
Lewonożny pomocnik, który podaniami przełamuje linie rywala i potrafi zachować spokój pod presją w środku pola.
Fabián Ruiz Peña urodził się 3 kwietnia 1996 roku w Los Palacios y Villafranca i wychował piłkarsko w akademii Realu Betis. Opowiadał, że początki treningów były dla niego trudne: zdarzało mu się wracać do domu z płaczem i mówić, że nie chce już trenować.
W pierwszym zespole Betisu zadebiutował w sezonie 2014/2015, a w 2017 roku spędził pół sezonu na wypożyczeniu w Elche. Po powrocie wywalczył sobie miejsce w klubie, którego był wychowankiem. Quique Setién, który prowadził go w Betisie, podkreślał jego rozwój i skromność.
W 2018 roku przeszedł do Napoli. Pod Carlo Ancelottim grał w środku pola w ustawieniu 4-4-2, a u Gennara Gattusa w systemie 4-3-3 najpierw jako najgłębiej ustawiony pomocnik, później po prawej stronie drugiej linii. 17 czerwca 2020 roku wyszedł w podstawowym składzie finału Pucharu Włoch z Juventusem; po bezbramkowym meczu Napoli wygrało rzuty karne 4:2.
W 2022 roku dołączył do Paris Saint-Germain. Luisa Enrique nazywał świetnym nauczycielem, który nie pozwala odpuszczać i wymaga skupienia oraz doskonalenia się każdego dnia.
W obu zwycięskich finałach Ligi Mistrzów PSG, przeciwko Interowi w 2025 roku i Arsenalowi w 2026 roku, znalazł się w podstawowym składzie.
Ruiz może rozgrywać głęboko albo wchodzić wyżej między linie; lewą nogą zagrywa zarówno mocne podania po ziemi, jak i piłki nad obroną do wbiegających partnerów. Pod presją potrafi obrócić się z piłką i utrzymać ją, czekając na dogodny moment do podania. Takie zatrzymanie akcji pomaga mu wyciągać rywala z pozycji i otwierać drogę do dalszego rozegrania. Może również cofnąć się obok defensywnego pomocnika i dać kolegom dodatkową możliwość wyprowadzenia piłki.
W seniorskiej kadrze Hiszpanii zadebiutował 7 czerwca 2019 roku, wchodząc z ławki w wygranym meczu eliminacji Euro z Wyspami Owczymi. Jeszcze w tym samym miesiącu pomógł Hiszpanii wygrać mistrzostwa Europy U-21. W finale z Niemcami zdobył pierwszego gola strzałem zza pola karnego, a po jego kolejnym uderzeniu i odbiciu piłki przez bramkarza Dani Olmo podwyższył prowadzenie; Hiszpanie wygrali 2:1.
W finale Ligi Narodów w 2023 roku grał od początku i został zmieniony przez Mikela Merino w 78. minucie, a Hiszpania zdobyła trofeum po rzutach karnych.
14 lipca 2024 roku wystąpił w podstawowym składzie finału Euro przeciwko Anglii, wygranego przez Hiszpanię 2:1. Po przerwie cofał się głębiej obok Martína Zubimendiego, pomagając drużynie znaleźć przestrzeń do podań. W akcji na pierwszego gola przełamał linię rywala podaniem do Daniego Carvajala, który następnie uruchomił Lamine’a Yamala.
247
z 540 możliwych
1
co 247 minut
2
7,3
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026/2027Trophée des Champions | Paris Saint Germain | Trophée des Champions | 1 | 30 | 0 | 0 |
| 2026/2027Superpuchar UEFA | Paris Saint Germain | Superpuchar UEFA | 1 | 21 | 0 | 0 |
| 2026Mistrzostwa Świata | Hiszpania | Mistrzostwa Świata | 8 | 331 | 1 | 0 |
| 2025/2026Liga Mistrzów | Paris Saint Germain | Liga Mistrzów | 9 | 650 | 1 | 1 |
| 2024Eliminacje MŚ | Hiszpania | Eliminacje MŚ | 2 | 145 | 0 | 1 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Paris Saint Germain | Liga Mistrzów | 17 | 1151 | 1 | 4 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Hiszpania | Mistrzostwa Europy | 6 | 542 | 2 | 2 |
| 2023Eliminacje ME | Hiszpania | Eliminacje ME | 4 | 279 | 0 | 2 |





