Jeszcze nigdy w historii na mistrzostwach świata rozgrywanych poza Europą nie triumfowała ekipa ze Starego Kontynentu. Czy w tym roku ta fatalna seria zostanie przerwana? Kolejni bohaterowie cyklu „Finaliści mundialu”, Hiszpanie, aktualni mistrzowie Europy, z pewnością spróbują przejść do historii, wygrywając turniej w RPA.
Pechowe porażki
Swój debiut na mistrzostwach świata gracze z Półwyspu Iberyjskiego mieli w 1934 roku. Zespół prowadzony przez Amadeo Garcię już w pierwszym spotkaniu zmierzył się z reprezentacją Brazylii. Dwie bramki strzelone przez José Iraragorriego i jedno trafienie Isidro Langary dało Hiszpanom zwycięstwo 3:1 (dla „Canarinhos” gola zdobył Leonidas). W ćwierćfinale „La Roja” rozegrali dramatyczny dwumecz z Włochami. W pierwszym spotkaniu, rozegranym 31 maja, padł remis 1:1, wskutek czego dzień później odbył się rewanż. Bohaterem Italii stał się strzelec jedynej bramki, Giuseppe Meazza. W 1936 roku Hiszpania pogrążyła się w chaosie wojny domowej i na kolejny występ na mundialu musiała czekać do 1950 roku. Na brazylijskich boiskach dzięki znakomitej postawie duetu napastników: Estanislao Basora – Telmo Zarra, hiszpańscy piłkarze wygrali wszystkie trzy mecze w pierwszej fazie turnieju, pokonując Stany Zjednoczone 3:1, Chile 2:0 i Anglię 1:0. W kolejnej rundzie podopieczni Guillermo Eizaguirre zremisowali 2:2 z Urugwajem, przegrali 1:6 z gospodarzami mistrzostw i ulegli Szwecji 1:3. Dwanaście lat później los znów skojarzył ze sobą ekipy „La Roja” i „Canarinhos”. Ponownie lepsi byli gracze z Ameryki Południowej, którzy wygrali 2:1. Oprócz tego drużyna prowadzona przez Helenio Herrerę wygrała 1:0 z Meksykiem, przegrała 0:1 z Czechosłowacją. Co ciekawe, w 1964 roku niemal ten sam skład „La Roja” był w stanie wywalczyć mistrzostwo Europy. Kolejny mundial również zakończył się szybką klęską Hiszpanów. We wszystkich trzech meczach grupowych, przeciwko Argentynie, RFN i Szwajcarii, na tablicy świetlnej widniał rezultat 2:1, ale tylko ten ostatni rywal musiał uznać wyższość zawodników z kraju korridy.
Po śmierci Franco
Jesienią 1975 roku zmarł generał Francisco Franco, który sprawował dyktatorskie rządy w Hiszpanii przez 36 lat. Zmiany jakie nastąpiły na Półwyspie Iberyjskim, powoli wpłynęły również na piłkę nożną. W 1978 roku podopieczni legendarnego Laszlo Kubali nie wyszli z grupy na mistrzostwach świata, ale już cztery lata później najważniejszy turniej piłkarski na świecie miał się odbyć w ich ojczyźnie. Gospodarze w końcu awansowali do dalszej fazy mistrzostw, w decydującym meczu pokonując Jugosławię 2:1. W drugiej rundzie „La Roja” nie dali rady reprezentantom Niemiec Zachodnich i Anglii. Meksykański czempionat, rozgrywany w 1986 roku, tradycyjnie przyniósł Hiszpanom potyczką z Brazylią, tym razem przegraną 0:1. Młodzi piłkarze bez problemu wyszli jednak z grupy, wygrywając 2:1 z Irlandią Północną i gromiąc 3:0 Algierię. W 1/8 finału los skojarzył ekipę trenera Miguela Munoza z Duńczykami. Hiszpanie rozbili przybyszów z północnej Europy aż 5:1, w czym wydatnie pomógł im zdobywca czterech goli, Emilio Butragueno. Ćwierćfinałowe starcie z Belgią miało dramatyczny przebieg. Po 120 minutach gry wynik brzmiał 1:1 i należało rozegrać konkurs rzutów karnych. W drugiej kolejce pomylił się napastnik Sportingu Gijon, Eloy, a ponieważ inni gracze strzelali bezbłędnie, to Hiszpanie musieli pakować walizki. Następne mistrzostwa świata, które odbyły się na włoskich boiskach, mimo kapitalnej gry Michela, zakończyły się dla „La Roja” w 1/8 finału. Zawodników z południa Europy pogrążyli za sprawą Dragana Stojkovicia Jugosłowianie.
Na ostatnich czterech turniejach o mistrzostwo świata Hiszpanie zawsze prezentowali bardzo silną kadrę. Niestety, zlepek indywidualności nie był w stanie stworzyć zgranego zespołu. W 1994 roku wybrańcy Javiera Clemente dotarli do ćwierćfinału, rozprawiając się wcześniej z Koreą Południową i Szwajcarią. Włosi jednak stanowili zaporę nie do przejścia i „La Roja” znów nie załapali się do strefy medalowej. Cztery lata później było jeszcze gorzej, bowiem fatalna postawa kapitana reprezentacji, wiekowego golkipera Andoniego Zubizarrety, przyniosła porażkę 2:3 z Nigerią, wskutek czego Hiszpania nie wyszła z grupy. Po tym turnieju bramkarz Valencii zdecydował o zakończeniu kariery. W 2002 roku piłkarze trenowani przez Jose Antonio Camacho stali się ofiarami jednego z najbardziej perfidnych oszustw w historii światowego futbolu. Zanim to nastąpiło Raul, Fernando Morientes, Fernando Hierro, Iker Casillas i spółka zwycięsko schodzili z placu boju po meczach przeciwko RPA, Słowenii, Paragwajowi i Irlandii. W ćwierćfinale mieli się zmierzyć ze współgospodarzami mistrzostw, Koreańczykami z Południa. Wcześniej Azjaci w kontrowersyjnych okolicznościach wyeliminowali Włochów. Gwoździem do trumny Hiszpanów okazał się egipski sędzia, Gamal El-Ghandour. Rozjemca nie uznał dwóch prawidłowych bramek zdobytych przez przybyszy z Europy, a rozbici psychicznie hiszpańscy zawodnicy nie potrafili wygrać w serii rzutów karnych. Przed czterema laty młode wilki z Davidem Villą i Fernando Torresem na czele w rozgrywkach grupowych poradziły sobie z Ukrainą, Tunezją i Arabią Saudyjską. Niestety dla nich, te zespoły nie mogły równać się z ich rywalem w 1/8 finału, reprezentacją Francji. „Trójkolorowi” wygrali 3:1, a Hiszpanie musieli przełknąć kolejną gorzką pigułkę.
Droga do RPA
Po wywalczeniu mistrzostwa Europy w 2008 roku z pracy zrezygnował dotychczasowy trener „La Roja”, Luis Aragones, a zastąpił go Vicente del Bosque. Kunszt tego szkoleniowca mogliśmy poznać już w kwalifikacjach do najbliższego mundialu. W rozgrywkach grupy piątej Hiszpanie wygrali wszystkie dziesięć spotkań, zdobywając przy tym aż 28 goli. W pokonanym polu zostawili tak silne ekipy, jak Turcja, Bośnia i Hercegowina oraz Belgia. Fenomenalnie spisywali się David Villa, Cesc Fabregas, Xavi oraz grono debiutantów: Juan Mata, Alvaro Negredo i Gerard Pique. Nic więc dziwnego, że na Półwyspie Iberyjskim już we wrześniu zeszłego roku świętowano awans swoich pupili.
Gwiazda zespołu
W takim zespole jak Hiszpania trudno jest wskazać jednego, kluczowego zawodnika. Przy obecności tylu gwiazd na kogoś jednak trzeba się zdecydować. Nie byłoby ostatnich sukcesów „La Roja”, gdyby nie najlepszy obecnie środkowy pomocnik na świecie, Xavi. Zawodnik ten przyszedł na świat 25 stycznia 1980 roku w katalońskim mieście Terrassa, oddalonym o niespełna 30 kilometrów od Barcelony. To właśnie z najlepszym zespołem z tej metropolii związał się przed dziewiętnastoma laty mały Xavier Hernandez. Porównywany do Pepa Guardioli piłkarz zadebiutował w seniorskiej drużynie „Dumy Katalonii” 18 sierpnia 1998 roku, w meczu Superpucharu Hiszpanii z Mallorcą. Utalentowany osiemnastolatek zdobył w tym spotkaniu jedną z bramek dla swojego klubu. Osiem miesięcy później pomocnik Barcelony wraz z reprezentacją Hiszpanii do lat dwudziestu sięgnął na nigeryjskich boiskach po mistrzostwo świata w tej kategorii wiekowej. Jeszcze w tym samym roku młody zawodnik cieszył się wraz ze swoją drużyną z wywalczenia tytułu mistrza kraju. We wrześniu 2000 roku reprezentacja Hiszpanii z Xavim w składzie wywalczyła srebrny medal olimpijski, a 15 listopada tego samego roku piłkarz doczekał się debiutu w pierwszym zespole „La Roja”, pojawiając się na boisku w spotkaniu z Holandią.
Kolejny rok okazał się dla gracza „Blaugrany” przełomowy. Z zespołem pożegnał się Pep Guardiola i odpowiedzialność za wyniki katalońskiego klubu spadła w dużej mierze na Xaviego. Już po kilkudziesięciu miesiącach dream team z Barcelony zaczął seryjnie kolekcjonować trofea: mistrzostwo Hiszpanii w 2005 i 2006 roku, superpuchary w tych samych latach oraz triumf w Lidze Mistrzów w maju 2006 roku. Ten ostatni sukces pomocnik obserwował z ławki rezerwowych, gdyż nie był w pełni sił po kontuzji. Dwa lata później Xavi rozpoczął nowy, obfity w sukcesy etap swej kariery. Wpierw wraz ze swoim zespołem narodowym sięgnął po mistrzostwo Starego Kontynentu. Znakomita gra pomocnika Barcelony przyniosła mu zaszczytny tytuł najlepszego piłkarza turnieju. W tym samym czasie pracę z katalońską ekipą podjął stary znajomy Xaviego, Pep Guardiola. Przez ostatnie kilka miesięcy „Duma Katalonii” niepodzielnie panowała na arenie krajowej i międzynarodowej. Zdobycie mistrzostwa, Pucharu i Superpucharu Hiszpanii, Ligi Mistrzów, Superpucharu Europy oraz klubowego mistrzostwa świata mówi samo za siebie. Nie trzeba dodawać, że piłkarz z numerem 6 na koszulce walnie przyczynił się do tych sukcesów. Poprzedni rok pomocnik Barcelony zakończył trzecim miejscem w klasyfikacji na najlepszego piłkarza świata. Na dzień dzisiejszy (15.01.2010 r.) Xavi rozegrał w barwach pierwszej drużyny „Blaugrany” 505 oficjalnych spotkań i zdobył w nich pół setki bramek. W reprezentacji natomiast ma na swoim koncie 83 mecze i osiem trafień. Można być niemal pewnym, że najbliższy mundial będzie udany dla tego zawodnika.
Niedoceniany fachowiec
Mało jest na świecie tak niedocenianych szkoleniowców jak Vicente del Bosque. Gdy w listopadzie 1999 roku ten były defensywny pomocnik Realu Madryt awaryjnie przejmował zespół „Królewskich”, nikt nie spodziewał się, iż będzie on architektem tak wielu triumfów. Dwa mistrzostwa kraju, dwa zwycięstwa w Champions League, Superpuchar Hiszpanii, Superpuchar Europy i Puchar Interkontynentalny. To dorobek trzyipółletnich rządów wąsatego dżentelmena na Santiago Bernabeu. Latem 2003 roku klub nie zdecydował się na przedłużenie z del Bosque kontraktu i dwanaście miesięcy później Hiszpan podjął pracę w Besiktasie Stambuł. Turcja nie stała się jednak dla niego ziemią obiecaną i jego przygoda ze stołecznym zespołem potrwała niespełna rok. 11 marca 2008 roku nieco już zapomniany szkoleniowiec znów znalazł się w centrum uwagi, bowiem Hiszpańska Federacja Piłkarska poinformowała, że to właśnie były opiekun Realu Madryt po mistrzostwach Europy zastąpi Luisa Aragonesa na fotelu trenera reprezentacji. Jak się okazało, była to znakomita decyzja, bowiem Vicente del Bosque bez najmniejszych problemów wprowadził „La Roja” do mundialu. Cieniem na pracy 59-letniego Hiszpana z kadrą rzuca się jedynie brązowy medal Pucharu Konfederacji, lecz latem tego roku team z Półwyspu Iberyjskiego będzie faworytem mistrzostw świata, w dużej mierze dzięki del Bosque.
Kogo zobaczymy w RPA?
Hiszpania nie narzeka na brak zawodników, którzy mogą grać w mistrzostwach świata. Pewniakami do gry są: bramkarz Iker Casillas (Real Madryt), obrońcy – Carles Puyol i Gerard Pique (obaj Barcelona), Raul Albiol i Sergio Ramos (obaj Real Madryt), pomocnicy – David Silva (Valencia), Anders Iniesta i Xavi (obaj Barcelona) oraz Xabi Alonso (Real Madryt), a także napastnicy – David Villa (Valencia) i Fernando Torres (Liverpool). Bilety do RPA w kieszeni mają również: Pepe Reina, Carlos Marchena, Alvaro Arbeloa, Joan Capdevilla, Sergio Busquets, Cesc Fabregas, Santi Cazorla, Juan Mata i Dani Guiza.
Prognoza na mundial
Hiszpanie z pewnością poradzą sobie z rywalami grupowymi: Hondurasem, Szwajcarią i Chile. Jeśli tylko udowodnią swą dobrą formę z ostatnich dwóch lat, będą jednym z faworytów do zdobycia złotego medalu i przełamania fatalnej passy europejskich drużyn na turniejach rozgrywanych na innych kontynentach.
Jeszcze nigdy w historii na mistrzostwach świata rozgrywanych poza Europą nie triumfowała ekipa ze Starego Kontynentu. Czy w tym roku ta fatalna seria zostanie przerwana? Kolejni bohaterowie cyklu „Finaliści mundialu”, Hiszpanie, aktualni mistrzowie Europy, z pewnością spróbują przejść do historii, wygrywając turniej w RPA.
Pechowe porażki
Swój debiut na mistrzostwach świata gracze z Półwyspu Iberyjskiego mieli w 1934 roku. Zespół prowadzony przez Amadeo Garcię już w pierwszym spotkaniu zmierzył się z reprezentacją Brazylii. Dwie bramki strzelone przez José Iraragorriego i jedno trafienie Isidro Langary dało Hiszpanom zwycięstwo 3:1 (dla „Canarinhos” gola zdobył Leonidas). W ćwierćfinale „La Roja” rozegrali dramatyczny dwumecz z Włochami. W pierwszym spotkaniu, rozegranym 31 maja, padł remis 1:1, wskutek czego dzień później odbył się rewanż. Bohaterem Italii stał się strzelec jedynej bramki, Giuseppe Meazza. W 1936 roku Hiszpania pogrążyła się w chaosie wojny domowej i na kolejny występ na mundialu musiała czekać do 1950 roku. Na brazylijskich boiskach dzięki znakomitej postawie duetu napastników: Estanislao Basora – Telmo Zarra, hiszpańscy piłkarze wygrali wszystkie trzy mecze w pierwszej fazie turnieju, pokonując Stany Zjednoczone 3:1, Chile 2:0 i Anglię 1:0. W kolejnej rundzie podopieczni Guillermo Eizaguirre zremisowali 2:2 z Urugwajem, przegrali 1:6 z gospodarzami mistrzostw i ulegli Szwecji 1:3. Dwanaście lat później los znów skojarzył ze sobą ekipy „La Roja” i „Canarinhos”. Ponownie lepsi byli gracze z Ameryki Południowej, którzy wygrali 2:1. Oprócz tego drużyna prowadzona przez Helenio Herrerę wygrała 1:0 z Meksykiem, przegrała 0:1 z Czechosłowacją. Co ciekawe, w 1964 roku niemal ten sam skład „La Roja” był w stanie wywalczyć mistrzostwo Europy. Kolejny mundial również zakończył się szybką klęską Hiszpanów. We wszystkich trzech meczach grupowych, przeciwko Argentynie, RFN i Szwajcarii, na tablicy świetlnej widniał rezultat 2:1, ale tylko ten ostatni rywal musiał uznać wyższość zawodników z kraju korridy.
Po śmierci Franco
Jesienią 1975 roku zmarł generał Francisco Franco, który sprawował dyktatorskie rządy w Hiszpanii przez 36 lat. Zmiany jakie nastąpiły na Półwyspie Iberyjskim, powoli wpłynęły również na piłkę nożną. W 1978 roku podopieczni legendarnego Laszlo Kubali nie wyszli z grupy na mistrzostwach świata, ale już cztery lata później najważniejszy turniej piłkarski na świecie miał się odbyć w ich ojczyźnie. Gospodarze w końcu awansowali do dalszej fazy mistrzostw, w decydującym meczu pokonując Jugosławię 2:1. W drugiej rundzie „La Roja” nie dali rady reprezentantom Niemiec Zachodnich i Anglii. Meksykański czempionat, rozgrywany w 1986 roku, tradycyjnie przyniósł Hiszpanom potyczką z Brazylią, tym razem przegraną 0:1. Młodzi piłkarze bez problemu wyszli jednak z grupy, wygrywając 2:1 z Irlandią Północną i gromiąc 3:0 Algierię. W 1/8 finału los skojarzył ekipę trenera Miguela Munoza z Duńczykami. Hiszpanie rozbili przybyszów z północnej Europy aż 5:1, w czym wydatnie pomógł im zdobywca czterech goli, Emilio Butragueno. Ćwierćfinałowe starcie z Belgią miało dramatyczny przebieg. Po 120 minutach gry wynik brzmiał 1:1 i należało rozegrać konkurs rzutów karnych. W drugiej kolejce pomylił się napastnik Sportingu Gijon, Eloy, a ponieważ inni gracze strzelali bezbłędnie, to Hiszpanie musieli pakować walizki. Następne mistrzostwa świata, które odbyły się na włoskich boiskach, mimo kapitalnej gry Michela, zakończyły się dla „La Roja” w 1/8 finału. Zawodników z południa Europy pogrążyli za sprawą Dragana Stojkovicia Jugosłowianie.
Przekleństwo indywidualności
Na ostatnich czterech turniejach o mistrzostwo świata Hiszpanie zawsze prezentowali bardzo silną kadrę. Niestety, zlepek indywidualności nie był w stanie stworzyć zgranego zespołu. W 1994 roku wybrańcy Javiera Clemente dotarli do ćwierćfinału, rozprawiając się wcześniej z Koreą Południową i Szwajcarią. Włosi jednak stanowili zaporę nie do przejścia i „La Roja” znów nie załapali się do strefy medalowej. Cztery lata później było jeszcze gorzej, bowiem fatalna postawa kapitana reprezentacji, wiekowego golkipera Andoniego Zubizarrety, przyniosła porażkę 2:3 z Nigerią, wskutek czego Hiszpania nie wyszła z grupy. Po tym turnieju bramkarz Valencii zdecydował o zakończeniu kariery. W 2002 roku piłkarze trenowani przez Jose Antonio Camacho stali się ofiarami jednego z najbardziej perfidnych oszustw w historii światowego futbolu. Zanim to nastąpiło Raul, Fernando Morientes, Fernando Hierro, Iker Casillas i spółka zwycięsko schodzili z placu boju po meczach przeciwko RPA, Słowenii, Paragwajowi i Irlandii. W ćwierćfinale mieli się zmierzyć ze współgospodarzami mistrzostw, Koreańczykami z Południa. Wcześniej Azjaci w kontrowersyjnych okolicznościach wyeliminowali Włochów. Gwoździem do trumny Hiszpanów okazał się egipski sędzia, Gamal El-Ghandour. Rozjemca nie uznał dwóch prawidłowych bramek zdobytych przez przybyszy z Europy, a rozbici psychicznie hiszpańscy zawodnicy nie potrafili wygrać w serii rzutów karnych. Przed czterema laty młode wilki z Davidem Villą i Fernando Torresem na czele w rozgrywkach grupowych poradziły sobie z Ukrainą, Tunezją i Arabią Saudyjską. Niestety dla nich, te zespoły nie mogły równać się z ich rywalem w 1/8 finału, reprezentacją Francji. „Trójkolorowi” wygrali 3:1, a Hiszpanie musieli przełknąć kolejną gorzką pigułkę.
Droga do RPA
Po wywalczeniu mistrzostwa Europy w 2008 roku z pracy zrezygnował dotychczasowy trener „La Roja”, Luis Aragones, a zastąpił go Vicente del Bosque. Kunszt tego szkoleniowca mogliśmy poznać już w kwalifikacjach do najbliższego mundialu. W rozgrywkach grupy piątej Hiszpanie wygrali wszystkie dziesięć spotkań, zdobywając przy tym aż 28 goli. W pokonanym polu zostawili tak silne ekipy, jak Turcja, Bośnia i Hercegowina oraz Belgia. Fenomenalnie spisywali się David Villa, Cesc Fabregas, Xavi oraz grono debiutantów: Juan Mata, Alvaro Negredo i Gerard Pique. Nic więc dziwnego, że na Półwyspie Iberyjskim już we wrześniu zeszłego roku świętowano awans swoich pupili.
Gwiazda zespołu
W takim zespole jak Hiszpania trudno jest wskazać jednego, kluczowego zawodnika. Przy obecności tylu gwiazd na kogoś jednak trzeba się zdecydować. Nie byłoby ostatnich sukcesów „La Roja”, gdyby nie najlepszy obecnie środkowy pomocnik na świecie, Xavi. Zawodnik ten przyszedł na świat 25 stycznia 1980 roku w katalońskim mieście Terrassa, oddalonym o niespełna 30 kilometrów od Barcelony. To właśnie z najlepszym zespołem z tej metropolii związał się przed dziewiętnastoma laty mały Xavier Hernandez. Porównywany do Pepa Guardioli piłkarz zadebiutował w seniorskiej drużynie „Dumy Katalonii” 18 sierpnia 1998 roku, w meczu Superpucharu Hiszpanii z Mallorcą. Utalentowany osiemnastolatek zdobył w tym spotkaniu jedną z bramek dla swojego klubu. Osiem miesięcy później pomocnik Barcelony wraz z reprezentacją Hiszpanii do lat dwudziestu sięgnął na nigeryjskich boiskach po mistrzostwo świata w tej kategorii wiekowej. Jeszcze w tym samym roku młody zawodnik cieszył się wraz ze swoją drużyną z wywalczenia tytułu mistrza kraju. We wrześniu 2000 roku reprezentacja Hiszpanii z Xavim w składzie wywalczyła srebrny medal olimpijski, a 15 listopada tego samego roku piłkarz doczekał się debiutu w pierwszym zespole „La Roja”, pojawiając się na boisku w spotkaniu z Holandią.
Kolejny rok okazał się dla gracza „Blaugrany” przełomowy. Z zespołem pożegnał się Pep Guardiola i odpowiedzialność za wyniki katalońskiego klubu spadła w dużej mierze na Xaviego. Już po kilkudziesięciu miesiącach dream team z Barcelony zaczął seryjnie kolekcjonować trofea: mistrzostwo Hiszpanii w 2005 i 2006 roku, superpuchary w tych samych latach oraz triumf w Lidze Mistrzów w maju 2006 roku. Ten ostatni sukces pomocnik obserwował z ławki rezerwowych, gdyż nie był w pełni sił po kontuzji. Dwa lata później Xavi rozpoczął nowy, obfity w sukcesy etap swej kariery. Wpierw wraz ze swoim zespołem narodowym sięgnął po mistrzostwo Starego Kontynentu. Znakomita gra pomocnika Barcelony przyniosła mu zaszczytny tytuł najlepszego piłkarza turnieju. W tym samym czasie pracę z katalońską ekipą podjął stary znajomy Xaviego, Pep Guardiola. Przez ostatnie kilka miesięcy „Duma Katalonii” niepodzielnie panowała na arenie krajowej i międzynarodowej. Zdobycie mistrzostwa, Pucharu i Superpucharu Hiszpanii, Ligi Mistrzów, Superpucharu Europy oraz klubowego mistrzostwa świata mówi samo za siebie. Nie trzeba dodawać, że piłkarz z numerem 6 na koszulce walnie przyczynił się do tych sukcesów. Poprzedni rok pomocnik Barcelony zakończył trzecim miejscem w klasyfikacji na najlepszego piłkarza świata. Na dzień dzisiejszy (15.01.2010 r.) Xavi rozegrał w barwach pierwszej drużyny „Blaugrany” 505 oficjalnych spotkań i zdobył w nich pół setki bramek. W reprezentacji natomiast ma na swoim koncie 83 mecze i osiem trafień. Można być niemal pewnym, że najbliższy mundial będzie udany dla tego zawodnika.
Niedoceniany fachowiec
Mało jest na świecie tak niedocenianych szkoleniowców jak Vicente del Bosque. Gdy w listopadzie 1999 roku ten były defensywny pomocnik Realu Madryt awaryjnie przejmował zespół „Królewskich”, nikt nie spodziewał się, iż będzie on architektem tak wielu triumfów. Dwa mistrzostwa kraju, dwa zwycięstwa w Champions League, Superpuchar Hiszpanii, Superpuchar Europy i Puchar Interkontynentalny. To dorobek trzyipółletnich rządów wąsatego dżentelmena na Santiago Bernabeu. Latem 2003 roku klub nie zdecydował się na przedłużenie z del Bosque kontraktu i dwanaście miesięcy później Hiszpan podjął pracę w Besiktasie Stambuł. Turcja nie stała się jednak dla niego ziemią obiecaną i jego przygoda ze stołecznym zespołem potrwała niespełna rok. 11 marca 2008 roku nieco już zapomniany szkoleniowiec znów znalazł się w centrum uwagi, bowiem Hiszpańska Federacja Piłkarska poinformowała, że to właśnie były opiekun Realu Madryt po mistrzostwach Europy zastąpi Luisa Aragonesa na fotelu trenera reprezentacji. Jak się okazało, była to znakomita decyzja, bowiem Vicente del Bosque bez najmniejszych problemów wprowadził „La Roja” do mundialu. Cieniem na pracy 59-letniego Hiszpana z kadrą rzuca się jedynie brązowy medal Pucharu Konfederacji, lecz latem tego roku team z Półwyspu Iberyjskiego będzie faworytem mistrzostw świata, w dużej mierze dzięki del Bosque.
Kogo zobaczymy w RPA?
Hiszpania nie narzeka na brak zawodników, którzy mogą grać w mistrzostwach świata. Pewniakami do gry są: bramkarz Iker Casillas (Real Madryt), obrońcy – Carles Puyol i Gerard Pique (obaj Barcelona), Raul Albiol i Sergio Ramos (obaj Real Madryt), pomocnicy – David Silva (Valencia), Anders Iniesta i Xavi (obaj Barcelona) oraz Xabi Alonso (Real Madryt), a także napastnicy – David Villa (Valencia) i Fernando Torres (Liverpool). Bilety do RPA w kieszeni mają również: Pepe Reina, Carlos Marchena, Alvaro Arbeloa, Joan Capdevilla, Sergio Busquets, Cesc Fabregas, Santi Cazorla, Juan Mata i Dani Guiza.
Prognoza na mundial
Hiszpanie z pewnością poradzą sobie z rywalami grupowymi: Hondurasem, Szwajcarią i Chile. Jeśli tylko udowodnią swą dobrą formę z ostatnich dwóch lat, będą jednym z faworytów do zdobycia złotego medalu i przełamania fatalnej passy europejskich drużyn na turniejach rozgrywanych na innych kontynentach.
Komentarze11
~
~ESP
Hiszpania zmiażdzy wszystkich którzy stana jej na
drodze.Taka jest prawda……;)
~
~KAKA
a bojan
~
~lok
jestem głupi koleś
~
~zwyciestwo
hiszpania jest najlepsza kazdy to wie
~
~BARCA
VILLA.RZĄDZI
~
~matiser2322
lol
hiszpania too frajerzy
chociaż wygraja mundial
~S
~;P SPA
Hiszpania jest najlepsza . Nie znam lepszej
reprezentacji
~
~Trabant
Hiszpania jest najlepsza. Kto jej nie lubi ma do mnie
jakiś problem. Portugalia czy holandia to d;peusze i
frajerzy. Viva Espana & Barca
~
~his
hiszpania rzadzi
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
byliem za nia od poczadku az do konca barca i
hiszpania vivat
~B
~FC BARCELONA
TA MISTRZ NA MISTRZOSTWACH EUROPY TURCJA 3:0
HISZPANIA
~M
~REAL MADRYT
espan wili licz się ze słowami Ronaldo to król a
mesi to gnuj
tesz lubie Hiszpanie ale nie lubie mesiego