Vito Mannone

Pochodzenie

Urodził się 2 marca 1988 roku w Desio w Lombardii. Jako sześcio- lub siedmiolatek, zaraz po tym, jak zaczął grać w piłkę, wypatrzyli go skauci Atalanty Bergamo. Nie zamieszkał w internacie: przez lata dojeżdżał z rodziną spod Mediolanu na treningi i mecze do Bergamo.

W 2005 roku, jako 17-latek, przeszedł z Atalanty do Arsenalu. Miesiąc przed ofertą z Londynu zmarł jego ojciec. Do Anglii przeprowadził się razem z matką, na co Arsenal i Arsène Wenger się zgodzili. Matka woziła go na treningi, bo nie miał samochodu, a Thierry Henry rozmawiał z nią po włosku.

Na pierwszych zajęciach z pierwszą drużyną źle podał piłkę Jensowi Lehmannowi, a Niemiec chwilę później z całej siły odegrał mu ją z powrotem i krzyknął, że w Arsenalu trzeba dawać z siebie wszystko. Mannone mówił, że Lehmann nauczył go zakładać na boisku maskę twardziela. Trener bramkarzy Gerry Peyton był wobec niego surowy jak ojciec i według Mannone'a zmienił jego charakter.

Kariera

Najpierw Arsenal wypożyczył go do Barnsley. Pobyt w Championship był nieudany. Wenger przyznał później, że wysłał go tam za wcześnie, gdy Mannone nie mówił jeszcze dobrze po angielsku, i że od tej pory ostrożniej wypożycza młodych obcokrajowców.

W Premier League zadebiutował 24 maja 2009 roku w ostatniej kolejce sezonu, w wygranym 4:1 meczu ze Stoke City, bo kontuzjowani byli Manuel Almunia i Łukasz Fabiański. 16 września 2009 roku zadebiutował w Lidze Mistrzów: w Liège Standard strzelił mu dwa gole w pierwszych minutach, ale Arsenal wygrał 3:2. Dziesięć dni później w wygranym 1:0 wyjazdowym meczu z Fulham obronił kilka strzałów Andrew Johnsona, Zoltána Gery i Bobby'ego Zamory, a Wenger nazwał jego występ bezbłędnym.

W rywalizacji z Almunią, Fabiańskim i Wojciechem Szczęsnym trudno mu było o miejsce w bramce. Dwa razy był wypożyczany do Hull City, a w drugim podejściu był podstawowym bramkarzem w 24 meczach z rzędu. Mówił, że w Hull zmienił mentalność i uwierzył, że może być numerem jeden. Jesienią 2012 roku, gdy kontuzjowani byli Szczęsny i Fabiański, bronił w Arsenalu w Premier League i w Lidze Mistrzów.

3 lipca 2013 roku podpisał dwuletni kontrakt z Sunderlandem, który szukał następcy sprzedanego do Liverpoolu Simona Mignoleta. Trener Paolo Di Canio odsunął go od składu tuż przed startem sezonu, bo, jak opowiadał Mannone, za mało się uśmiechał na treningach.

Za Gusa Poyeta Sunderland walczył o utrzymanie i jednocześnie doszedł do finału Pucharu Ligi. 22 stycznia 2014 roku w rewanżu półfinału na Old Trafford Sunderland objął prowadzenie w 119. minucie, ale Javier Hernández wyrównał w ostatnich sekundach dogrywki. W serii rzutów karnych Mannone obronił strzały Adnana Januzaja i Rafaela. Sunderland wygrał karne 2:1 i awansował do pierwszego wielkiego finału od 1992 roku. Poyet mówił, że Mannone był różnicą między drużynami, a w szatni cały zespół śpiewał jego nazwisko. 2 marca 2014 roku na Wembley Sunderland prowadził z Manchesterem City po golu Fabia Boriniego, ale przegrał po trafieniach Yayi Touré i Samira Nasriego. Mannone nazywał tę porażkę jedną z najboleśniejszych w karierze. Sunderland utrzymał się w Premier League, a Mannone, jeden z głównych autorów utrzymania, został wybrany najlepszym piłkarzem klubu w sezonie 2013/14.

Za Sama Allardyce'a odzyskał miejsce w bramce, a młody Jordan Pickford czekał na ławce. 11 maja 2016 roku Sunderland pokonał 3:0 Everton i zapewnił sobie utrzymanie.

W 2017 roku Sunderland sprzedał go do Reading. Mannone mówił, że nie chciał odchodzić, ale klub potrzebował pieniędzy. W Reading był podstawowym bramkarzem, ale na początku sezonu 2018/19 doznał urazu kostki, a po zmianie trenera i zarządu usłyszał, że może odejść. Ostatni mecz dla Reading zagrał we wrześniu 2018 roku.

W lutym 2019 roku został wypożyczony na rok do Minnesoty United. Zagrał każdą minutę sezonu zasadniczego i play-off, ustanowił klubowe rekordy zwycięstw, obron i czystych kont, a Minnesota po raz pierwszy awansowała do play-off MLS i doszła do finału US Open Cup. W styczniu 2020 roku Reading wypożyczyło go do duńskiego Esbjerg fB.

We wrześniu 2020 roku podpisał dwuletni kontrakt z AS Monaco. Miał być zmiennikiem, ale gdy kontuzji ręki doznał Benjamin Lecomte, trener Niko Kovač postawił na niego, a nie na Radosława Majeckiego. Przez dwa sezony zagrał w Monaco w 11 meczach. W sezonie 2022/23 był zmiennikiem Yvona Mvogo w FC Lorient i zastępował go w 20 meczach. W sierpniu 2023 roku podpisał dwuletnią umowę z Lille jako drugi bramkarz za Lucasem Chevalierem. W Lille ostatni mecz zagrał w maju 2024 roku.

Później został trenerem bramkarzy w akademii Brighton & Hove Albion. W czerwcu 2026 roku Crawley Town zatrudnił go jako grającego trenera, który odpowiada za bramkarzy i jest też do dyspozycji w meczach.

Sukcesy

• 2019 Bramkarz roku MLS

Styl gry

Adrian Heath, trener Minnesoty, opisywał go jako bramkarza kompletnego: pewnego w tłoku w polu karnym, wychodzącego do dośrodkowań i dobrze grającego nogami. Wenger w 2009 roku podkreślał jego odporność psychiczną: jako nastolatek wyjechał za granicę i latami ciężko trenował, nie grając. W Lille cenili go za doświadczenie, mentalność rywala i pracowitość.

Reprezentacja

W reprezentacji Włoch do lat 21 zadebiutował 13 listopada 2009 roku w meczu z Węgrami i zagrał w siedmiu meczach eliminacji mistrzostw Europy U-21 2011. Do seniorskiej kadry nigdy nie został powołany. Sam mówił, że przed Euro 2016 był na wstępnej liście Antonia Contego, ale ostatecznie nic z tego nie wyszło.