Chorwacja
Bramkarz z Rijeki, wychowany w akademii Interu, który z Chorwacją zdobył brąz mundialu w Katarze.
Urodził się 1 lutego 1995 roku w Rijece i dorastał w pobliskim Viškovie. Jego rodzice są piekarzami; sam żartował kiedyś, że jeśli nie wyjdzie mu z piłką, zawsze może zostać piekarzem. Zaczynał w młodzieżowych drużynach Rijeki.
Wypatrzono go na wielkanocnym turnieju w Mediolanie i jako 14-latek przeniósł się do akademii Interu. Mówił, że nie było łatwo, ale rodzice bardzo mu pomagali, i że niczego by nie zmienił, bo ten okres ukształtował go jako człowieka i sportowca. W Interze uczył się od Júlio Césara i Samira Handanovicia.
Pierwsze mecze w seniorach rozegrał na wypożyczeniu w trzecioligowym Prato. Latem 2015 roku wrócił do Chorwacji jako wolny zawodnik i podpisał kontrakt z Istrą 1961, w której spędził trzy lata. Jego interwencje odbierały punkty Rijece i Dinamu, a po meczach z Rijeką dostawał groźby.
Zimą 2018 roku przeszedł do Olympiakosu, ale nie zagrał tam ani razu i po pół roku wrócił do Chorwacji. Ściągnął go do Osijeku trener Zoran Zekić. Pierwszy sezon spędził na ławce, ale później nazywał ten transfer kluczowym ruchem w karierze. W Osijeku stał się jednym z najlepszych bramkarzy ligi i rozegrał 129 meczów. W 2020 roku na Poljudzie długo stał z piłką przy nodze na linii pola bramkowego, zanim pozwolił Basselowi Jradiemu wykonać rzut karny, dostał za to żółtą kartkę, a potem obronił strzał i uratował remis z Hajdukiem.
W styczniu 2023 roku przeszedł do Pafos FC na Cyprze. Zdobył tam pierwsze trofea w karierze: w 2024 roku Puchar Cypru, a w maju 2025 roku pierwsze w historii klubu mistrzostwo kraju. Latem 2025 roku zadzwonił do niego z Hajduka Ivan Rakitić; Ivušić mówił, że od razu chciał przyjść. 14 lipca 2025 roku podpisał z Hajdukiem Split kontrakt do 2029 roku i dostał koszulkę z numerem 1.
Potrafi wygrywać psychologiczne pojedynki przy rzutach karnych, jak w meczu z Hajdukiem w 2020 roku. W 2024 roku na turnieju w Egipcie obronił decydujący rzut karny w serii jedenastek w finale z gospodarzami i został wybrany najlepszym bramkarzem turnieju.
Grał we wszystkich młodzieżowych reprezentacjach Chorwacji. W pierwszej reprezentacji zadebiutował 4 września 2021 roku w Bratysławie, w wygranym 1:0 meczu eliminacji mistrzostw świata ze Słowacją, gdy zastąpił kontuzjowanego Dominika Livakovicia. Obronił głową strzał Roberta Maka, a w końcówce strzały Roberta Boženíka i Juraja Kucki. Rok później był w kadrze Zlatko Dalicia, która zdobyła brązowy medal mistrzostw świata w Katarze.
Minuty w sezonie
0′0 z 22 meczów
2:3
Hajduk Split––0–2:3Hajduk Split–04:0
NK Osijek––0–4:0Osijek–02:2Raków Częstochowa––––2:2Raków––
1:2Hajduk Split––0–1:2Hajduk Split–04:0
Žalgiris Wilno––––4:0Zalgiris Vilnius––
2:0Hajduk Split––––2:0Hajduk Split––2:0Pafos––––2:0Pafos––
2:1Hajduk Split––––2:1Hajduk Split––2:0MŠK Žilina––––2:0MŠK Žilina––| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Liga chorwacka | Hajduk Split | Liga chorwacka | 15 | 1371 | 0 | 0 |
| 2025/2026Liga Konferencji | Hajduk Split | Liga Konferencji | 4 | 420 | 0 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Chorwacja | Eliminacje MŚ | 0 | – | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga cypryjska | Pafos | Liga cypryjska | 2 | 180 | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga Konferencji | Pafos | Liga Konferencji | 15 | 1410 | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga Europy | Pafos | Liga Europy | 2 | 180 | 0 | 0 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Chorwacja | Mistrzostwa Europy | 0 | – | 0 | 0 |
| 2024/2025 | Hajduk Split | – | – | – | – | |
| 2023Eliminacje ME | Chorwacja | Eliminacje ME | 0 | – | 0 | 0 |
| 2023/2024 | Pafos | – | – | – | – | |
| 2022/2023 | Pafos | – | – | – | – | |
| 2021/2022 | NK Osijek | – | – | – | – | |
| 2020/2021 | NK Osijek | – | – | – | – | |
| 2019/2020 | NK Osijek | – | – | – | – | |
| 2018/2019 | NK Osijek | – | – | – | – | |
| 2017/2018 | Istra 1961 | – | – | – | – | |
| 2016/2017 | Istra 1961 | – | – | – | – | |
| 2015/2016 | Istra 1961 | – | – | – | – | |
| 2014/2015 | Prato | – | – | – | – |
