Zion Suzuki

Pochodzenie

Urodził się 21 sierpnia 2002 roku w Stanach Zjednoczonych, ma japońską matkę i ghańsko-amerykańskiego ojca. Jako małe dziecko przeprowadził się z rodziną do Urawy w prefekturze Saitama i tam zaczął grać w piłkę. Trenował w akademii Urawa Red Diamonds. Reprezentował Japonię na kolejnych szczeblach młodzieżowych, od U-15 do U-23, i nigdy nie grał w młodzieżowych reprezentacjach Stanów Zjednoczonych.

Kariera

W 2021 roku, w pierwszym sezonie w kadrze pierwszej drużyny Urawy, wywalczył miejsce w bramce w Pucharze Ligi Japońskiej: z 12 meczów od fazy grupowej do półfinału zagrał 9 w pełnym wymiarze czasu, a Urawa doszła do półfinału. Od czwartej kolejki fazy grupowej zagrał też sześć kolejnych meczów w J1 League. Za ten sezon dostał nagrodę New Hero Award dla najlepszego młodego zawodnika Pucharu Ligi. Był dopiero drugim bramkarzem w historii nagrody.

W sierpniu 2023 roku wyjechał do Belgii i na sezon 2023/2024 został wypożyczony do Sint-Truidense VV. Trener Dennis Rudel przyjechał w 2020 roku do Japonii na kliniki szkoleniowe i usłyszał tam o nim od jego trenera z Urawy. Gdy w 2023 roku Sint-Truiden szukało bramkarza i pojawiła się opcja Suzukiego, Rudel kazał dyrektorowi sportowemu zapomnieć o liście kandydatów i go sprowadzić. Mówił, że od pierwszych dni widział w nim wyjątkową siłę, a po dwóch tygodniach pracy powiedział mu, że nie potrzebuje mieszkania, bo mieszka na siłowni. Suzuki rozegrał w tym sezonie 32 mecze w belgijskiej ekstraklasie.

W lipcu 2024 roku Parma Calcio 1913 ogłosiła jego transfer z Sint-Truiden, z umową do 30 czerwca 2029 roku. Dyrektor sportowy Mauro Pederzoli mówił, że negocjacje były długie i skomplikowane, bo wokół bramkarza było duże zainteresowanie. W Parmie przez dwa sezony był podstawowym bramkarzem i rozegrał dla klubu 59 meczów.

19 sierpnia 2026 roku Parma ogłosiła, że przeszedł na stałe do Aston Villi.

Sukcesy

• 2022 Mistrzostwo Azji Wschodniej (EAFF E-1) z reprezentacją Japonii
• 2021 Nagroda New Hero Pucharu Ligi Japońskiej (YBC Levain Cup)

Styl gry

Dennis Rudel opisywał go jako bramkarza o wyjątkowej sile, z wielkimi dłońmi: mówił, że gdy Suzuki sięga po piłkę, to z prawdopodobieństwem 90–95 procent jest to obrona. Chwalił jego grę nogami i rękami, dynamikę, wyskok i długie rzuty. Dodał, że atutem Suzukiego jest jasna głowa i skupienie na meczu oraz treningu.

Jest silny w powietrzu i dobrze gra piłką. Atletyzm i refleks pokazał też na mundialu 2026, gdzie obronił m.in. niski strzał Viníciusa Júniora.

Reprezentacja

W reprezentacji Japonii zadebiutował w lipcu 2022 roku na turnieju EAFF E-1: 19 lipca w Kashimie wyszedł w podstawowym składzie w wygranym 6:0 meczu z Hongkongiem. Japonia wygrała turniej, pokonując w ostatnim meczu Koreę Południową 3:0.

Na Pucharze Azji w Katarze, rozgrywanym na przełomie 2023 i 2024 roku, popełnił błędy w meczach z Wietnamem i Irakiem, a po porażce 1:2 z Irakiem był celem rasistowskich komentarzy w sieci. Powiedział, że akceptuje krytykę swojej gry, ale chce, żeby ludzie przestali pisać rasistowskie komentarze, i dodał: „Nie dam się pokonać”. Trener Hajime Moriyasu mówił, że jest „zawstydzony i przerażony” tym, co go spotkało. Japonia odpadła z turnieju w ćwierćfinale.

Od tamtego czasu zagrał w kadrze wiele meczów, m.in. w marcu 2026 roku w wygranych 1:0 spotkaniach z Anglią i Szkocją. Na mundialu w Ameryce Północnej bronił bramki Japonii w fazie grupowej, między innymi w remisie 2:2 z Holandią, a 29 czerwca 2026 roku w Houston w meczu 1/16 finału z Brazylią. Japonia prowadziła po golu Kaishu Sano, ale przegrała 1:2 po bramce Gabriela Martinellego w doliczonym czasie.