Simone Inzaghi

Pochodzenie

Simone Inzaghi urodził się 5 kwietnia 1976 roku w Piacenzie, jako młodszy brat Filippo, napastnika Milanu i Juventusu. Piłkarską pasję rozwijał na betonowym boisku w San Nicolò, w gminie Rottofreno pod Piacenzą. Poza boiskiem grał w karty, w partie bugiardino, mieszankę briscoli i scopy rozgrywaną piacentyńskimi taliami. Ten nawyk przeniósł potem do szatni Lazio.

Jako napastnik wychował się w Piacenzie i przez cztery lata wędrował po wypożyczeniach: Carpi, Novara, Lumezzane, Brescello. Z Novarą i Lumezzane wygrywał grupy Serie C2. W sezonie 1998/1999 strzelił dla Piacenzy 15 goli w Serie A, a latem 1999 roku przeszedł do Lazio, z którym związał większość kariery. Wygrał Superpuchar UEFA 1999, mistrzostwo Włoch 1999/2000, trzy Puchary Włoch i dwa Superpuchary kraju. 14 marca 2000 roku strzelił Olympique Marsylia cztery gole w jednym meczu Ligi Mistrzów. Zagrał trzy razy w reprezentacji Włoch, raz razem z Filippo. Karierę zakończył w 2010 roku.

Kariera trenerska

Kontrakt z Lazio rozwiązał rok przed końcem, żeby zostać w klubie jako trener. Prowadził najpierw juniorów regionalnych i krajowych, od stycznia 2014 roku Primaverę, z którą wygrał krajowy Puchar w 2014 i 2015 roku. W 2015 roku przegrał finał mistrzostw z Torino w rzutach karnych. W sezonie 2013/2014 ukończył kurs UEFA Pro w Coverciano, a pracę dyplomową poświęcił relacji trenera z zespołem.

3 kwietnia 2016 roku Claudio Lotito powierzył mu pierwszy zespół po zwolnieniu Stefano Pioliego, po przegranych 1:4 derbach z Romą. Lazio zajęło ósme miejsce. W lipcu klub zatrudnił Marcelo Bielsę, a Inzaghi miał prowadzić Salernitanę. Jechał na prezentację do Salerno, gdy Bielsa, zanim objął posadę, wysłał list z rezygnacją. Inzaghi zawrócił do Rzymu, klub od razu powierzył mu obóz przygotowawczy i został na stałe. Lotito tłumaczył, że wybrał go, by przywrócić klubowi „autentyczną lazialità”.

W pięć lat Lazio pod jego wodzą dwa razy zajęło piąte miejsce w lidze (2016/2017, 2017/2018). W ostatniej kolejce 2017/2018 przegrało u siebie 2:3 z Interem, który wyprzedził je w tabeli i zabrał mu Ligę Mistrzów. Wiosną 2017 roku Lazio wygrało derby ligowe 3:1 po ponad czterech latach przerwy, ale finał Pucharu Włoch przegrało 0:2 z Juventusem. Pierwsze trofeum przyszło w sierpniu 2017 roku: Superpuchar Włoch, 3:2 z Juventusem. W maju 2019 roku Lazio wygrało 2:0 z Atalantą Puchar Włoch, a w grudniu 2019 roku znów pokonało Juventus w Superpucharze, 3:1. W sezonie 2019/2020 zanotowało najdłuższą w historii klubu serię meczów ligowych bez porażki, dwudziestu jeden, i wygrało jedenaście spotkań z rzędu. Przerwa w rozgrywkach z powodu pandemii zatrzymała walkę o scudetto. Lazio skończyło sezon na czwartym miejscu i wróciło do Ligi Mistrzów po trzynastu latach. Rok później wyszło z grupy, za Borussią Dortmund, i po raz pierwszy od dwóch dekad zagrało w 1/8 finału.

W maju 2021 roku dogadał się ustnie z Lotito w sprawie nowej umowy. Następnego dnia, po ofercie Interu, który stracił Antonia Conte, zmienił zdanie. Według relacji prezesa powiedział mu, że po pięciu latach z tymi samymi zawodnikami brakuje mu bodźców. Klub oświadczył lakonicznie, że „szanuje ponowne przemyślenie”, a Inzaghi pożegnał się słowami, że biel i błękit zostaną częścią jego duszy.

W Interze wygrał Superpuchar (styczeń 2022) i Puchar Włoch (maj 2022, 4:2 z Juventusem po dogrywce), choć scudetto przegrał z Milanem. W sezonie 2022/2023 doprowadził Inter do finału Ligi Mistrzów w Stambule, pierwszego od 2010 roku, po wyeliminowaniu Porto, Benfiki i Milanu. Przegrał go 0:1 z Manchesterem City. Wygrał też Superpuchar (styczeń 2023, 3:0 z Milanem) i Puchar Włoch (2:1 z Fiorentiną). 22 kwietnia 2024 roku pokonał Milan 2:1 i zdobył dwudzieste mistrzostwo w historii klubu, pięć kolejek przed końcem, co dało Interowi drugą gwiazdkę. Dołożył Superpuchar (styczeń 2024, 1:0 z Napoli w Rijadzie), swój piąty w karierze, rekord wśród trenerów tych rozgrywek.

W Interze pracował z Piotrem Zielińskim, który trafił do klubu latem 2024 roku z Napoli. W styczniu 2025 roku Inzaghi chwalił go jako zawodnika, którego klub chciał za wszelką cenę i którego może ustawić zarówno jako registę, jak i mezzalę. Pomocnik zaczynał jednak sezon 2024/2025 na ławce, miał problemy zdrowotne i rozegrał około 1760 minut. Zieliński podkreślał później, że Inzaghi chciał go w Interze i że mu za to dziękuje. W kwietniu 2026 roku Inzaghi przypomniał, że sprowadzenie Polaka było jego pomysłem.

Sezon 2024/2025 skończył jako wicemistrz Włoch i finalista Ligi Mistrzów. W półfinale Inter wyeliminował Barcelonę (4:3 po dogrywce, po wcześniejszym 3:3). Inzaghi został drugim po Helenio Herrerze trenerem Interu w dwóch finałach tych rozgrywek. W finale w Monachium przegrał z Paris Saint-Germain 0:5. 3 czerwca 2025 roku Inzaghi rozstał się z klubem za porozumieniem stron.

Dzień później został trenerem Al-Hilal. W czerwcu 2025 roku zadebiutował w Klubowych Mistrzostwach Świata w Stanach Zjednoczonych: remis 1:1 z Realem Madryt, wygrana 4:3 po dogrywce z Manchesterem City w 1/8 finału i porażka 1:2 z Fluminense w ćwierćfinale. W styczniu 2026 roku Al-Hilal pokonał w lidze Al-Nassr z Cristiano Ronaldo 3:1. Miał w tym sezonie siedem punktów przewagi, ale od stycznia drużyna traciła punkty i mistrzostwo zdobył Al-Nassr. W azjatyckiej Lidze Mistrzów Elite Al-Hilal wygrał grupę, zdobywając 22 punkty z 24, ale odpadł w 1/8 finału z Al-Sadd Roberto Manciniego po rzutach karnych. 8 maja 2026 roku wygrał 2:1 finał Pucharu Króla z Al-Kholood, swoje pierwsze trofeum w Arabii Saudyjskiej.

Styl i metody

Przez lata w Lazio i Interze Inzaghi grał niemal wyłącznie trójką z tyłu: 3-5-2 z wysoko ustawionymi wahadłowymi. Jego drużyny rzadko mają mniej niż połowę posiadania. Budują grę krótkimi podaniami z trójki obrońców, ale zawsze szukają gry do przodu. Gdy rywal naciska wysoko i zostawia luki między liniami, środkowi obrońcy omijają najbliższych partnerów długimi podaniami. W Lazio wahadłowi stawali na wysokości środka rywala, najgłębszy pomocnik, Lucas Leiva, schodził czasem między stoperów, a Ciro Immobile (36 goli w sezonie 2019/2020) żył z podań prostopadłych.

W Interze gra stała się płynniejsza i pełna rotacji: środkowy stoper wychodził do pomocy, Hakan Çalhanoğlu zagrał jako jedyny rozgrywający przed obroną, a drużyna miała w sezonach 2022/2023 i 2023/2024 najwięcej dośrodkowań w Serie A. W obronie 3-5-2 zamieniało się w 5-3-2, z blokiem średnim. Gdy piłka szła na skrzydło, drużyna zastawiała tam pułapkę: do rywala wychodził agresywnie wahadłowy albo boczny pomocnik, a boczny stoper asekurował. W sezonie 2024/2025 Inter grał prawie wyłącznie 3-5-2.

W Al-Hilal przeszedł na czwórkę obrońców, którą pokazał już w Klubowych Mistrzostwach Świata. Po kontuzji Cancelo 4-3-3 stało się układem podstawowym. W sezonie 2026/2027 gra przeważnie 4-3-3, a także 4-1-4-1 i 4-4-2. Trójkę zostawia na szczególne okazje.

Przy linii bocznej jest bardzo ruchliwy: wielokrotnie wchodził na boisko, by dawać instrukcje, a na pomeczowe wywiady przychodził bez głosu. Relacje z zawodnikami opiera na rozmowach. W Lazio kontakt nie kończył się na Formello: były telefony i pogawędki, które miały motywować. Przed meczami nie sypiał, a napięcie rozładowywał kartami z bramkarzem Angelo Peruzzim, magazynierem Walterem i kucharzem Giocondo. Peruzzi opisał go jako człowieka dojrzałego, upartego i decyzyjnego, który studiuje szczegóły.

Wypowiedzi

„Trenowanie Interu i wygrywanie z nim jest po prostu fantastyczne. Tak jak było w Lazio. Ale jeszcze ważniejsze jest, żeby pozostać głodnym.” (przedmowa do książki „Il Piccolo Maracanà”, maj 2025)

„Te barwy są i na zawsze pozostaną w moim sercu: biel i błękit na zawsze będą częścią mojej duszy.” (ANSA, maj 2021)