na ocenę wyników.
Michał Probierz
Wahaliśmy się nad jego kandydaturą, ale ostatecznie zdecydowaliśmy się go umieścić w naszym zestawie. Dlaczego? Po pierwsze, styl gry. Jeszcze początkowo było jako tako, ale po Euro 2024 wszystko się posypało. Fatalna gra doprowadziła zresztą do pierwszego w historii spadku Polski z Dywizji A Ligi Narodów. Dodatkowo coraz bardziej na wierzch wychodził antypatyczny charakter trenera, którego dopadła klasyczna selekcjoneroza.
Na minus należy również dodać absurdalne selekcje. Patryk Peda, Maxi Oyedele, Karol Struski, Michael Ameyaw et cetera, et cetera. Trener powoływał takich na jedno zgrupowanie, by na następnym totalnie zapomnieć, że oni w ogóle istnieją. Albo casus Mateusza Bogusza – dawał chłopakowi zagrać 45 minut w jednym meczu, by następnie w drugim posłać go na trybuny. Totalny brak logiki.
Ekstraklasa, Betclic 1. Liga - to główne punkty mojej działalności w iGolu. Piszę też na tematy związane z reprezentacją, choć ostatnio ta relacja staje się coraz trudniejsza.
I choć całościowo należy ocenić wybór Michała Probierza na stanowisko selekcjonera jako kiepski, to na plus zapiszemy mu wygrane baraże, dzięki którym pojechaliśmy na turniej. Może i przepchnął ten finał z Walią, ale taki Jan Urban na przykład nie był w stanie zrobić tego samego ze Szwecją.
Waldemar Fornalik
King dostał za zadanie odbudowę reprezentacji po klęsce na Euro 2012. Trener miał za sobą fantastyczny czas w Ruchu Chorzów, w którym wykręcał fantastyczne rezultaty mimo panującej biedy. Niestety nie był tego w stanie przełożyć na reprezentację Polski. Czego zabrakło? Po pierwsze, stabilności. Podobnie jak wielu poprzedników (i następców), on również zbyt mocno mieszał w składzie, często nawet po udanych spotkaniach. Zamiast pożądanej stabilizacji mieliśmy ciągłe poszukiwanie złotego środka.
Wraz z tą stabilnością wiązał się rzecz jasna wybór piłkarzy. Waldemar Fornalik momentami zbyt mocno skupiał się na rodzimej Ekstraklasie zamiast poszukać gdzieś dalej takich zawodników jak choćby Mateusz Klich czy Piotr Zieliński. Zamiast nich wyciągnął z kapelusza Mariusza Lewandowskiego, który ostatnio w kadrze był widziany cztery lata wcześniej. Cycu zagrał dwa mecze z Ukrainą i Anglią, a miesiąc później zakończył karierę. Fenomenalny wybór.
Nie może to jednak przysłonić faktu, że nasza gra całościowo była kiepska. Finalny efekt był taki, że w eliminacjach do mistrzostw świata w Brazylii w grupie wyprzedziliśmy wyłącznie San Marino i Mołdawię (o 2 punkty), ustępując Anglii, Ukrainie i Czarnogórze.
Zbigniew Boniek
Kadencja Zbigniewa Bońka na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski w 2002 roku była jednym z najbardziej burzliwych eksperymentów w dziejach naszej kadry. Zibi objął zespół po nieudanym mundialu w Korei i Japonii w aureoli wielkiego autorytetu, legendy polskiej piłki. W praktyce jego krótka misja – trwająca zaledwie pięć spotkań – rozczarowała pod każdym względem. Drużyna prezentowała się chaotycznie, brakowało jej powtarzalności w grze.
Zremisowaliśmy towarzysko z Belgami, ale mordowaliśmy się z San Marino, któremu dwa gole strzeliliśmy dopiero w ostatnim kwadransie gry. Jednak w zbiorowej pamięci kibiców kadra Bońka zapisała się przede wszystkim sensacyjną, upokarzającą porażką 0:1 z Łotwą na Stadionie Dziesięciolecia. „Przegląd Sportowy”, największa gazeta sportowa w Polsce, zatytułował tamtejsze wydanie wymownym tytułem „Obciach”. „Piłka Nożna” zadała w tytule pytanie: „Czy to już dno?”.
Po kolejnej koszmarnej porażce z Danią 0:2 piłkarze znów zostali zrównani przez media z ziemią. Widząc rosnącą krytykę, Boniek, nie mając też zbytnio pomysłu, jak podnieść zespół, podał się do dymisji już po kilku miesiącach pracy, zostawiając reprezentację na zakręcie.
Bońkowi się nie powiodło, bo był zbyt wielki?
Piłkarze wskazywali, że problemem była wielka osobowość Zbigniewa Bońka. Taki Jerzy Dudek w swej autobiografii przyznał, że Boniek swoją osobowością przyćmił tę kadrę. Chociaż naszym zdaniem to raczej wielkie ego trenera było problemem. On zawsze jest najlepszy, on zawsze musi być na świeczniku. Zresztą rzut oka na jego trenerską karierę wystarczy, by stwierdzić, że nigdzie nie zrobił furory. Jest to człowiek, który nie umie przyznać się do błędu i zawsze znajdzie jakieś ale, jakąś wymówkę i odwróci kota ogonem.
Jasne, prasa nie była w tamtym czasie łaskawa, może i oczekiwania też były zbyt wielkie tylko dlatego, że kadrę przejął zdobywca Ligi Mistrzów z Juventusem. Jednak nawet sposób rozstania działa na jego niekorzyść – bo z całym szacunkiem, ale przesłanie faksem jednozdaniowej informacji o rezygnacji ze stanowiska nie jest odejściem z klasą. Na szczęście pan Boniek zrehabilitował się później bardzo dobrym czasem jako prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej (do którego, patrząc na Kuleszę, dziś wracamy z rozrzewnieniem).
Fernando Santos
Koronny dowód, dlaczego nie powinno się kierować dawnymi sukcesami trenerów, zwłaszcza w przypadku emerytów. Cezary Kulesza po odejściu Czesława Michniewicza (PZPN nie przedłużył jego wygasającej umowy) postanowił sięgnąć po duże nazwisko. I niewątpliwie Fernando Santos to spore nazwisko, szkoda tylko, że jednocześnie nazwisko zmęczone. Zmęczone jakąkolwiek pracą. Od Portugalczyka wręcz biła niechęć do bycia tutaj. Facet ustawił kadrę na autopilocie i myślał, że samo się wszystko załatwi. Odstawił beznadziejnego od dłuższego czasu Krychowiaka tylko po to, by za chwilę znów go powołać.
Gra była fatalna, wyniki były fatalne. Licha wygrana z Wyspami Owczymi, kompromitacja w Kiszyniowie, klęska z Albanią. Mimo banalnej, zdawało się, grupy eliminacyjnej do Euro 2024 zmierzaliśmy ku katastrofie. Po dziewięciu miesiącach obie strony uznały, że dalsza współpraca nie ma sensu. Podobnie jak w przypadku Bońka: szkoda, że w ogóle był, ale jak już był, to dobrze, że chociaż tak krótko.
Franciszek Smuda
O zmarłych podobno dobrze albo wcale, ale rany boskie, jakiż to był fatalny wybór. Chyba najgorszy selekcjoner reprezentacji Polski w obecnym stuleciu. Franz miał jedno zadanie – przygotować Polskę na Mistrzostwa Europy 2012 organizowane w naszym kraju i na Ukrainie. Trener starał się wykorzystać ten czas na eksperymenty, dawał szansę masie zawodników, często tym, którzy w ogóle nie powinni jej nawet dostać (ponad 80 piłkarzy w trzy lata!). Piłkarsko niestety wyglądało to bardzo słabo, wystarczy wspomnieć klęski 0:6 z Hiszpanią czy 0:3 z Kamerunem.
Nie obyło się również bez afer obyczajowych (afera samolotowa Boruca i Żewłakowa, pijany Sławek Peszko awanturował się z taksówkarzem). Problem stanowili też zawodnicy naturalizowani, którzy nie potrafili znaleźć wspólnego języka z resztą szatni. Doszło do tego, że osunęliśmy się w rankingu FIFA o prawie 20 pozycji, no ale prawdziwym testem miało być przecież Euro. Jednak obawy były spore.
Do powyższych problemów należało również dodać, że wielu zawodników (choćby Robert Lewandowski) miało zastrzeżenia co do jakości samych treningów, które sprawiały, że drużyna była przemęczona. Niestety ziściły się nasze najgorsze koszmary. Na własnej ziemi nie byliśmy w stanie wygrać ani jednego meczu, mimo że trafiliśmy do grupy śmiechu składającej się z Grecji, Rosji oraz Czech. Punkt z Grecją i Rosją, porażka z Czechami. Wielopoziomowa kompromitacja, która sprawiła, że myślisz Smuda, to mówisz Euro 2012.
Jan Urban – osąd trenera
Gdzie w tym wszystkim jest zatem Jan Urban? Trochę się wahaliśmy. W końcu mamy w głowie świeżą kompromitację w Bukareszcie i być może nie patrzymy na to z wystarczającej perspektywy czasu. Jednak nie zapomnijmy o tym, że jest to facet, który:
przegrał baraże ze Szwecją, przez co po raz pierwszy od dwunastu lat nie pojechaliśmy na mistrzostwa świata,
uparcie trzyma się kilku nazwisk, które na razie powinny pożegnać się z kadrą (Świderski),
od dłuższego czasu stosuje taktykę, w której gramy dobrze przez może 15 minut, by do końca spotkania grać totalny piach,
z powodu taktyki zawalił nam także Dywizję B Ligi Narodów, gdzie nie zajmiemy już jednego z pierwszych dwóch miejsc. To zaś sprawi, że do eliminacji Mistrzostw Europy będziemy losowani z gorszego koszyka i możemy trafić na dużo trudniejszych rywali.
Jan Urban nie dał nam nic
Bardzo ładnie ujął to nasz redakcyjny kolega Tomasz Hatta na platformie X. Nie zawdzięczamy trenerowi Urbanowi nic dobrego. Nie był w stanie zbudować nawet żadnego gracza do tego momentu. Oczywistego, mniej oczywistego – żadnego.
Mając na uwadze powyższe, na ten moment przyznaliśmy mu miejsce na podium, za Fernando Santosem oraz Franciszkiem Smudą. Dlaczego przegrał z Michałem Probierzem, to jasne. Ale co sprawiło, że daliśmy niżej od niego także Zbigniewa Bońka i Waldemara Fornalika?
W przypadku tego pierwszego na korzyść działa krótka kadencja. Po prostu nie zdążył niczego aż tak mocno zniszczyć (część winy za zawalone eliminacje do Euro 2004 należy jednak do niego).
Natomiast King chyba mimo wszystko nie miał aż takich jakościowych piłkarzy, jakich ma teraz do dyspozycji Jan Urban (gdyby nie był tak uparty). Jasne, kadra Fornalika też ma na swoim koncie mecze wstydu. Gdybyście uznali, że Jan Urban był całościowo jednak lepszym selekcjonerem, też byśmy się pewnie dali do tego przekonać.
Dane za: Transfermarkt.pl
Gdzie Waszym zdaniem plasuje się Jan Urban
A Wy jak uważacie, czy Jan Urban to najgorszy selekcjoner reprezentacji Polski w XXI wieku? Gdzie byście go umieścili w swoim zestawieniu? A może Waszym zdaniem nie zasługuje na stawianie go w pobliżu Smudy czy Santosa? Dawajcie znać w komentarzach.
Do dziś ciężko uwierzyć, że to się wydarzyło naprawdę... W 2002 roku wiceprezes PZPN, Zbigniew Boniek, wpadł na pomysł, że zostanie nowym selekcjonerem reprezentacji Polski. Jego trenerskie CV było marne, od sześciu lat nawet nie prowadził żadnej drużyny, ale wtedy pomyślał: a coShow more
Co było powodem kompromitacji na EURO 2012?
- Uważam, że trener Smuda popełnił błąd. Podjął decyzję: słuchamy się fachowców z USA od przygotowania, bo sportowo jesteśmy dobrzy, więc nam treningu piłkarskiego za dużo nie potrzeba, natomiast potrzebujemy wzmocnić się fizycznie.
Porażka Polski z Rumunią pogrążyła nasz zespół jeszcze głębiej w odmętach beznadziei. Natomiast Jan Urban mocno pracuje na miano najgorszego selekcjonera reprezentacji Polski w XXI wieku. Czy jest ktoś, kto może się z nim równać? Na jego szczęście jest kilku takich, którzy powalczą z nim o to miano.
Porażka z Rumunią ponownie rozpaliła polską opinię publiczną, zwłaszcza w kontekście osoby selekcjonera. Wszyscy domagają się głowy Jana Urbana i wydaje się, że jego pożegnanie z kadrą jest nieuniknione. Pozostaje pytanie, czy finalnie uznamy, że Jan Urban był najgorszym trenerem Polski w XXI wieku. Postanowiliśmy sobie i Wam przypomnieć losy tych najgorszych, którzy na nieszczęście objęli tę zaszczytną funkcję.
Brzęczek i Michniewicz, mimo mizerii stylowej, wyniki zrobili
Z naszej zabawy wykluczamy rzecz jasna trenerów, którzy nie zasłużyli na to, by nawet ich próbować porównywać. Są to: Jerzy Engel, Paweł Janas, Leo Beenhakker, Adam Nawałka, Jerzy Brzęczek, Paulo Sousa oraz Czesław Michniewicz.
Dlaczego nie Brzęczek? Obecny selekcjoner kadry U-21 osiągnął zadanie, jakim był awans na Mistrzostwa Europy 2020. Jednak w obliczu nieciekawego stylu oraz problemów interpersonalnych w kadrze Zbigniew Boniek zdecydował o jego zwolnieniu. Czy było to zasłużone zwolnienie? Można się sprzeczać, swoje błędy Brzęczek popełnił, ale w tamtych eliminacjach zajęliśmy 1. miejsce w grupie.
Natomiast Czesław Michniewicz, mimo jeszcze tragiczniejszego stylu, także zrealizował swoje zadania. Wygrał finał baraży ze Szwecją, no i to pod jego wodzą Polska wyszła z fazy grupowej mistrzostw świata, po raz pierwszy od 1986 roku. Pogrążająca go afera premiowa nie może rzutować na ocenę wyników.
Michał Probierz
Wahaliśmy się nad jego kandydaturą, ale ostatecznie zdecydowaliśmy się go umieścić w naszym zestawie. Dlaczego? Po pierwsze, styl gry. Jeszcze początkowo było jako tako, ale po Euro 2024 wszystko się posypało. Fatalna gra doprowadziła zresztą do pierwszego w historii spadku Polski z Dywizji A Ligi Narodów. Dodatkowo coraz bardziej na wierzch wychodził antypatyczny charakter trenera, którego dopadła klasyczna selekcjoneroza.
Na minus należy również dodać absurdalne selekcje. Patryk Peda, Maxi Oyedele, Karol Struski, Michael Ameyaw et cetera, et cetera. Trener powoływał takich na jedno zgrupowanie, by na następnym totalnie zapomnieć, że oni w ogóle istnieją. Albo casus Mateusza Bogusza – dawał chłopakowi zagrać 45 minut w jednym meczu, by następnie w drugim posłać go na trybuny. Totalny brak logiki.
I choć całościowo należy ocenić wybór Michała Probierza na stanowisko selekcjonera jako kiepski, to na plus zapiszemy mu wygrane baraże, dzięki którym pojechaliśmy na turniej. Może i przepchnął ten finał z Walią, ale taki Jan Urban na przykład nie był w stanie zrobić tego samego ze Szwecją.
Waldemar Fornalik
King dostał za zadanie odbudowę reprezentacji po klęsce na Euro 2012. Trener miał za sobą fantastyczny czas w Ruchu Chorzów, w którym wykręcał fantastyczne rezultaty mimo panującej biedy. Niestety nie był tego w stanie przełożyć na reprezentację Polski. Czego zabrakło? Po pierwsze, stabilności. Podobnie jak wielu poprzedników (i następców), on również zbyt mocno mieszał w składzie, często nawet po udanych spotkaniach. Zamiast pożądanej stabilizacji mieliśmy ciągłe poszukiwanie złotego środka.
Wraz z tą stabilnością wiązał się rzecz jasna wybór piłkarzy. Waldemar Fornalik momentami zbyt mocno skupiał się na rodzimej Ekstraklasie zamiast poszukać gdzieś dalej takich zawodników jak choćby Mateusz Klich czy Piotr Zieliński. Zamiast nich wyciągnął z kapelusza Mariusza Lewandowskiego, który ostatnio w kadrze był widziany cztery lata wcześniej. Cycu zagrał dwa mecze z Ukrainą i Anglią, a miesiąc później zakończył karierę. Fenomenalny wybór.
Nie może to jednak przysłonić faktu, że nasza gra całościowo była kiepska. Finalny efekt był taki, że w eliminacjach do mistrzostw świata w Brazylii w grupie wyprzedziliśmy wyłącznie San Marino i Mołdawię (o 2 punkty), ustępując Anglii, Ukrainie i Czarnogórze.
Zbigniew Boniek
Kadencja Zbigniewa Bońka na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski w 2002 roku była jednym z najbardziej burzliwych eksperymentów w dziejach naszej kadry. Zibi objął zespół po nieudanym mundialu w Korei i Japonii w aureoli wielkiego autorytetu, legendy polskiej piłki. W praktyce jego krótka misja – trwająca zaledwie pięć spotkań – rozczarowała pod każdym względem. Drużyna prezentowała się chaotycznie, brakowało jej powtarzalności w grze.
Zremisowaliśmy towarzysko z Belgami, ale mordowaliśmy się z San Marino, któremu dwa gole strzeliliśmy dopiero w ostatnim kwadransie gry. Jednak w zbiorowej pamięci kibiców kadra Bońka zapisała się przede wszystkim sensacyjną, upokarzającą porażką 0:1 z Łotwą na Stadionie Dziesięciolecia. „Przegląd Sportowy”, największa gazeta sportowa w Polsce, zatytułował tamtejsze wydanie wymownym tytułem „Obciach”. „Piłka Nożna” zadała w tytule pytanie: „Czy to już dno?”.
Po kolejnej koszmarnej porażce z Danią 0:2 piłkarze znów zostali zrównani przez media z ziemią. Widząc rosnącą krytykę, Boniek, nie mając też zbytnio pomysłu, jak podnieść zespół, podał się do dymisji już po kilku miesiącach pracy, zostawiając reprezentację na zakręcie.
Bońkowi się nie powiodło, bo był zbyt wielki?
Piłkarze wskazywali, że problemem była wielka osobowość Zbigniewa Bońka. Taki Jerzy Dudek w swej autobiografii przyznał, że Boniek swoją osobowością przyćmił tę kadrę. Chociaż naszym zdaniem to raczej wielkie ego trenera było problemem. On zawsze jest najlepszy, on zawsze musi być na świeczniku. Zresztą rzut oka na jego trenerską karierę wystarczy, by stwierdzić, że nigdzie nie zrobił furory. Jest to człowiek, który nie umie przyznać się do błędu i zawsze znajdzie jakieś ale, jakąś wymówkę i odwróci kota ogonem.
Jasne, prasa nie była w tamtym czasie łaskawa, może i oczekiwania też były zbyt wielkie tylko dlatego, że kadrę przejął zdobywca Ligi Mistrzów z Juventusem. Jednak nawet sposób rozstania działa na jego niekorzyść – bo z całym szacunkiem, ale przesłanie faksem jednozdaniowej informacji o rezygnacji ze stanowiska nie jest odejściem z klasą. Na szczęście pan Boniek zrehabilitował się później bardzo dobrym czasem jako prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej (do którego, patrząc na Kuleszę, dziś wracamy z rozrzewnieniem).
Fernando Santos
Koronny dowód, dlaczego nie powinno się kierować dawnymi sukcesami trenerów, zwłaszcza w przypadku emerytów. Cezary Kulesza po odejściu Czesława Michniewicza (PZPN nie przedłużył jego wygasającej umowy) postanowił sięgnąć po duże nazwisko. I niewątpliwie Fernando Santos to spore nazwisko, szkoda tylko, że jednocześnie nazwisko zmęczone. Zmęczone jakąkolwiek pracą. Od Portugalczyka wręcz biła niechęć do bycia tutaj. Facet ustawił kadrę na autopilocie i myślał, że samo się wszystko załatwi. Odstawił beznadziejnego od dłuższego czasu Krychowiaka tylko po to, by za chwilę znów go powołać.
Gra była fatalna, wyniki były fatalne. Licha wygrana z Wyspami Owczymi, kompromitacja w Kiszyniowie, klęska z Albanią. Mimo banalnej, zdawało się, grupy eliminacyjnej do Euro 2024 zmierzaliśmy ku katastrofie. Po dziewięciu miesiącach obie strony uznały, że dalsza współpraca nie ma sensu. Podobnie jak w przypadku Bońka: szkoda, że w ogóle był, ale jak już był, to dobrze, że chociaż tak krótko.
Franciszek Smuda
O zmarłych podobno dobrze albo wcale, ale rany boskie, jakiż to był fatalny wybór. Chyba najgorszy selekcjoner reprezentacji Polski w obecnym stuleciu. Franz miał jedno zadanie – przygotować Polskę na Mistrzostwa Europy 2012 organizowane w naszym kraju i na Ukrainie. Trener starał się wykorzystać ten czas na eksperymenty, dawał szansę masie zawodników, często tym, którzy w ogóle nie powinni jej nawet dostać (ponad 80 piłkarzy w trzy lata!). Piłkarsko niestety wyglądało to bardzo słabo, wystarczy wspomnieć klęski 0:6 z Hiszpanią czy 0:3 z Kamerunem.
Nie obyło się również bez afer obyczajowych (afera samolotowa Boruca i Żewłakowa, pijany Sławek Peszko awanturował się z taksówkarzem). Problem stanowili też zawodnicy naturalizowani, którzy nie potrafili znaleźć wspólnego języka z resztą szatni. Doszło do tego, że osunęliśmy się w rankingu FIFA o prawie 20 pozycji, no ale prawdziwym testem miało być przecież Euro. Jednak obawy były spore.
Do powyższych problemów należało również dodać, że wielu zawodników (choćby Robert Lewandowski) miało zastrzeżenia co do jakości samych treningów, które sprawiały, że drużyna była przemęczona. Niestety ziściły się nasze najgorsze koszmary. Na własnej ziemi nie byliśmy w stanie wygrać ani jednego meczu, mimo że trafiliśmy do grupy śmiechu składającej się z Grecji, Rosji oraz Czech. Punkt z Grecją i Rosją, porażka z Czechami. Wielopoziomowa kompromitacja, która sprawiła, że myślisz Smuda, to mówisz Euro 2012.
Jan Urban – osąd trenera
Gdzie w tym wszystkim jest zatem Jan Urban? Trochę się wahaliśmy. W końcu mamy w głowie świeżą kompromitację w Bukareszcie i być może nie patrzymy na to z wystarczającej perspektywy czasu. Jednak nie zapomnijmy o tym, że jest to facet, który:
przegrał baraże ze Szwecją, przez co po raz pierwszy od dwunastu lat nie pojechaliśmy na mistrzostwa świata,
uparcie trzyma się kilku nazwisk, które na razie powinny pożegnać się z kadrą (Świderski),
od dłuższego czasu stosuje taktykę, w której gramy dobrze przez może 15 minut, by do końca spotkania grać totalny piach,
z powodu taktyki zawalił nam także Dywizję B Ligi Narodów, gdzie nie zajmiemy już jednego z pierwszych dwóch miejsc. To zaś sprawi, że do eliminacji Mistrzostw Europy będziemy losowani z gorszego koszyka i możemy trafić na dużo trudniejszych rywali.
Jan Urban nie dał nam nic
Bardzo ładnie ujął to nasz redakcyjny kolega Tomasz Hatta na platformie X. Nie zawdzięczamy trenerowi Urbanowi nic dobrego. Nie był w stanie zbudować nawet żadnego gracza do tego momentu. Oczywistego, mniej oczywistego – żadnego.
Mając na uwadze powyższe, na ten moment przyznaliśmy mu miejsce na podium, za Fernando Santosem oraz Franciszkiem Smudą. Dlaczego przegrał z Michałem Probierzem, to jasne. Ale co sprawiło, że daliśmy niżej od niego także Zbigniewa Bońka i Waldemara Fornalika?
W przypadku tego pierwszego na korzyść działa krótka kadencja. Po prostu nie zdążył niczego aż tak mocno zniszczyć (część winy za zawalone eliminacje do Euro 2004 należy jednak do niego).
Natomiast King chyba mimo wszystko nie miał aż takich jakościowych piłkarzy, jakich ma teraz do dyspozycji Jan Urban (gdyby nie był tak uparty). Jasne, kadra Fornalika też ma na swoim koncie mecze wstydu. Gdybyście uznali, że Jan Urban był całościowo jednak lepszym selekcjonerem, też byśmy się pewnie dali do tego przekonać.
Dane za: Transfermarkt.pl
Gdzie Waszym zdaniem plasuje się Jan Urban
A Wy jak uważacie, czy Jan Urban to najgorszy selekcjoner reprezentacji Polski w XXI wieku? Gdzie byście go umieścili w swoim zestawieniu? A może Waszym zdaniem nie zasługuje na stawianie go w pobliżu Smudy czy Santosa? Dawajcie znać w komentarzach.
Do dziś ciężko uwierzyć, że to się wydarzyło naprawdę... W 2002 roku wiceprezes PZPN, Zbigniew Boniek, wpadł na pomysł, że zostanie nowym selekcjonerem reprezentacji Polski. Jego trenerskie CV było marne, od sześciu lat nawet nie prowadził żadnej drużyny, ale wtedy pomyślał: a coShow more
Co było powodem kompromitacji na EURO 2012?
- Uważam, że trener Smuda popełnił błąd. Podjął decyzję: słuchamy się fachowców z USA od przygotowania, bo sportowo jesteśmy dobrzy, więc nam treningu piłkarskiego za dużo nie potrzeba, natomiast potrzebujemy wzmocnić się fizycznie.
