Klub w niebieskie pasy z wyspy Djurgården w Sztokholmie, który w 2025 roku doszedł do półfinału Ligi Konferencji.
Od lata 2013 roku Djurgården gra na arenie otwartej jako Tele2 Arena i noszącej dziś nazwę 3Arena. Dzieli ją z Hammarby. Ostatni mecz na Stadionie Olimpijskim w Sztokholmie, swoim domu od 1936 roku, drużyna rozegrała 30 czerwca 2013 roku z Östers IF. W latach 50. i 60. mecze domowe rozgrywała na Råsundzie.
Drużyna gra w koszulkach w jasno- i ciemnoniebieskie pionowe pasy, stąd przydomek „Blåränderna”, czyli „Niebieskie Pasy”. Wzór opisuje już instrukcja z 1905 roku. Herbem jest wspólna dla wszystkich sekcji klubu Djurgårdsskölden: tarcza w kolorach żółtym, czerwonym i niebieskim z literami DIF.
Djurgårdens IF założyło 12 marca 1891 roku około 30 młodych ludzi w kawiarni przy Alberget 4A na wyspie Djurgården. Pierwszym prezesem został John G. Jansson. Stowarzyszenie zajmowało się początkowo wioślarstwem, biegami i skokami narciarskimi. Sekcja piłkarska powstała w 1899 roku, a jej założycielem był Teodor Andersson.
Pierwsze mistrzostwo Szwecji, rozgrywane wtedy systemem pucharowym, Djurgården zdobył w 1912 roku, w roku otwarcia Stadionu Olimpijskiego. Do rozstrzygnięcia finału z Örgryte IS potrzebne były trzy mecze, a ostatni z nich, 17 listopada na Råsundzie, Djurgården wygrał 3:1. W tym samym systemie wygrał jeszcze w 1915, 1917 i 1920 roku.
Na kolejny tytuł czekał 35 lat, do 1955 roku. Twarzą tamtej drużyny był Gösta „Knivsta” Sandberg, wypatrzony w zakładowej drużynie pocztowej. Grał w Djurgården w latach 1951–1966, zdobył cztery mistrzostwa i brązowy medal olimpijski w 1952 roku, a jeszcze w trakcie kariery nazywano go „Mr Djurgården”. W drużynie grał też Sven „Tumba” Johansson, gwiazda reprezentacji Szwecji w hokeju na lodzie. Kolejne tytuły przyszły w 1959, 1964 i 1966 roku.
W 1999 roku klub spadł do Superettan, ale wrócił po jednym sezonie. Drużyna Sörena Åkeby'ego i Zorana Lukicia zdobyła w 2002 roku mistrzostwo, a tydzień później Puchar Szwecji po finale z AIK, rozstrzygniętym złotym golem Louaya Chanko w dogrywce. W 2003 roku obroniła tytuł, a w 2005 roku zespół Kjella Jonevreta znów zdobył mistrzostwo i puchar.
W 2019 roku, w pierwszym sezonie trenerów Kima Bergstranda i Thomasa Lagerlöfa, Djurgården przystąpił do ostatniej kolejki jako lider. W Norrköpingu przegrywał 0:2, ale po golach Jespera Karlströma i Buyi Turaya zremisował 2:2 i został mistrzem Szwecji.
W fazie ligowej Ligi Konferencji w grudniu 2024 roku Djurgården pokonał u siebie Legię Warszawa 3:1 i awansował do fazy pucharowej. Wiosną 2025 roku po raz pierwszy w historii zagrał w półfinale europejskiego pucharu. Przegrał w nim z Chelsea 1:4 u siebie i 0:1 na Stamford Bridge.
Najważniejsze derby Djurgården rozgrywa z dwoma innymi klubami ze Sztokholmu, AIK i Hammarby. Z AIK rywalizował już w finale mistrzostw w 1917 roku, wygranym 3:1, i w finale pucharu w 2002 roku. Wspólny stadion z Hammarby od 2013 roku budził sprzeciw części kibiców tego klubu.
