Klub z Göteborga w niebiesko-białe pasy, który w 1982 i 1987 roku zdobył Puchar UEFA.
IFK Göteborg gra na Gamla Ullevi. Obecny stadion zbudowano w miejscu starego, którego rozbiórkę rozpoczęto w 2007 roku. Pierwszy mecz IFK rozegrał na nim 11 kwietnia 2009 roku i wygrał z Djurgårdens IF 6:0. Obiekt mieści 18 454 widzów, część na miejscach stojących; przy samych siedzących to 16 603 miejsca. Na czas budowy, w latach 2007–2008, drużyna grała na Nya Ullevi.
Od 1896 roku istniał tu tor kolarski z boiskiem. Z inicjatywy IFK przebudowano go na stadion piłkarski, otwarty 17 września 1916 roku. Nazwano go Ullevi, czyli „miejsce Ulla”, od boga z mitologii nordyckiej. Gdy w 1958 roku powstał Nya Ullevi, starszy obiekt przemianowano na Gamla Ullevi. IFK wrócił na niego z meczami ligowymi w 1992 roku.
O niebiesko-białych pasach zdecydowano już w 1904 roku, na jednym z pierwszych posiedzeń zarządu w Café Olivedal. W pasiastym stroju domowym drużyna po raz pierwszy wystąpiła w 1910 roku, a herb widnieje na piersi koszulki od 1973 roku. Od barw pochodzi przydomek Blåvitt, czyli „Niebiesko-biali”. Klub kibiców Supporterklubben Änglarna („Anioły”) działa od 1973 roku.
Klub założyła 4 października 1904 roku w Café Olivedal grupa mężczyzn, wśród nich Arthur Wingren i John Säwström. Powstał jako koło stowarzyszenia Kamraterna z numerem XXXIX.
Pierwsze mistrzostwo Szwecji IFK zdobył w 1908 roku, gdy tytuł rozstrzygano jeszcze w turnieju pucharowym; w finale pokonał IFK Uppsala 4:3. W tym systemie wygrał też w 1910 i 1918 roku. Filip „Svarte-Filip” Johansson w pierwszym sezonie Allsvenskan 1924/25 strzelił 39 goli, co do dziś jest rekordem ligi. Łącznie zdobył dla IFK 333 bramki, najwięcej w historii klubu. Od 1931 roku mistrzem Szwecji był zwycięzca ligi; IFK wygrał ją po raz pierwszy w 1935 roku.
Po sezonie 1970 drużyna spadła z Allsvenskan i wróciła do niej w 1977 roku. Dwa lata później trenerem został Sven-Göran Eriksson. Wprowadził ustawienie 4-4-2 z wysokim pressingiem i kryciem strefowym, nowe wtedy w Szwecji. Jeszcze w 1979 roku IFK po raz pierwszy zdobył Puchar Szwecji.
W 1982 roku IFK zdobył mistrzostwo, krajowy puchar i Puchar UEFA. Poza Torbjörnem Nilssonem piłkarze nie byli zawodowcami i pracowali między innymi jako hydraulicy i elektrycy. W finale pokonali Hamburger SV 1:0 u siebie i 3:0 w Hamburgu. Nilsson z dziewięcioma golami był najlepszym strzelcem tamtej edycji. Eriksson latem odszedł do Benfiki.
W 1987 roku zespół powtórzył europejski sukces. W ćwierćfinale wyeliminował Inter Mediolan dzięki golom zdobytym na wyjeździe, a w finale wygrał z Dundee United 1:0 u siebie i zremisował 1:1 na Tannadice Park. Kapitanem był Glenn Hysén. Tego samego roku IFK został mistrzem Szwecji po finale z Malmö FF. W latach 1982–1990 tytuł rozstrzygała faza play-off, którą IFK wygrał pięć razy.
Między 1990 a 1996 rokiem klub zdobył sześć mistrzostw. Jesienią 1992 roku w eliminacjach pierwszej edycji Ligi Mistrzów wyeliminował Lecha Poznań, wygrywając w Poznaniu 3:0, a w grupie zajął drugie miejsce za AC Milan. W sezonie 1994/95 wygrał grupę przed FC Barcelona, Manchesterem United i Galatasaray. W ćwierćfinale odpadł z Bayernem Monachium po remisach 0:0 na wyjeździe i 2:2 u siebie.
Ostatnie mistrzostwo IFK zdobył w 2007 roku po wygranej 2:0 z Trelleborgs FF na Nya Ullevi przy ponad 40 tysiącach widzów. Od tamtej pory jeszcze cztery razy wygrał Puchar Szwecji.
Głównymi lokalnymi rywalami IFK są Örgryte IS i GAIS. Na początku XX wieku rywalizacja tych klubów bywała gwałtowna, na boisku i poza nim. Mimo to 13 stycznia 1921 roku trzy kluby sformalizowały współpracę, z której wyrosła Göteborgsalliansen. Wspólnie zapraszały zagraniczne drużyny i występowały razem wobec związku piłkarskiego i miasta. Derby przyciągały tłumy; w 1959 roku mecz z Örgryte obejrzało na Nya Ullevi 52 194 widzów.
