Reprezentacja Polski w ostatnich latach pod względem organizacyjnym prezentuje się dramatycznie. Mimo kilku awansów na duże turnieje nasza kadra zazwyczaj prędzej czy później się kompromituje. Oczywiste pretensje można mieć do samych piłkarzy, trenerów i całego sztabu szkoleniowego. Niemniej jednak, jeśli kolejny już raz nie trafiamy z selekcjonerem pierwszej reprezentacji, robi się poważny problem. Czy w przypadku ewentualnego zwolnienia Jana Urbana istnieje szansa na przekonanie do pracy jakiegokolwiek trenera na przyzwoitym poziomie?
Reprezentacja Polski nadal szoruje dno, czyli dopełnił się pewien cykl
Reprezentacja Polski od 2018 roku przechodzi pewien cykl wydarzeń, który dotyka kolejnych selekcjonerów. Początkowo w większości przypadków panuje optymizm. Nowy człowiek, nowe pomysły i nowe możliwości, które mają dać nam w końcu dobrze zbudowaną kadrę. Później przychodzą pierwsze spotkania, które albo kończą się pozytywnymi wynikami, albo sprawiają, że wyglądamy całkiem nieźle. Jeśli na dodatek nasza reprezentacja zremisuje z kadrą pokroju Holandii czy Anglii, pojawia się ogromna radość, a wiara w nasz zespół rośnie.
Następny etap to pierwsza porażka i pewne wątpliwości wokół szkoleniowca oraz pytanie, czy aby na pewno była to słuszna decyzja. Kolejny punkt to dyskusje na temat wyboru selekcjonera i próby poniekąd wpychania piłkarzy do pierwszego zespołu. Końcowa faza to zazwyczaj znacznie gorsze wyniki, słaby styl i rosnąca niechęć do selekcjonera. Na samym końcu może pojawić się również kompromitacja z niżej notowanym rywalem.
Jest to oczywiście bardzo skrócona wersja, ponieważ w tak zwanym międzyczasie może wybuchnąć jakaś afera wokół kadry. Cały ten opis dotyczy kolejnych trenerów, niezależnie od tego, jaki mają pomysł na reprezentację. Był Paulo Sousa, który starał się grać przyjemną dla oka piłkę, ale ostatecznie postanowił wywiesić białą flagę. Był Czesław Michniewicz ze swoim słynnym „autobusem”, jednak jego poskromiła afera premiowa oraz słaby styl gry reprezentacji. Następnie pojawił się Michał Probierz, który może umiał głośno krzyczeć, ale z samą komunikacją szło już gorzej. Powstała również oblężona twierdza, której funkcjonowanie zakończyło się skandalem związanym z opaską kapitańską. Teraz mamy Jana Urbana, który mimo początkowej ekscytacji obecnie doczekał się żartów i kpin.
Obecny sposób prowadzenia naszej kadry wygląda jak odcinek serialu „The Office”. Jeśli liczymy na poważnego trenera z zagranicy albo kogoś w stylu Macieja Skorży, warto zastanowić się, czy na ich miejscu w ogóle opłacałoby się w to wchodzić. Obecnie nasza kadra wygląda jak jedno wielkie pole minowe, na którym można tylko i wyłącznie stracić.
Kontynuując wątek z poprzedniego akapitu, warto na chwilę zatrzymać się przy pewnej patologii. Reprezentacja Polski od 2021 roku miała już na swoim stanowisku sześciu selekcjonerów. Pod tym względem zajmujemy ex aequo drugie miejsce w Europie, razem z Bośnią i Hercegowiną. Lepsza pod tym względem jest tylko Bułgaria. Na świecie „lepsze” są od nas jedynie niektóre reprezentacje z innych kontynentów, takie jak Tunezja, Irak czy Zjednoczone Emiraty Arabskie, a także jeden wyjątek z Ameryki Południowej, czyli reprezentacja Peru. Nasza kadra nie ma prawa funkcjonować w dłuższej perspektywie, jeśli co kilkanaście miesięcy będziemy wymieniać ludzi na tym stanowisku. Jan Urban wpadł w pułapkę opisaną w pierwszym fragmencie tego tekstu. Problem w tym, że u nas prędzej czy później każdy kolejny selekcjoner również w nią wpada.
Nie wygląda to ani zachęcająco, ani poważnie. Stąd potencjalny wybór nowego trenera nie będzie należał do najprostszych, ponieważ zaczyna nam brakować argumentów. Pod względem sportowym nasza reprezentacja, mimo kilku awansów i występów na dużych imprezach, prezentuje się słabo i co jakiś czas zalicza wpadki. Argument finansowy również zaczyna tracić na znaczeniu, gdyż PZPN traci wielu sponsorów, a nowych partnerów na razie nie widać. Pod tym względem cała nasza piłka reprezentacyjna zaczyna wracać do bardzo mrocznych czasów z poprzednich lat. Nie jest to jednak wyłącznie kwestia piłkarzy. Jeśli kolejne roczniki również mają problemy z regularnie dobrą grą w kadrze, to widać, że mamy do czynienia z kolejnym problemem.
Nie twierdzę, że nie można zwolnić Jana Urbana, bo faktycznie popełnił kilka bardzo kosztownych błędów. Jeśli jednak mamy zmieniać selekcjonera dla samej zmiany, a za tym nie pójdą wnioski z wcześniejszych błędów, to jaki jest cel takiej decyzji? Obecnie reprezentacja Polski jest zarządzana w taki sposób, aby opinia publiczna nie krytykowała jej aż tak mocno. Jeśli kibice naszej kadry i przedstawiciele mediów domagają się zmian, to zostaną one wprowadzone być może tylko po to, aby uspokoić sytuację. Potencjalny trener z wyrobionym nazwiskiem raczej nie będzie chciał pakować się w tego typu pracę.
PZPN – afera goni aferę, a cierpi na tym reprezentacja Polski
Reprezentacja Polski nie jest tylko i wyłącznie drużyną grającą w piłkę. Poza samym boiskiem mamy jeszcze Polski Związek Piłki Nożnej, który od zawsze był obiektem drwin i szyderstw. Obecna sytuacja niestety dosadnie przypomina nam najgorsze lata funkcjonowania tej instytucji. Prezes PZPN-u Cezary Kulesza przez pięć lat swoich rządów nie zrobił praktycznie niczego dobrze, a na dodatek zepsuł bardzo dużo. Wizerunek i ogólne postrzeganie PZPN-u wśród ludzi są tego najlepszym przykładem. Nie ma miesiąca, w którym nie słyszelibyśmy o nowej aferze, a tych było już całkiem sporo. Czasami ktoś kogoś nagrywał, innym razem ktoś wysyłał do kogoś SMS-y, a jeszcze innym razem mieliśmy głośne śpiewanie „Barki” w towarzystwie polityków.
Ostatecznie większość osób pomija te kwestie, gdy rozmawia o grze naszej reprezentacji. Sęk w tym, że to właśnie tam rodzą się największe problemy, które później odbijają się na piłkarzach i selekcjonerach. Cezary Kulesza może zatrudnić dwudziestu trenerów w ciągu roku, ale jeśli później nadal będą pojawiać się poważniejsze problemy, nasza kadra pozostanie dokładnie w tym samym miejscu.
Kolejną sprawą są już same wybory obecnego prezesa. Do tej pory Cezary Kulesza czterokrotnie wybierał nowego selekcjonera i żaden z nich nie zdołał przepracować nawet dwóch lat. To zdecydowanie mniej niż wynosi średnia wśród dwudziestu najlepszych reprezentacji w Europie, która szacunkowo wynosi od 2,5 do 3 lat pracy. Nam, kibicom, również zdarza się dosyć szybko zmieniać zdanie na temat pracy selekcjonera, co jest w pewien sposób naturalne. Gorzej jednak, gdy podobna presja zaczyna oddziaływać na prezesa PZPN-u. Stąd właśnie mamy taką sytuację.
W tej chwili można zadać sobie pytanie: dlaczego ktoś taki jest prezesem przez tak długi czas? Jest to bardzo złożony temat, ale generalnie Cezary Kulesza w ostatnich wyborach na prezesa nie miał żadnego kontrkandydata. Cała ta sytuacja powinna wszystkim dać do zrozumienia, z jakim związkiem mamy obecnie do czynienia. Jeśli nie dojdzie do dużych zmian na samym szczycie polskiej piłki, sama kadra również na tym straci.
Reprezentacja Polski potrzebuje długotrwałej przemiany
Zastanawiając się nad tym, czy po Janie Urbanie może przyjść trener z większym nazwiskiem, warto na chwilę zatrzymać się również przy tej kwestii. Każdy z nas wciąż ma w pamięci kadencję Adama Nawałki i jego reprezentację, z której można było być naprawdę dumnym. Przed rozpoczęciem pracy z kadrą kariera trenerska Nawałki nie była szczególnie imponująca, a mimo to osiągnął on sukces. W naszej reprezentacji brakuje trzeźwego spojrzenia na sytuację, ale również przemyślanej koncepcji, która miałaby sens w przypadku naszej drużyny. Obecnie będzie się mówiło o wielu nazwiskach, a wśród potencjalnych kandydatów znajdą się przede wszystkim zagraniczni trenerzy. Przykład Fernando Santosa pokazał jednak, że nawet bardzo utytułowany szkoleniowiec nie musi być rozwiązaniem problemów. Właśnie w tym miejscu pojawia się kwestia wyboru kolejnego trenera naszej kadry, która wymaga znacznie większego przemyślenia.
Nie zawsze najlepszym kandydatem jest trener z największym nazwiskiem. Pytanie jednak, czy obecnie PZPN jest w stanie chociaż odrobinę przeanalizować, kto mógłby w tej sytuacji objąć naszą reprezentację. Jeszcze bardziej zastanawiające jest to, czy dany kandydat w ogóle chciałby pracować w takiej strukturze. Obecnie reprezentacja Polski nie oferuje zbyt wielu argumentów, które mogłyby zachęcić dobrego szkoleniowca do podjęcia takiego wyzwania. Może to być wręcz zawodowy wilczy bilet na kilka lat. Jan Urban, przyjmując tę posadę, nie miał zbyt wiele do stracenia. Podobnie było z Michałem Probierzem. Wychodzi więc na to, że przed nami zapowiadają się bardzo trudne czasy, zarówno dla potencjalnego nowego szkoleniowca, jak i naszych piłkarzy.
Apeluje Panie Prezesie @Czarek_Kulesza , nie ma na co czekać . Ratujmy to co zostało , jest Maciej Skorza , jest Marek Papuszun, jest dla mnie interesujący Filipe Luis, to już nie ma sensu.
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz
Reprezentacja Polski w ostatnich latach pod względem organizacyjnym prezentuje się dramatycznie. Mimo kilku awansów na duże turnieje nasza kadra zazwyczaj prędzej czy później się kompromituje. Oczywiste pretensje można mieć do samych piłkarzy, trenerów i całego sztabu szkoleniowego. Niemniej jednak, jeśli kolejny już raz nie trafiamy z selekcjonerem pierwszej reprezentacji, robi się poważny problem. Czy w przypadku ewentualnego zwolnienia Jana Urbana istnieje szansa na przekonanie do pracy jakiegokolwiek trenera na przyzwoitym poziomie?
Reprezentacja Polski nadal szoruje dno, czyli dopełnił się pewien cykl
Reprezentacja Polski od 2018 roku przechodzi pewien cykl wydarzeń, który dotyka kolejnych selekcjonerów. Początkowo w większości przypadków panuje optymizm. Nowy człowiek, nowe pomysły i nowe możliwości, które mają dać nam w końcu dobrze zbudowaną kadrę. Później przychodzą pierwsze spotkania, które albo kończą się pozytywnymi wynikami, albo sprawiają, że wyglądamy całkiem nieźle. Jeśli na dodatek nasza reprezentacja zremisuje z kadrą pokroju Holandii czy Anglii, pojawia się ogromna radość, a wiara w nasz zespół rośnie.
Następny etap to pierwsza porażka i pewne wątpliwości wokół szkoleniowca oraz pytanie, czy aby na pewno była to słuszna decyzja. Kolejny punkt to dyskusje na temat wyboru selekcjonera i próby poniekąd wpychania piłkarzy do pierwszego zespołu. Końcowa faza to zazwyczaj znacznie gorsze wyniki, słaby styl i rosnąca niechęć do selekcjonera. Na samym końcu może pojawić się również kompromitacja z niżej notowanym rywalem.
Jest to oczywiście bardzo skrócona wersja, ponieważ w tak zwanym międzyczasie może wybuchnąć jakaś afera wokół kadry. Cały ten opis dotyczy kolejnych trenerów, niezależnie od tego, jaki mają pomysł na reprezentację. Był Paulo Sousa, który starał się grać przyjemną dla oka piłkę, ale ostatecznie postanowił wywiesić białą flagę. Był Czesław Michniewicz ze swoim słynnym „autobusem”, jednak jego poskromiła afera premiowa oraz słaby styl gry reprezentacji. Następnie pojawił się Michał Probierz, który może umiał głośno krzyczeć, ale z samą komunikacją szło już gorzej. Powstała również oblężona twierdza, której funkcjonowanie zakończyło się skandalem związanym z opaską kapitańską. Teraz mamy Jana Urbana, który mimo początkowej ekscytacji obecnie doczekał się żartów i kpin.
Obecny sposób prowadzenia naszej kadry wygląda jak odcinek serialu „The Office”. Jeśli liczymy na poważnego trenera z zagranicy albo kogoś w stylu Macieja Skorży, warto zastanowić się, czy na ich miejscu w ogóle opłacałoby się w to wchodzić. Obecnie nasza kadra wygląda jak jedno wielkie pole minowe, na którym można tylko i wyłącznie stracić.
Następny trener to już na pewno będzie ten
Kontynuując wątek z poprzedniego akapitu, warto na chwilę zatrzymać się przy pewnej patologii. Reprezentacja Polski od 2021 roku miała już na swoim stanowisku sześciu selekcjonerów. Pod tym względem zajmujemy ex aequo drugie miejsce w Europie, razem z Bośnią i Hercegowiną. Lepsza pod tym względem jest tylko Bułgaria. Na świecie „lepsze” są od nas jedynie niektóre reprezentacje z innych kontynentów, takie jak Tunezja, Irak czy Zjednoczone Emiraty Arabskie, a także jeden wyjątek z Ameryki Południowej, czyli reprezentacja Peru. Nasza kadra nie ma prawa funkcjonować w dłuższej perspektywie, jeśli co kilkanaście miesięcy będziemy wymieniać ludzi na tym stanowisku. Jan Urban wpadł w pułapkę opisaną w pierwszym fragmencie tego tekstu. Problem w tym, że u nas prędzej czy później każdy kolejny selekcjoner również w nią wpada.
Nie wygląda to ani zachęcająco, ani poważnie. Stąd potencjalny wybór nowego trenera nie będzie należał do najprostszych, ponieważ zaczyna nam brakować argumentów. Pod względem sportowym nasza reprezentacja, mimo kilku awansów i występów na dużych imprezach, prezentuje się słabo i co jakiś czas zalicza wpadki. Argument finansowy również zaczyna tracić na znaczeniu, gdyż PZPN traci wielu sponsorów, a nowych partnerów na razie nie widać. Pod tym względem cała nasza piłka reprezentacyjna zaczyna wracać do bardzo mrocznych czasów z poprzednich lat. Nie jest to jednak wyłącznie kwestia piłkarzy. Jeśli kolejne roczniki również mają problemy z regularnie dobrą grą w kadrze, to widać, że mamy do czynienia z kolejnym problemem.
Nie twierdzę, że nie można zwolnić Jana Urbana, bo faktycznie popełnił kilka bardzo kosztownych błędów. Jeśli jednak mamy zmieniać selekcjonera dla samej zmiany, a za tym nie pójdą wnioski z wcześniejszych błędów, to jaki jest cel takiej decyzji? Obecnie reprezentacja Polski jest zarządzana w taki sposób, aby opinia publiczna nie krytykowała jej aż tak mocno. Jeśli kibice naszej kadry i przedstawiciele mediów domagają się zmian, to zostaną one wprowadzone być może tylko po to, aby uspokoić sytuację. Potencjalny trener z wyrobionym nazwiskiem raczej nie będzie chciał pakować się w tego typu pracę.
PZPN – afera goni aferę, a cierpi na tym reprezentacja Polski
Reprezentacja Polski nie jest tylko i wyłącznie drużyną grającą w piłkę. Poza samym boiskiem mamy jeszcze Polski Związek Piłki Nożnej, który od zawsze był obiektem drwin i szyderstw. Obecna sytuacja niestety dosadnie przypomina nam najgorsze lata funkcjonowania tej instytucji. Prezes PZPN-u Cezary Kulesza przez pięć lat swoich rządów nie zrobił praktycznie niczego dobrze, a na dodatek zepsuł bardzo dużo. Wizerunek i ogólne postrzeganie PZPN-u wśród ludzi są tego najlepszym przykładem. Nie ma miesiąca, w którym nie słyszelibyśmy o nowej aferze, a tych było już całkiem sporo. Czasami ktoś kogoś nagrywał, innym razem ktoś wysyłał do kogoś SMS-y, a jeszcze innym razem mieliśmy głośne śpiewanie „Barki” w towarzystwie polityków.
Ostatecznie większość osób pomija te kwestie, gdy rozmawia o grze naszej reprezentacji. Sęk w tym, że to właśnie tam rodzą się największe problemy, które później odbijają się na piłkarzach i selekcjonerach. Cezary Kulesza może zatrudnić dwudziestu trenerów w ciągu roku, ale jeśli później nadal będą pojawiać się poważniejsze problemy, nasza kadra pozostanie dokładnie w tym samym miejscu.
Kolejną sprawą są już same wybory obecnego prezesa. Do tej pory Cezary Kulesza czterokrotnie wybierał nowego selekcjonera i żaden z nich nie zdołał przepracować nawet dwóch lat. To zdecydowanie mniej niż wynosi średnia wśród dwudziestu najlepszych reprezentacji w Europie, która szacunkowo wynosi od 2,5 do 3 lat pracy. Nam, kibicom, również zdarza się dosyć szybko zmieniać zdanie na temat pracy selekcjonera, co jest w pewien sposób naturalne. Gorzej jednak, gdy podobna presja zaczyna oddziaływać na prezesa PZPN-u. Stąd właśnie mamy taką sytuację.
W tej chwili można zadać sobie pytanie: dlaczego ktoś taki jest prezesem przez tak długi czas? Jest to bardzo złożony temat, ale generalnie Cezary Kulesza w ostatnich wyborach na prezesa nie miał żadnego kontrkandydata. Cała ta sytuacja powinna wszystkim dać do zrozumienia, z jakim związkiem mamy obecnie do czynienia. Jeśli nie dojdzie do dużych zmian na samym szczycie polskiej piłki, sama kadra również na tym straci.
Reprezentacja Polski potrzebuje długotrwałej przemiany
Zastanawiając się nad tym, czy po Janie Urbanie może przyjść trener z większym nazwiskiem, warto na chwilę zatrzymać się również przy tej kwestii. Każdy z nas wciąż ma w pamięci kadencję Adama Nawałki i jego reprezentację, z której można było być naprawdę dumnym. Przed rozpoczęciem pracy z kadrą kariera trenerska Nawałki nie była szczególnie imponująca, a mimo to osiągnął on sukces. W naszej reprezentacji brakuje trzeźwego spojrzenia na sytuację, ale również przemyślanej koncepcji, która miałaby sens w przypadku naszej drużyny. Obecnie będzie się mówiło o wielu nazwiskach, a wśród potencjalnych kandydatów znajdą się przede wszystkim zagraniczni trenerzy. Przykład Fernando Santosa pokazał jednak, że nawet bardzo utytułowany szkoleniowiec nie musi być rozwiązaniem problemów. Właśnie w tym miejscu pojawia się kwestia wyboru kolejnego trenera naszej kadry, która wymaga znacznie większego przemyślenia.
Nie zawsze najlepszym kandydatem jest trener z największym nazwiskiem. Pytanie jednak, czy obecnie PZPN jest w stanie chociaż odrobinę przeanalizować, kto mógłby w tej sytuacji objąć naszą reprezentację. Jeszcze bardziej zastanawiające jest to, czy dany kandydat w ogóle chciałby pracować w takiej strukturze. Obecnie reprezentacja Polski nie oferuje zbyt wielu argumentów, które mogłyby zachęcić dobrego szkoleniowca do podjęcia takiego wyzwania. Może to być wręcz zawodowy wilczy bilet na kilka lat. Jan Urban, przyjmując tę posadę, nie miał zbyt wiele do stracenia. Podobnie było z Michałem Probierzem. Wychodzi więc na to, że przed nami zapowiadają się bardzo trudne czasy, zarówno dla potencjalnego nowego szkoleniowca, jak i naszych piłkarzy.
Apeluje Panie Prezesie @Czarek_Kulesza , nie ma na co czekać . Ratujmy to co zostało , jest Maciej Skorza , jest Marek Papuszun, jest dla mnie interesujący Filipe Luis, to już nie ma sensu.
