Piotr Tworek nie jest już trenerem Rekordu Bielsko-Biała. Decyzja o zakończeniu współpracy zapadła dzień po porażce 0:1 z GKS-em Tychy. Choć wyniki zespołu w ostatnich tygodniach nie były zadowalające, trudno nie odnieść wrażenia, że w Bielsku-Białej zbyt szybko zrezygnowano z człowieka, który potrafił nadać tej drużynie określony kierunek. Rekord niejednokrotnie pokazywał, że potrafi rywalizować z wyżej notowanymi przeciwnikami, a jego problemy nie zawsze wynikały z braku pomysłu na grę. Piotr Tworek to szkoleniowiec, którego dotychczasowa kariera udowadnia, że potrafi budować zespoły przekraczające oczekiwania.
Piotr Tworek niesłusznie zwolniony
16 listopada 2026 roku Rekord Bielsko-Biała poinformował o zakończeniu współpracy z Piotrem Tworkiem. Decyzja zapadła zaledwie dzień po porażce 0:1 z GKS-em Tychy, a według plotek zastąpić ma go Artur Skowronek. Tym samym zakończyła się niemal jedenastomiesięczna przygoda szkoleniowca z klubem z Cygańskiego Lasu.
Nie można powiedzieć, że rozstanie nastąpiło bez żadnych sportowych argumentów. Rekord nie wygrał żadnego z dziewięciu ostatnich spotkań, a ostatni raz komplet punktów zdobył 18 września, pokonując Świt Szczecin 3:0. Od tego momentu drużyna zaczęła regularnie tracić punkty, a sytuacja w tabeli stopniowo się pogarszała.
Trzeba jednak pamiętać, w jakich okolicznościach Piotr Tworek rozpoczynał pracę w Bielsku-Białej. Objął zespół w grudniu 2025 roku, kiedy podstawowym zadaniem było utrzymanie Rekordu na szczeblu centralnym. Ten cel zrealizował. W sezonie 2025/2026 jego drużyna zakończyła rozgrywki na dziewiątym miejscu, co było solidnym wynikiem jak na możliwości kadrowe i organizacyjne klubu.
Co więcej, dobra praca szkoleniowca została wcześniej doceniona przez władze Rekordu. Piotr Tworek otrzymał nowy, dwuletni kontrakt. Tym bardziej zastanawiające jest to, jak szybko klub zdecydował się zakończyć współpracę po kilku trudniejszych tygodniach.
Oficjalny bilans szkoleniowca w rozgrywkach ligowych to 12 zwycięstw, siedem remisów i 12 porażek w 31 spotkaniach. Nie jest to dorobek, który można uznać za wybitny, ale trudno również traktować go jako dowód całkowitego niepowodzenia. Szczególnie jeśli uwzględnimy, że najważniejszy cel postawiony przed trenerem został osiągnięty.
To trener mówi jak grać, ale trener gola nie strzeli
Początek sezonu 2026/2027 dawał kibicom Rekordu powody do optymizmu. Po dwóch pierwszych porażkach z Olimpią Grudziądz i Górnikiem Łęczna drużyna zaczęła prezentować się znacznie lepiej. Zwycięstwa nad Legią II Warszawa i Avią Świdnik, a następnie efektowna wygrana 3:0 ze Świtem Szczecin pokazywały, że zespół potrafi znaleźć sposób na przeciwników z drugoligowej stawki.
Później coś jednak się zacięło. Rekord zaczął tracić punkty, chociaż nie wszystkie spotkania można określić jako jednoznacznie słabe w jego wykonaniu.
Dobrym przykładem jest wyjazdowe spotkanie ze Zniczem Pruszków. Bielszczanie mierzyli się z liderem rozgrywek i przez długie fragmenty potrafili skutecznie przeciwstawiać się gospodarzom. Nie ograniczali się wyłącznie do rozpaczliwej obrony. Wraz z upływem czasu przesuwali formację coraz wyżej, szukając okazji do zagrożenia bramce rywala. Sami również stworzyli sobie kilka sytuacji, które mogły zakończyć się golem. Ostatecznie jednak przegrali 0:1 po trafieniu Jarosława Jacha w 79. minucie.
Trudno nie odnieść wrażenia, że w tym spotkaniu Rekord zasłużył na więcej. Zespół wykonał mnóstwo pracy w defensywie, potrafił ograniczać ofensywne możliwości lidera, ale jeden moment dekoncentracji przyczynił się do utraty punktów.
Jeden wielki pech
Jeszcze bardziej bolesne okazało się spotkanie z Podhalem Nowy Targ. Po bezbramkowej pierwszej połowie Rekord wyszedł na prowadzenie za sprawą Daniela Ściślaka. Wcześniej jednak czerwoną kartkę obejrzał Tomasz Boczek. Grając w osłabieniu, Bielszczanie stracili kontrolę nad spotkaniem, a gospodarze zdobyli dwie bramki i odwrócili jego losy. Porażka 1:2 była kolejnym przykładem tego, jak niewiele brakowało, aby wysiłek całego zespołu przełożył się na punkty.
Następnie przyszedł remis 1:1 z Sandecją Nowy Sącz. Rekord ponownie nie potrafił wykorzystać swoich możliwości, a kolejne spotkanie nie przyniosło przełamania. Znicz, Podhale i Sandecja pokazały, że drużyna Tworka potrafiła nawiązać walkę z wymagającymi rywalami, ale brakowało jej regularności i odpowiedniego wykończenia akcji.
Szczególnie bolesna była porażka 2:3 z Hutnikiem Kraków. Rekord prowadził już 2:0 po dwóch trafieniach Daniela Świderskiego. Wydawało się, że tym razem uda się wreszcie przełamać niekorzystną serię. Po przerwie sytuacja zmieniła się jednak diametralnie. Hutnik odrobił straty, a następnie zdobył zwycięską bramkę. Dla drużyny Tworka była to kolejna porażka, której można było uniknąć.
Nieco inaczej wyglądało spotkanie z Chojniczanką Chojnice. Rekord przegrał 1:2, ale w pierwszej połowie potrafił stworzyć kilka naprawdę dobrych sytuacji. Piotr Ceglarz i Daniel Ściślak zmuszali Damiana Primela do interwencji, a gospodarze mieli okres wyraźnej przewagi. Po przerwie sytuację skomplikowała druga żółta kartka Adama Gibca. Chojniczanka wykorzystała grę w przewadze, zdobywając dwie bramki. Rekord odpowiedział trafieniem Gabriela Kasprowicza, lecz nie zdołał już doprowadzić do wyrównania.
Oczywiście nie każdą porażkę można tłumaczyć pechem. Utrata dwubramkowego prowadzenia z Hutnikiem czy problemy z utrzymaniem koncentracji w końcówkach spotkań to również kwestie, za które odpowiada sztab szkoleniowy. Nie zmienia to jednak faktu, że w kilku spotkaniach Rekord był znacznie bliżej zdobycia punktów, niż sugerowałyby same końcowe wyniki.
Właśnie dlatego sprowadzanie całego problemu do osoby trenera wydaje się zbyt dużym uproszczeniem.
GKS Tychy – Rekord Bielsko-Biała. Mecz, który broni Tworka bez potrzeby słownych argumentów
Ostatnie spotkanie Piotra Tworka na ławce trenerskiej Rekordu szczególnie zapadło mi w pamięć. Oglądając rywalizację z GKS-em Tychy, mimo porażki 0:1 dostrzegłem w grze Bielszczan wiele pozytywów.
Trzeba zacząć od tego, że GKS był zespołem dysponującym większą jakością indywidualną. W jego składzie znajdowali się zawodnicy potrafiący samodzielnie rozstrzygać losy spotkań, a dodatkowo drużyna Rene Pomsa przystępowała do tego starcia w zdecydowanie lepszej sytuacji sportowej.
Początek spotkania, ku zaskoczeniu wszystkich widzów, należał właśnie do drużyny Piotra Tworka. Bielszczanie byli cały czas przy piłce i regularnie podchodzili pod pole karne gospodarzy. Inteligentnie rozprowadzali piłkę w środku pola i posyłali długie, przeszywające podania, które kompletnie zaskakiwały linie defensywy Tyszan. Oprócz odnajdywania wolnych przestrzeni byli w stanie pograć też kombinacyjnie krótkimi podaniami. Już w pierwszych minutach meczu zdołali znaleźć się w sytuacji sam na sam z obrońcą.
Z czasem Tyszanie, chcąc odzyskać kontrolę, narzucali bardzo wysoki pressing. Podopieczni Piotra Tworka wydawali się jednak być idealnie na to przygotowani. Oczywiście popełnili szczególnie jeden błąd, gdzie stracili w takiej sytuacji piłkę, ale to kwestia słabszej techniki obrońcy Rekordu, a nie błędu taktycznego. Widać było, że zawodnicy wiedzą, gdzie powinni się znaleźć i jak wykorzystać określone zachowania przeciwnika. Rekord potrafił zaskoczyć gospodarzy zarówno dośrodkowaniami, jak i prostopadłymi podaniami.
Brak jakości był druzgoczący
Zabrakło przede wszystkim ostatniego elementu, czyli skutecznego wykończenia. Napastnicy nie potrafili zamienić obiecujących akcji na bramki. Nie jest to jednak problem, który trener może rozwiązać wyłącznie poprzez odpowiednie ustawienie taktyczne. Szkoleniowiec odpowiada za przygotowanie zespołu, stworzenie mechanizmów i doprowadzenie zawodników do sytuacji strzeleckich. Ta kwestia wyglądała znakomicie. Samo wykończenie pozostaje już w dużej mierze kwestią jakości i dyspozycji piłkarzy.
Na szczególne wyróżnienie zasługuje również reakcja Piotra Tworka na wydarzenia boiskowe. W momencie, kiedy Rekord zaczął tracić kontrolę nad spotkaniem, szkoleniowiec nie pozostawał bierny. Z linii bocznej instruował zawodników, aby przesunęli się wyżej i odważniej zaatakowali przeciwnika. Zamiast pozwalać Tyszanom na spokojne rozgrywanie piłki, nakazał zespołowi podnieść intensywność pressingu w odpowiednim momencie. Ta reakcja natychmiast przyniosła efekt. GKS zaczął popełniać błędy w rozegraniu, Rekord odzyskał piłkę i ponownie mógł próbować przejmować inicjatywę. Był to dobry przykład tego, że Tworek potrafił czytać wydarzenia boiskowe i odpowiednio reagować na zmieniającą się sytuację. Nie zostawiał zawodników na pastwę losu, tylko aktywnie podpowiadał im przy linii.
Słusznie podjęte ryzyko
Nie można również pominąć zmian przeprowadzonych w przerwie. Trener Piotr Tworek zdecydował się na potrójną korektę składu. Jakub Kempny, Kamil Gumółka i Daniel Świderski zastąpili Dariusza Pawłowskiego, Jakuba Rysia oraz Kacpra Kasprzaka. Szczególnie wejście dwóch młodych zawodników – 18-letniego Gumółki i 21-letniego Kempnego – wyraźnie ożywiło ofensywę Rekordu.
Obaj byli aktywni, szukali pojedynków i starali się napędzać kolejne ataki. Gumółka brał udział w akcji, po której goście mieli doskonałą okazję do wyrównania, a Kempny sam dwukrotnie znalazł się blisko zdobycia bramki. W 73. minucie trafił w boczną siatkę, a kilka minut później jego uderzenie po dobitce zatrzymał Tymoteusz Proczek.
To właśnie takie decyzje pokazują, że Tworek nie bał się reagować i szukać nowych rozwiązań. Potrafił dawać szansę młodym zawodnikom, a jego zmiany nie były wyłącznie kosmetycznymi korektami. Nie czekał na rozwój sytuacji, tylko zdecydował się na natychmiastową reakcję. Postawił konkretny cel i jego decyzje rzeczywiście wpłynęły na obraz gry.
Ostatecznie GKS wygrał 1:0 po trafieniu Mateusza Lewandowskiego w doliczonym czasie pierwszej połowy. Nie można odbierać Tyszanom zasłużonego zwycięstwa. Mieli więcej jakości, stworzyli więcej dogodnych sytuacji i potrafili wykorzystać jedną z nich. Jednak z perspektywy taktycznej Rekord według mnie ten mecz wygrał. W mojej ocenie Bielszczanie funkcjonowali jako bardziej zorganizowany kolektyw, a różnicę robiły przede wszystkim indywidualności po stronie gospodarzy. Gdyby nie były reprezentant Polski – Damian Kądzior oraz doświadczony Paweł Olkowski, mecz z pewnością potoczyłby się inaczej. Mówiąc wprost: gdyby Piotr Tworek dysponował zawodnikami na poziomie GKS-u Tychy, jestem pewny, że byłby niekwestionowanym liderem.
Jaki właściwie jest Piotr Tworek jako trener?
Analizując pracę szkoleniowca, warto spojrzeć szerzej niż tylko na końcowe wyniki. Piotr Tworek nie należy do trenerów, którzy przywiązują się do jednego ustawienia i próbują za wszelką cenę narzucić je każdej drużynie.
Jedną z jego najważniejszych cech jest pragmatyzm. Szkoleniowiec wielokrotnie podkreślał znaczenie dopasowania taktyki do możliwości posiadanych zawodników. Nie chodzi o bezrefleksyjne kopiowanie rozwiązań innych trenerów, lecz o znalezienie takich mechanizmów, które pozwolą maksymalnie wykorzystać potencjał konkretnej kadry.
Ważnym elementem jego filozofii jest również organizacja gry bez piłki. Kompaktowe ustawienie, przesuwanie całej formacji i zamykanie wolnych przestrzeni mają ograniczać możliwości przeciwnika. Jego zespoły potrafią stosować zarówno bardzo wysoki pressing, jak i głęboką defensywę. Nie przywiązuje się do pressingu średniego, jeśli uznaje, że inne rozwiązanie będzie skuteczniejsze.
Istotna jest także walka o tak zwane drugie piłki. Wysoki pressing ma często zmuszać przeciwników do długich wybić, a następnie pozwalać na szybkie odzyskanie futbolówki i natychmiastowe przejście do ataku.
Wszystkie te elementy można było dostrzec podczas spotkania z GKS-em Tychy. Rekord nie był zespołem grającym przypadkowo. Widać było określone założenia, a reakcje szkoleniowca na boiskowe wydarzenia miały swoje uzasadnienie.
Od Zawiszy Bydgoszcz do ekstraklasowych sukcesów z Wartą Poznań
Żeby lepiej zrozumieć warsztat Piotra Tworka, warto prześledzić jego dotychczasową karierę. Nie jest to szkoleniowiec, który swoją pozycję zbudował na jednym przypadku czy krótkotrwałym sukcesie. Przez lata pracował na różnych szczeblach rozgrywkowych, zarówno jako pierwszy trener, jak i członek sztabu szkoleniowego.
Jego przygoda z trenerką rozpoczęła się w 2005 roku w Kujawiaku Włocławek, gdzie pełnił funkcję asystenta. Dwa lata później otrzymał szansę samodzielnego prowadzenia Zawiszy Bydgoszcz. Pierwszy sezon zakończył na ósmym miejscu IV ligi kujawsko-pomorskiej, ale kolejny przyniósł już awans. Zawisza zdobył 71 punktów i zakończył rozgrywki na pierwszym miejscu.
Następnie Tworek zbierał doświadczenie w kolejnych klubach. Pracował między innymi w Wdzie Świecie, Warcie Poznań i Bałtyku Koszalin. Był również asystentem w Miedzi Legnica i Podbeskidziu Bielsko-Biała. Później samodzielnie prowadził Kotwicę Kołobrzeg, a następnie ponownie pracował w roli asystenta, tym razem w Koronie Kielce, Bruk-Bet Termalice Nieciecza oraz Chojniczance Chojnice.
To właśnie doświadczenie zdobyte u boku różnych szkoleniowców mogło mieć duży wpływ na rozwój jego własnego warsztatu. Tworek miał okazję poznać funkcjonowanie kilku klubów, różne modele zarządzania zespołem i odmienne sposoby prowadzenia drużyny.
Najlepszy okres kariery
Najważniejszy rozdział jego kariery rozpoczął się jednak 17 czerwca 2019 roku. Wtedy został przedstawiony jako nowy szkoleniowiec Warty Poznań.
Kiedy Tworek przejmował Wartę, nie była ona faworytem do awansu. Zespół miał za sobą trudniejszy okres, a oczekiwania wobec nowego szkoleniowca nie były szczególnie wygórowane. Szybko okazało się jednak, że poznaniacy mogą osiągnąć znacznie więcej, niż początkowo zakładano.
W sezonie 2019/2020 Warta zajęła trzecie miejsce w Fortuna 1. Lidze, a następnie przeszła przez baraże. Zwycięstwa nad Bruk-Bet Termalicą Nieciecza i Radomiakiem Radom zapewniły jej awans do Ekstraklasy. Był to powrót na najwyższy szczebel rozgrywkowy po 25 latach.
Prawdziwa niespodzianka przyszła jednak w kolejnym sezonie. Warta, która przez wielu ekspertów była wskazywana jako jeden z kandydatów do spadku, zakończyła rozgrywki na piątym miejscu. Był to najlepszy wynik klubu od 74 lat.
Szczególnie imponująca była runda wiosenna 2021 roku. Warta zdobyła wówczas 30 punktów w 16 spotkaniach i pod tym względem ustępowała jedynie Legii Warszawa oraz Rakowowi Częstochowa. Piotr Tworek został również wybrany trenerem miesiąca Ekstraklasy w lutym 2021 roku.
To właśnie Poznań pozostaje najlepszym przykładem tego, jak wiele potrafi wyciągnąć ze swojego zespołu. Nie dysponował kadrą porównywalną z największymi klubami ligi, ale potrafił zbudować drużynę, która nadrabiała braki indywidualne organizacją, dyscypliną i kolektywną grą.
W listopadzie 2021 roku współpraca dobiegła końca. Warta rozpoczęła kolejny sezon znacznie gorzej, a po 13 kolejkach miała tylko jedno zwycięstwo i osiem punktów. Rozstanie z trenerem nastąpiło więc w trudnym momencie, mimo że wcześniejsze osiągnięcia pozostawały ogromnym sukcesem.
Na ratunek Wrocławowi
Kolejnym przystankiem w karierze Tworka był Śląsk Wrocław. Szkoleniowiec objął zespół 9 marca 2022 roku, zastępując Jacka Magierę. Nie otrzymał jednak komfortowych warunków do pracy. Drużyna znajdowała się w trudnej sytuacji i potrzebowała przede wszystkim punktów, które pozwoliłyby utrzymać się w Ekstraklasie.
W dziesięciu spotkaniach pod wodzą Tworka Śląsk odniósł tylko jedno zwycięstwo, sześciokrotnie remisował i poniósł trzy porażki. Ostatecznie zakończył sezon na 15. miejscu, pozostając w najwyższej klasie rozgrywkowej.
Nie był to udany okres dla szkoleniowca pod względem wyników. Wrocławianie nie prezentowali się na miarę swoich możliwości, a klub oczekiwał zmiany funkcjonowania zespołu. 25 maja 2022 roku poinformowano o zakończeniu współpracy.
Warto jednak zaznaczyć, że Tworek przejmował Śląsk w trakcie sezonu, kiedy drużyna znajdowała się już w kryzysie. Utrzymanie zostało zrealizowane, choć trudno uznać tę przygodę za sukces porównywalny z tym, co wydarzyło się wcześniej w Warcie.
Powrót na niższy poziom
Po dłuższej przerwie szkoleniowiec wrócił do samodzielnego prowadzenia zespołu w styczniu 2025 roku. Został trenerem Kotwicy Kołobrzeg, która rywalizowała w I lidze.
Było to kolejne wymagające wyzwanie. Kotwica nie należała do najmocniejszych organizacyjnie zespołów zaplecza Ekstraklasy, a sytuacja klubu nie ułatwiała pracy szkoleniowcowi. Tworek poprowadził drużynę w 15 spotkaniach, notując średnią 0,80 punktu na mecz. Współpraca zakończyła się wraz z końcem sezonu.
Poniższy wpis dotyczy Warty Poznań i przygotowań do meczu z Podbeskidziem w 2020 roku, a nie pracy w Kotwicy Kołobrzeg.
Nie był to zatem udany rozdział jego kariery. Pokazał jednak, że sam warsztat trenerski nie zawsze wystarcza, jeżeli klub nie zapewnia odpowiednich warunków do realizacji sportowych założeń.
W grudniu 2025 roku Tworek otrzymał propozycję objęcia Rekordu Bielsko-Biała. Wyzwanie było konkretne: utrzymać zespół w II lidze. Zadanie zostało wykonane, a dziewiąte miejsce na koniec sezonu dało podstawy do budowania czegoś więcej.
Gdzie Piotr Tworek czuje się najlepiej?
Analizując poszczególne etapy kariery, można zauważyć pewną prawidłowość. Najlepsze wyniki osiągał w klubach, w których nie ciążyła na nim presja natychmiastowego osiągania wielkich sukcesów, a jednocześnie otrzymywał możliwość budowania zespołu według własnego pomysłu.
Najlepszym przykładem pozostaje Warta Poznań. Tworek otrzymał czas, zaufanie i możliwość stopniowego rozwijania drużyny. Efektem była nie tylko promocja do Ekstraklasy, ale również piąte miejsce w najwyższej klasie rozgrywkowej.
Podobny element można dostrzec w Rekordzie. Szkoleniowiec przejął zespół wymagający stabilizacji, wykonał podstawowe zadanie, a następnie rozpoczął kolejny etap pracy. Początek obecnego sezonu pokazywał, że drużyna może być niewygodnym przeciwnikiem nawet dla znacznie mocniejszych kadrowo zespołów.
Z kolei Śląsk i Kotwica były przykładami znacznie trudniejszych misji, w których Tworek musiał mierzyć się z problemami wykraczającymi poza samo przygotowanie taktyczne drużyny.
Nie oznacza to, że trener powinien pracować wyłącznie w klubach bez presji. Wręcz przeciwnie. Warta udowodniła, że potrafi rywalizować o ambitne cele. Potrzebuje jednak odpowiednich warunków, zaufania i przede wszystkim kadry, która będzie w stanie realizować jego założenia.
Jaki będzie następny przystanek?
Po rozstaniu z Rekordem Piotr Tworek ponownie znalazł się na trenerskim rynku. Jego doświadczenie jest jednak wystarczająco duże, aby nie traktować go jako szkoleniowca, który musi rozpoczynać wszystko od początku.
Nie wydaje się, żeby najlepszym rozwiązaniem było natychmiastowe obejmowanie kolejnego zespołu znajdującego się w kryzysie organizacyjnym i sportowym. Znacznie rozsądniejszym kierunkiem byłby klub z 1. ligi, posiadający stabilniejsze zaplecze, ambitne plany i kadrę pozwalającą na budowanie określonego modelu gry.
Jednym z ciekawszych, hipotetycznych kierunków mógłby być Chrobry Głogów. Klub od wielu lat występuje na tym poziomie rozgrywkowym, ale nie należy do finansowych potentatów ligi. Po 14 kolejkach sezonu 2026/2027 zajmuje 14. miejsce z dorobkiem 15 punktów. To drużyna, w której odpowiednia organizacja gry, dyscyplina taktyczna i umiejętne wykorzystanie potencjału zawodników mogłyby mieć szczególne znaczenie.
Właśnie w takich warunkach Piotr Tworek potrafił już odnosić sukcesy. Historia jego pracy w Warcie Poznań pokazuje, że nie potrzebuje kadry złożonej z największych nazwisk, aby stworzyć konkurencyjny zespół. Potrafi budować drużynę opartą na kolektywie, a jego pragmatyczne podejście mogłoby okazać się przydatne również w Głogowie.
Ostatnio chwaliłem Piotra Tworka z Rekordu B-B i dziś został zwolniony. Tragiczna decyzja władz klubu. Żenada, jeszcze raz żenada. Tworek miał pomysł na grę, podejmował słuszne decyzję również podczas meczu, dobry początek i po chwili słabości takie coś?
#Betclic2liga#TYCREK
Piotr Tworek to chyba jeden z niewielu trenerów, którzy przejęli klub, nie wygrali siedmiu pierwszych meczów, a ich pracę i tak należy oceniać pozytywnie
Trener Piotr Tworek: Jak wyjść z tej sytuacji? Szukamy różnych sposobów, środków, począwszy od analiz zespołowych, indywidualnych z zawodnikami. Na treningach, w tygodniu, są momenty, kiedy wygląda to obiecująco i napawa dużym optymizmem #TYCREK
Trener Piotr Tworek: Kuriozalny stracony gol, który mógł nas złamać, to byl trudny moment w szatni, trzy zmiany, dużo emocji. Druga połowa bardziej wyrównana, kilka sytuacji, które można było strzelić, a nadziewaliśmy się też na kontry. Brakło umiejętności, może jakości, #TYCREK
Trener Piotr Tworek: Mieliśmy do siebie pretensje o straconego gola w przerwie, bo kto by nie miał? Uczulamy się, jak umiejętnie zarządzać końcówkami połów, to był w dodatku nasz wrzut z autu. Jak można stracić takiego gola? #TYCREK
Piotr Tworek w rozmowie z @futbolownia ujawnił nieco kulis pracy w Śląsku Wrocław. Na przykład, gdy piłkarz oddelegowany do rezerw odmówił udziału w meczu, bo „nie miał z kim zostawić dwóch małych piesków”.
- Jesteś w Śląsku, walczysz o utrzymanie... Mentalność niektórychShow more
Trener Piotr Tworek: Przygotowywaliśmy się do spotkania z Podbeskidziem w dwunastu zawodników. Żeby zorganizować gierkę i zasymulować warunki meczowe, musieli w niej wziąć udział członkowie sztabu.
Piotr Tworek nie jest już trenerem Rekordu Bielsko-Biała. Decyzja o zakończeniu współpracy zapadła dzień po porażce 0:1 z GKS-em Tychy. Choć wyniki zespołu w ostatnich tygodniach nie były zadowalające, trudno nie odnieść wrażenia, że w Bielsku-Białej zbyt szybko zrezygnowano z człowieka, który potrafił nadać tej drużynie określony kierunek. Rekord niejednokrotnie pokazywał, że potrafi rywalizować z wyżej notowanymi przeciwnikami, a jego problemy nie zawsze wynikały z braku pomysłu na grę. Piotr Tworek to szkoleniowiec, którego dotychczasowa kariera udowadnia, że potrafi budować zespoły przekraczające oczekiwania.
Piotr Tworek niesłusznie zwolniony
16 listopada 2026 roku Rekord Bielsko-Biała poinformował o zakończeniu współpracy z Piotrem Tworkiem. Decyzja zapadła zaledwie dzień po porażce 0:1 z GKS-em Tychy, a według plotek zastąpić ma go Artur Skowronek. Tym samym zakończyła się niemal jedenastomiesięczna przygoda szkoleniowca z klubem z Cygańskiego Lasu.
Nie można powiedzieć, że rozstanie nastąpiło bez żadnych sportowych argumentów. Rekord nie wygrał żadnego z dziewięciu ostatnich spotkań, a ostatni raz komplet punktów zdobył 18 września, pokonując Świt Szczecin 3:0. Od tego momentu drużyna zaczęła regularnie tracić punkty, a sytuacja w tabeli stopniowo się pogarszała.
Trzeba jednak pamiętać, w jakich okolicznościach Piotr Tworek rozpoczynał pracę w Bielsku-Białej. Objął zespół w grudniu 2025 roku, kiedy podstawowym zadaniem było utrzymanie Rekordu na szczeblu centralnym. Ten cel zrealizował. W sezonie 2025/2026 jego drużyna zakończyła rozgrywki na dziewiątym miejscu, co było solidnym wynikiem jak na możliwości kadrowe i organizacyjne klubu.
Co więcej, dobra praca szkoleniowca została wcześniej doceniona przez władze Rekordu. Piotr Tworek otrzymał nowy, dwuletni kontrakt. Tym bardziej zastanawiające jest to, jak szybko klub zdecydował się zakończyć współpracę po kilku trudniejszych tygodniach.
Oficjalny bilans szkoleniowca w rozgrywkach ligowych to 12 zwycięstw, siedem remisów i 12 porażek w 31 spotkaniach. Nie jest to dorobek, który można uznać za wybitny, ale trudno również traktować go jako dowód całkowitego niepowodzenia. Szczególnie jeśli uwzględnimy, że najważniejszy cel postawiony przed trenerem został osiągnięty.
To trener mówi jak grać, ale trener gola nie strzeli
Początek sezonu 2026/2027 dawał kibicom Rekordu powody do optymizmu. Po dwóch pierwszych porażkach z Olimpią Grudziądz i Górnikiem Łęczna drużyna zaczęła prezentować się znacznie lepiej. Zwycięstwa nad Legią II Warszawa i Avią Świdnik, a następnie efektowna wygrana 3:0 ze Świtem Szczecin pokazywały, że zespół potrafi znaleźć sposób na przeciwników z drugoligowej stawki.
Później coś jednak się zacięło. Rekord zaczął tracić punkty, chociaż nie wszystkie spotkania można określić jako jednoznacznie słabe w jego wykonaniu.
Dobrym przykładem jest wyjazdowe spotkanie ze Zniczem Pruszków. Bielszczanie mierzyli się z liderem rozgrywek i przez długie fragmenty potrafili skutecznie przeciwstawiać się gospodarzom. Nie ograniczali się wyłącznie do rozpaczliwej obrony. Wraz z upływem czasu przesuwali formację coraz wyżej, szukając okazji do zagrożenia bramce rywala. Sami również stworzyli sobie kilka sytuacji, które mogły zakończyć się golem. Ostatecznie jednak przegrali 0:1 po trafieniu Jarosława Jacha w 79. minucie.
Trudno nie odnieść wrażenia, że w tym spotkaniu Rekord zasłużył na więcej. Zespół wykonał mnóstwo pracy w defensywie, potrafił ograniczać ofensywne możliwości lidera, ale jeden moment dekoncentracji przyczynił się do utraty punktów.
Jeden wielki pech
Jeszcze bardziej bolesne okazało się spotkanie z Podhalem Nowy Targ. Po bezbramkowej pierwszej połowie Rekord wyszedł na prowadzenie za sprawą Daniela Ściślaka. Wcześniej jednak czerwoną kartkę obejrzał Tomasz Boczek. Grając w osłabieniu, Bielszczanie stracili kontrolę nad spotkaniem, a gospodarze zdobyli dwie bramki i odwrócili jego losy. Porażka 1:2 była kolejnym przykładem tego, jak niewiele brakowało, aby wysiłek całego zespołu przełożył się na punkty.
Następnie przyszedł remis 1:1 z Sandecją Nowy Sącz. Rekord ponownie nie potrafił wykorzystać swoich możliwości, a kolejne spotkanie nie przyniosło przełamania. Znicz, Podhale i Sandecja pokazały, że drużyna Tworka potrafiła nawiązać walkę z wymagającymi rywalami, ale brakowało jej regularności i odpowiedniego wykończenia akcji.
Szczególnie bolesna była porażka 2:3 z Hutnikiem Kraków. Rekord prowadził już 2:0 po dwóch trafieniach Daniela Świderskiego. Wydawało się, że tym razem uda się wreszcie przełamać niekorzystną serię. Po przerwie sytuacja zmieniła się jednak diametralnie. Hutnik odrobił straty, a następnie zdobył zwycięską bramkę. Dla drużyny Tworka była to kolejna porażka, której można było uniknąć.
Nieco inaczej wyglądało spotkanie z Chojniczanką Chojnice. Rekord przegrał 1:2, ale w pierwszej połowie potrafił stworzyć kilka naprawdę dobrych sytuacji. Piotr Ceglarz i Daniel Ściślak zmuszali Damiana Primela do interwencji, a gospodarze mieli okres wyraźnej przewagi. Po przerwie sytuację skomplikowała druga żółta kartka Adama Gibca. Chojniczanka wykorzystała grę w przewadze, zdobywając dwie bramki. Rekord odpowiedział trafieniem Gabriela Kasprowicza, lecz nie zdołał już doprowadzić do wyrównania.
Oczywiście nie każdą porażkę można tłumaczyć pechem. Utrata dwubramkowego prowadzenia z Hutnikiem czy problemy z utrzymaniem koncentracji w końcówkach spotkań to również kwestie, za które odpowiada sztab szkoleniowy. Nie zmienia to jednak faktu, że w kilku spotkaniach Rekord był znacznie bliżej zdobycia punktów, niż sugerowałyby same końcowe wyniki.
Właśnie dlatego sprowadzanie całego problemu do osoby trenera wydaje się zbyt dużym uproszczeniem.
GKS Tychy – Rekord Bielsko-Biała. Mecz, który broni Tworka bez potrzeby słownych argumentów
Ostatnie spotkanie Piotra Tworka na ławce trenerskiej Rekordu szczególnie zapadło mi w pamięć. Oglądając rywalizację z GKS-em Tychy, mimo porażki 0:1 dostrzegłem w grze Bielszczan wiele pozytywów.
Trzeba zacząć od tego, że GKS był zespołem dysponującym większą jakością indywidualną. W jego składzie znajdowali się zawodnicy potrafiący samodzielnie rozstrzygać losy spotkań, a dodatkowo drużyna Rene Pomsa przystępowała do tego starcia w zdecydowanie lepszej sytuacji sportowej.
Początek spotkania, ku zaskoczeniu wszystkich widzów, należał właśnie do drużyny Piotra Tworka. Bielszczanie byli cały czas przy piłce i regularnie podchodzili pod pole karne gospodarzy. Inteligentnie rozprowadzali piłkę w środku pola i posyłali długie, przeszywające podania, które kompletnie zaskakiwały linie defensywy Tyszan. Oprócz odnajdywania wolnych przestrzeni byli w stanie pograć też kombinacyjnie krótkimi podaniami. Już w pierwszych minutach meczu zdołali znaleźć się w sytuacji sam na sam z obrońcą.
Z czasem Tyszanie, chcąc odzyskać kontrolę, narzucali bardzo wysoki pressing. Podopieczni Piotra Tworka wydawali się jednak być idealnie na to przygotowani. Oczywiście popełnili szczególnie jeden błąd, gdzie stracili w takiej sytuacji piłkę, ale to kwestia słabszej techniki obrońcy Rekordu, a nie błędu taktycznego. Widać było, że zawodnicy wiedzą, gdzie powinni się znaleźć i jak wykorzystać określone zachowania przeciwnika. Rekord potrafił zaskoczyć gospodarzy zarówno dośrodkowaniami, jak i prostopadłymi podaniami.
Brak jakości był druzgoczący
Zabrakło przede wszystkim ostatniego elementu, czyli skutecznego wykończenia. Napastnicy nie potrafili zamienić obiecujących akcji na bramki. Nie jest to jednak problem, który trener może rozwiązać wyłącznie poprzez odpowiednie ustawienie taktyczne. Szkoleniowiec odpowiada za przygotowanie zespołu, stworzenie mechanizmów i doprowadzenie zawodników do sytuacji strzeleckich. Ta kwestia wyglądała znakomicie. Samo wykończenie pozostaje już w dużej mierze kwestią jakości i dyspozycji piłkarzy.
Na szczególne wyróżnienie zasługuje również reakcja Piotra Tworka na wydarzenia boiskowe. W momencie, kiedy Rekord zaczął tracić kontrolę nad spotkaniem, szkoleniowiec nie pozostawał bierny. Z linii bocznej instruował zawodników, aby przesunęli się wyżej i odważniej zaatakowali przeciwnika. Zamiast pozwalać Tyszanom na spokojne rozgrywanie piłki, nakazał zespołowi podnieść intensywność pressingu w odpowiednim momencie. Ta reakcja natychmiast przyniosła efekt. GKS zaczął popełniać błędy w rozegraniu, Rekord odzyskał piłkę i ponownie mógł próbować przejmować inicjatywę. Był to dobry przykład tego, że Tworek potrafił czytać wydarzenia boiskowe i odpowiednio reagować na zmieniającą się sytuację. Nie zostawiał zawodników na pastwę losu, tylko aktywnie podpowiadał im przy linii.
Słusznie podjęte ryzyko
Nie można również pominąć zmian przeprowadzonych w przerwie. Trener Piotr Tworek zdecydował się na potrójną korektę składu. Jakub Kempny, Kamil Gumółka i Daniel Świderski zastąpili Dariusza Pawłowskiego, Jakuba Rysia oraz Kacpra Kasprzaka. Szczególnie wejście dwóch młodych zawodników – 18-letniego Gumółki i 21-letniego Kempnego – wyraźnie ożywiło ofensywę Rekordu.
Obaj byli aktywni, szukali pojedynków i starali się napędzać kolejne ataki. Gumółka brał udział w akcji, po której goście mieli doskonałą okazję do wyrównania, a Kempny sam dwukrotnie znalazł się blisko zdobycia bramki. W 73. minucie trafił w boczną siatkę, a kilka minut później jego uderzenie po dobitce zatrzymał Tymoteusz Proczek.
To właśnie takie decyzje pokazują, że Tworek nie bał się reagować i szukać nowych rozwiązań. Potrafił dawać szansę młodym zawodnikom, a jego zmiany nie były wyłącznie kosmetycznymi korektami. Nie czekał na rozwój sytuacji, tylko zdecydował się na natychmiastową reakcję. Postawił konkretny cel i jego decyzje rzeczywiście wpłynęły na obraz gry.
Ostatecznie GKS wygrał 1:0 po trafieniu Mateusza Lewandowskiego w doliczonym czasie pierwszej połowy. Nie można odbierać Tyszanom zasłużonego zwycięstwa. Mieli więcej jakości, stworzyli więcej dogodnych sytuacji i potrafili wykorzystać jedną z nich. Jednak z perspektywy taktycznej Rekord według mnie ten mecz wygrał. W mojej ocenie Bielszczanie funkcjonowali jako bardziej zorganizowany kolektyw, a różnicę robiły przede wszystkim indywidualności po stronie gospodarzy. Gdyby nie były reprezentant Polski – Damian Kądzior oraz doświadczony Paweł Olkowski, mecz z pewnością potoczyłby się inaczej. Mówiąc wprost: gdyby Piotr Tworek dysponował zawodnikami na poziomie GKS-u Tychy, jestem pewny, że byłby niekwestionowanym liderem.
Jaki właściwie jest Piotr Tworek jako trener?
Analizując pracę szkoleniowca, warto spojrzeć szerzej niż tylko na końcowe wyniki. Piotr Tworek nie należy do trenerów, którzy przywiązują się do jednego ustawienia i próbują za wszelką cenę narzucić je każdej drużynie.
Jedną z jego najważniejszych cech jest pragmatyzm. Szkoleniowiec wielokrotnie podkreślał znaczenie dopasowania taktyki do możliwości posiadanych zawodników. Nie chodzi o bezrefleksyjne kopiowanie rozwiązań innych trenerów, lecz o znalezienie takich mechanizmów, które pozwolą maksymalnie wykorzystać potencjał konkretnej kadry.
Ważnym elementem jego filozofii jest również organizacja gry bez piłki. Kompaktowe ustawienie, przesuwanie całej formacji i zamykanie wolnych przestrzeni mają ograniczać możliwości przeciwnika. Jego zespoły potrafią stosować zarówno bardzo wysoki pressing, jak i głęboką defensywę. Nie przywiązuje się do pressingu średniego, jeśli uznaje, że inne rozwiązanie będzie skuteczniejsze.
Istotna jest także walka o tak zwane drugie piłki. Wysoki pressing ma często zmuszać przeciwników do długich wybić, a następnie pozwalać na szybkie odzyskanie futbolówki i natychmiastowe przejście do ataku.
Wszystkie te elementy można było dostrzec podczas spotkania z GKS-em Tychy. Rekord nie był zespołem grającym przypadkowo. Widać było określone założenia, a reakcje szkoleniowca na boiskowe wydarzenia miały swoje uzasadnienie.
Od Zawiszy Bydgoszcz do ekstraklasowych sukcesów z Wartą Poznań
Żeby lepiej zrozumieć warsztat Piotra Tworka, warto prześledzić jego dotychczasową karierę. Nie jest to szkoleniowiec, który swoją pozycję zbudował na jednym przypadku czy krótkotrwałym sukcesie. Przez lata pracował na różnych szczeblach rozgrywkowych, zarówno jako pierwszy trener, jak i członek sztabu szkoleniowego.
Jego przygoda z trenerką rozpoczęła się w 2005 roku w Kujawiaku Włocławek, gdzie pełnił funkcję asystenta. Dwa lata później otrzymał szansę samodzielnego prowadzenia Zawiszy Bydgoszcz. Pierwszy sezon zakończył na ósmym miejscu IV ligi kujawsko-pomorskiej, ale kolejny przyniósł już awans. Zawisza zdobył 71 punktów i zakończył rozgrywki na pierwszym miejscu.
Następnie Tworek zbierał doświadczenie w kolejnych klubach. Pracował między innymi w Wdzie Świecie, Warcie Poznań i Bałtyku Koszalin. Był również asystentem w Miedzi Legnica i Podbeskidziu Bielsko-Biała. Później samodzielnie prowadził Kotwicę Kołobrzeg, a następnie ponownie pracował w roli asystenta, tym razem w Koronie Kielce, Bruk-Bet Termalice Nieciecza oraz Chojniczance Chojnice.
To właśnie doświadczenie zdobyte u boku różnych szkoleniowców mogło mieć duży wpływ na rozwój jego własnego warsztatu. Tworek miał okazję poznać funkcjonowanie kilku klubów, różne modele zarządzania zespołem i odmienne sposoby prowadzenia drużyny.
Najlepszy okres kariery
Najważniejszy rozdział jego kariery rozpoczął się jednak 17 czerwca 2019 roku. Wtedy został przedstawiony jako nowy szkoleniowiec Warty Poznań.
Kiedy Tworek przejmował Wartę, nie była ona faworytem do awansu. Zespół miał za sobą trudniejszy okres, a oczekiwania wobec nowego szkoleniowca nie były szczególnie wygórowane. Szybko okazało się jednak, że poznaniacy mogą osiągnąć znacznie więcej, niż początkowo zakładano.
W sezonie 2019/2020 Warta zajęła trzecie miejsce w Fortuna 1. Lidze, a następnie przeszła przez baraże. Zwycięstwa nad Bruk-Bet Termalicą Nieciecza i Radomiakiem Radom zapewniły jej awans do Ekstraklasy. Był to powrót na najwyższy szczebel rozgrywkowy po 25 latach.
Prawdziwa niespodzianka przyszła jednak w kolejnym sezonie. Warta, która przez wielu ekspertów była wskazywana jako jeden z kandydatów do spadku, zakończyła rozgrywki na piątym miejscu. Był to najlepszy wynik klubu od 74 lat.
Szczególnie imponująca była runda wiosenna 2021 roku. Warta zdobyła wówczas 30 punktów w 16 spotkaniach i pod tym względem ustępowała jedynie Legii Warszawa oraz Rakowowi Częstochowa. Piotr Tworek został również wybrany trenerem miesiąca Ekstraklasy w lutym 2021 roku.
To właśnie Poznań pozostaje najlepszym przykładem tego, jak wiele potrafi wyciągnąć ze swojego zespołu. Nie dysponował kadrą porównywalną z największymi klubami ligi, ale potrafił zbudować drużynę, która nadrabiała braki indywidualne organizacją, dyscypliną i kolektywną grą.
W listopadzie 2021 roku współpraca dobiegła końca. Warta rozpoczęła kolejny sezon znacznie gorzej, a po 13 kolejkach miała tylko jedno zwycięstwo i osiem punktów. Rozstanie z trenerem nastąpiło więc w trudnym momencie, mimo że wcześniejsze osiągnięcia pozostawały ogromnym sukcesem.
Na ratunek Wrocławowi
Kolejnym przystankiem w karierze Tworka był Śląsk Wrocław. Szkoleniowiec objął zespół 9 marca 2022 roku, zastępując Jacka Magierę. Nie otrzymał jednak komfortowych warunków do pracy. Drużyna znajdowała się w trudnej sytuacji i potrzebowała przede wszystkim punktów, które pozwoliłyby utrzymać się w Ekstraklasie.
W dziesięciu spotkaniach pod wodzą Tworka Śląsk odniósł tylko jedno zwycięstwo, sześciokrotnie remisował i poniósł trzy porażki. Ostatecznie zakończył sezon na 15. miejscu, pozostając w najwyższej klasie rozgrywkowej.
Nie był to udany okres dla szkoleniowca pod względem wyników. Wrocławianie nie prezentowali się na miarę swoich możliwości, a klub oczekiwał zmiany funkcjonowania zespołu. 25 maja 2022 roku poinformowano o zakończeniu współpracy.
Warto jednak zaznaczyć, że Tworek przejmował Śląsk w trakcie sezonu, kiedy drużyna znajdowała się już w kryzysie. Utrzymanie zostało zrealizowane, choć trudno uznać tę przygodę za sukces porównywalny z tym, co wydarzyło się wcześniej w Warcie.
Powrót na niższy poziom
Po dłuższej przerwie szkoleniowiec wrócił do samodzielnego prowadzenia zespołu w styczniu 2025 roku. Został trenerem Kotwicy Kołobrzeg, która rywalizowała w I lidze.
Było to kolejne wymagające wyzwanie. Kotwica nie należała do najmocniejszych organizacyjnie zespołów zaplecza Ekstraklasy, a sytuacja klubu nie ułatwiała pracy szkoleniowcowi. Tworek poprowadził drużynę w 15 spotkaniach, notując średnią 0,80 punktu na mecz. Współpraca zakończyła się wraz z końcem sezonu.
Poniższy wpis dotyczy Warty Poznań i przygotowań do meczu z Podbeskidziem w 2020 roku, a nie pracy w Kotwicy Kołobrzeg.
Nie był to zatem udany rozdział jego kariery. Pokazał jednak, że sam warsztat trenerski nie zawsze wystarcza, jeżeli klub nie zapewnia odpowiednich warunków do realizacji sportowych założeń.
W grudniu 2025 roku Tworek otrzymał propozycję objęcia Rekordu Bielsko-Biała. Wyzwanie było konkretne: utrzymać zespół w II lidze. Zadanie zostało wykonane, a dziewiąte miejsce na koniec sezonu dało podstawy do budowania czegoś więcej.
Gdzie Piotr Tworek czuje się najlepiej?
Analizując poszczególne etapy kariery, można zauważyć pewną prawidłowość. Najlepsze wyniki osiągał w klubach, w których nie ciążyła na nim presja natychmiastowego osiągania wielkich sukcesów, a jednocześnie otrzymywał możliwość budowania zespołu według własnego pomysłu.
Najlepszym przykładem pozostaje Warta Poznań. Tworek otrzymał czas, zaufanie i możliwość stopniowego rozwijania drużyny. Efektem była nie tylko promocja do Ekstraklasy, ale również piąte miejsce w najwyższej klasie rozgrywkowej.
Podobny element można dostrzec w Rekordzie. Szkoleniowiec przejął zespół wymagający stabilizacji, wykonał podstawowe zadanie, a następnie rozpoczął kolejny etap pracy. Początek obecnego sezonu pokazywał, że drużyna może być niewygodnym przeciwnikiem nawet dla znacznie mocniejszych kadrowo zespołów.
Z kolei Śląsk i Kotwica były przykładami znacznie trudniejszych misji, w których Tworek musiał mierzyć się z problemami wykraczającymi poza samo przygotowanie taktyczne drużyny.
Nie oznacza to, że trener powinien pracować wyłącznie w klubach bez presji. Wręcz przeciwnie. Warta udowodniła, że potrafi rywalizować o ambitne cele. Potrzebuje jednak odpowiednich warunków, zaufania i przede wszystkim kadry, która będzie w stanie realizować jego założenia.
Jaki będzie następny przystanek?
Po rozstaniu z Rekordem Piotr Tworek ponownie znalazł się na trenerskim rynku. Jego doświadczenie jest jednak wystarczająco duże, aby nie traktować go jako szkoleniowca, który musi rozpoczynać wszystko od początku.
Nie wydaje się, żeby najlepszym rozwiązaniem było natychmiastowe obejmowanie kolejnego zespołu znajdującego się w kryzysie organizacyjnym i sportowym. Znacznie rozsądniejszym kierunkiem byłby klub z 1. ligi, posiadający stabilniejsze zaplecze, ambitne plany i kadrę pozwalającą na budowanie określonego modelu gry.
Jednym z ciekawszych, hipotetycznych kierunków mógłby być Chrobry Głogów. Klub od wielu lat występuje na tym poziomie rozgrywkowym, ale nie należy do finansowych potentatów ligi. Po 14 kolejkach sezonu 2026/2027 zajmuje 14. miejsce z dorobkiem 15 punktów. To drużyna, w której odpowiednia organizacja gry, dyscyplina taktyczna i umiejętne wykorzystanie potencjału zawodników mogłyby mieć szczególne znaczenie.
Właśnie w takich warunkach Piotr Tworek potrafił już odnosić sukcesy. Historia jego pracy w Warcie Poznań pokazuje, że nie potrzebuje kadry złożonej z największych nazwisk, aby stworzyć konkurencyjny zespół. Potrafi budować drużynę opartą na kolektywie, a jego pragmatyczne podejście mogłoby okazać się przydatne również w Głogowie.
Ostatnio chwaliłem Piotra Tworka z Rekordu B-B i dziś został zwolniony. Tragiczna decyzja władz klubu. Żenada, jeszcze raz żenada. Tworek miał pomysł na grę, podejmował słuszne decyzję również podczas meczu, dobry początek i po chwili słabości takie coś?
#Betclic2liga#TYCREK
Piotr Tworek to chyba jeden z niewielu trenerów, którzy przejęli klub, nie wygrali siedmiu pierwszych meczów, a ich pracę i tak należy oceniać pozytywnie
Trener Piotr Tworek: Jak wyjść z tej sytuacji? Szukamy różnych sposobów, środków, począwszy od analiz zespołowych, indywidualnych z zawodnikami. Na treningach, w tygodniu, są momenty, kiedy wygląda to obiecująco i napawa dużym optymizmem #TYCREK
Trener Piotr Tworek: Kuriozalny stracony gol, który mógł nas złamać, to byl trudny moment w szatni, trzy zmiany, dużo emocji. Druga połowa bardziej wyrównana, kilka sytuacji, które można było strzelić, a nadziewaliśmy się też na kontry. Brakło umiejętności, może jakości, #TYCREK
Trener Piotr Tworek: Mieliśmy do siebie pretensje o straconego gola w przerwie, bo kto by nie miał? Uczulamy się, jak umiejętnie zarządzać końcówkami połów, to był w dodatku nasz wrzut z autu. Jak można stracić takiego gola? #TYCREK
Piotr Tworek w rozmowie z @futbolownia ujawnił nieco kulis pracy w Śląsku Wrocław. Na przykład, gdy piłkarz oddelegowany do rezerw odmówił udziału w meczu, bo „nie miał z kim zostawić dwóch małych piesków”.
- Jesteś w Śląsku, walczysz o utrzymanie... Mentalność niektórychShow more
Trener Piotr Tworek: Przygotowywaliśmy się do spotkania z Podbeskidziem w dwunastu zawodników. Żeby zorganizować gierkę i zasymulować warunki meczowe, musieli w niej wziąć udział członkowie sztabu.