Angielscy piłkarze, którzy byli robotnikami

W końcu załapał się do Maccelesfield, dla którego w pierwszym sezonie zdobył 10 bramek w 40 meczach. Gra w drużynie z dołu League Two, która balansowała na granicy zawodowego i amatorskiego futbolu, nie było szczytem marzeń, ale pozwoliło, by Lambert skupił się na graniu w piłkę.

Identyczną drogę co piłkarz Liverpoolu przeszedł nieco zapomniany Grant Holt, którego jeszcze cztery lata temu na siłę wpychano do reprezentacji Roya Hodgsona. Kariera Holta, obecnie występującego w Wolverhampton, naznaczona była ciężka pracą fizyczną. Grając w Halifax i Barrow, musiał łączyć grę z codzienną 10-godzinną robotą w dokach portowych. Możecie być pewni, że nie była to przyjemna posada w biurze ubezpieczeniowym.

Później napastnik zaczął pracować w swoim wyuczonym zawodzie. Znalazł zatrudnienie w serwisie samochodowym, w którym odpowiadał za serwis i wymianę opon. W 2001 roku zrozumiał, że granie na marginesie zawodowego futbolu za kilkaset funtów miesięcznie w Workington nie ma żadnego sensu i wyemigrował do… Singapuru.

Wydawać się mogło, że tam Holt znalazł swoje miejsce na ziemi. Łączył przyjemne z pożytecznym, grając w lokalnym klubie, Senkang Marine (12 bramek w 14 meczach) i pracując zawodowo. Jednak szybko wrócił Anglii, dał sobie ostatnią szansę na realizowaniu się w futbolu. Po wybitnym sezonie w Barrow trafił do Sheffield Wednesday, a jego kariera nabrała rozpędu.

Zawód: murarz

Pobudka o 6:00, potem praca na budowie od 7:30 do 16:30, o 19:00 trening bądź mecz, powrót do domu grubo po północy – tak wyglądał przeciętny dzień 19-letniego Charliego Austina, który występował w prowincjonalnym Poole Town.

Po tygodniówkę przychodził raz w tygodniu, w piątek, jednak nie do klubowego budynku, ale komunalnego baraku. Ile młody Anglik zarabiał, pracując jako murarz w firmie ojca? Maksymalnie 500 funtów.

– OK, to ciężka praca od 7:30 do 16:30, wstaje się, gdy jeszcze jest ciemno, a na budowę jeździ się małym vanem z 10 innymi pracownikami. Mimo wszystko byłem szczęśliwy, chodząc tam każdego dnia. W piątki odbierałem tygodniówkę, w sobotę grałem w lidze – za co też dostawałem kasę – a w niedzielę byczyłem się za to na kanapie, oglądając Premier League. A w poniedziałek od nowa…. – tak po latach wspominał swoją życiową sytuację Austin.

Anglik dosyć szybko został wypatrzony przez skautów poważnej ekipy, bo już w wieku 20 lat został ściągnięty przez 3-ligowe Swindon Town. Działacze klubu z południowego zachodu Anglii nie ryzykowali wiele. Za niewielkie pieniądze pozyskali bramkostrzelnego napastnika, licząc, że będzie to złoty strzał. Austin takowym się okazał, strzelając 31 bramek w 54 meczach.

Pracujący kryminalista z Leicester

W chwili, gdy piszę te słowa, Jamie Vardy strzela gola w 10 meczu z rzędu, wyrównując rekord Ruuda van Nisterlooya sprzed 15 lat. Piłkarz Leicester City jest obecnie najlepszym angielskim zawodnikiem, jego udział na Euro 2016 wydaje się pewny i zachwyca cały świat.

To niezwykła ironia losu, bo ledwie kilka lat temu w Vardy’ego nie wierzyli nawet jego bliscy, kiedy to młody piłkarz został oskarżony o pobicie i na meczach 6-ligowego Halifax musiał występować ze specjalną opaskę. Nie mógł też jeździć na niektóre mecze wyjazdowego, bo codziennie o 18:30 musiał zgłaszać się na komisariat.

Grę w amatorskiej drużynie Stocksbridge Park Steels napastnik łączył z robotą w fabryce produkującej szyny medyczne z włókna węglowego. Praca była na tyle wyczerpująca, że niewiele brakowało, a Vardy musiałby zrezygnować z uprawiania jakiegokolwiek sportu. Istniało ryzyko, że piłkarz doznałby poważnego uszkodzenia kręgosłupa.

W jaki sposób napastnikowi udało się trafić do Leicester City? Bramki strzelał zawsze, ale w 2012 roku znalazł się odpowiednim miejscu i czasie. „Lisy” znajdowały się wtedy na sporym zakręcie. Choć normalnie taka sytuacja nie miałaby miejsca, to klub szukał wzmocnień w niższych ligach z powodu braku pieniędzy. Traf chciał, że w oko rzucił im się Vardy, który seryjnie zdobywał bramki w niewielkim klubie Fleetwood Town. Co było dalej, wiemy doskonale.

https://www.youtube.com/watch?v=X2hHYHZrBvg

Postawa Jamiego Vardy’ego w sezonie 2015/2016 

Kto jeszcze?

Wielu znanych angielskich piłkarzy przeszło podobną drogę. Ian Wright przed przyjściem do Crystal Palace grał w amatorskim Dulwich Hamlet i pracował jako… tynkarz. Znany Stuart Pearce przed transferem do Coventry funtów pięć lat grał w Wealdstone, trudniąc się elektryka i hydrauliką.

W tym samym klubie karierę zaczynał Vinnie Jonesa, który pracował jako pomocnik murarza. Jak widać, członek słynnego „Gangu Wimbledonu” żadnej roboty się nie boi, bo obecnie jest aktorem, występującym w filmach gangsterskich. Podobne przykłady można wymieniać bez końca.

Wszyscy wyżej wymienieni piłkarze dzięki ciężkiej pracy fizycznej tylko zyskali. Znają wartość pieniądza i zazwyczaj twardo stąpają po ziemi. Przechodząc szkołę życia w angielskich fabrykach, nauczyli się tego, o co trudno na idealnych murawach treningowych. Nauczyli się tożsamości brytyjskiego futbolu, nieustępliwości i waleczności, wartości tak istotnych w dzisiejszym futbolu. Dlatego historie tych piłkarzy są przykładem pokazującym, jak istotne jest podążanie za marzeniami i trudzenie się, bo… ciężka płaca popłaca.