Łukasz Becella

Pochodzenie

Łukasz Becella urodził się 31 października 1978 roku we Wrocławiu i większość kariery spędził na Dolnym Śląsku. Mówi o sobie, że jest trenerem od 2000 roku i przeszedł wszystkie stopnie: od młodzika przez juniorów młodszych i starszych, drugi zespół i pierwszy zespół, po szefa skautingu i szefa działu motorycznego. Ma licencję UEFA Pro, a w 2022 roku prowadził jako wykładowca zajęcia na kursach UEFA B, UEFA A i UEFA Pro.

Kariera trenerska

W czerwcu 2009 roku objął trzecioligową Oławę, ale po kilku dniach przeszedł do Kluczborka, gdzie był drugim trenerem pierwszoligowego MKS-u. Potem przez lata pracował w Śląsku Wrocław: prowadził rezerwy i drużynę Młodej Ekstraklasy, a w marcu 2012 roku był na tym stanowisku już ponad osiemnaście miesięcy. Opowiadał wtedy, że Błażeja Augustyna sprowadził do Śląska ze Strzelina i jeździł do jego domu. Pracował także z dwiema wojewódzkimi kadrami Dolnośląskiego Związku Piłki Nożnej. W 2014 roku był asystentem Tadeusza Pawłowskiego w pierwszym zespole i odpowiadał za skauting. We wrześniu 2014 roku został asystentem Rafała Janasa w reprezentacji Polski do lat 18, potem do lat 19; z rocznikiem 1997 zabrakło jednej bramki do awansu na mistrzostwa Europy. Ze Śląskiem rozstał się pod koniec października 2015 roku.

W lutym 2016 roku został szefem skautingu Pogoni Szczecin. Przez ponad dwa lata szukał zawodników dla pierwszego zespołu, a przy okazji prowadził zajęcia dla młodzieży na obozach i treningi indywidualne w grupie Pogoń Future. W czerwcu 2018 roku odszedł za porozumieniem stron. Tłumaczył, że jest zawodowym trenerem i poczuł, że czas wrócić do szatni i codziennych treningów.

W sezonie 2018/2019 był drugim trenerem Mariusza Rumaka w Odrze Opole. Od czerwca 2019 roku pracował w Lechu Poznań jako analityk i asystent Dariusza Żurawia. W kwietniu 2021 roku jego umowa została rozwiązana. Wspominał te dwa lata jako owocne, z wicemistrzostwem i awansem do Ligi Europy. W połowie czerwca 2021 roku trafił do Rakowa Częstochowa jako asystent Marka Papszuna i szef działu analiz, ale po półtora miesiąca, 29 lipca 2021 roku, został asystentem Żurawia w Zagłębiu Lubin, na dwuletnią umowę.

Pierwszą samodzielną pracę dostał 29 sierpnia 2022 roku w drugoligowej Siarce Tarnobrzeg, która zaczęła sezon bardzo słabo. Debiutował meczem z Polonią w Warszawie. Jesienią zespół punktował i odżyła nadzieja na utrzymanie, ale wiosną nie wygrał żadnego meczu, zdobył dwa punkty i przegrał pięć razy z rzędu. 11 kwietnia 2023 roku zarząd go zwolnił, a drużyna była ostatnia, pięć punktów od bezpiecznego miejsca. Wrócił na stanowisko asystenta: 25 października 2023 roku został drugim trenerem Żurawia w Wiśle Płock, która nie zagrała nawet w barażach I ligi.

20 listopada 2024 roku objął Chrobrego Głogów po Piotrze Plewni. Zespół był na 16. miejscu z 12 punktami po 16 kolejkach i miał najgorszą obronę I ligi. Becella zatrzymał spadek i sezon 2024/2025 skończył na 13. miejscu, tuż nad strefą spadkową. W sezonie 2025/2026 Chrobry był rewelacją I ligi: czwarte miejsce po rundzie zasadniczej to najwyższa lokata głogowian na zapleczu Ekstraklasy od awansu w 2014 roku, a jesienią mieli drugą najlepszą obronę w lidze. W półfinale baraży wyeliminowali ŁKS Łódź po dogrywce i rzutach karnych, a w finale w Krakowie prowadzili z Wieczystą 1:0 po bramce Myrosława Mazura, ale przegrali 1:2. W marcu 2026 roku Becella przedłużył umowę do 30 czerwca 2028 roku. Latem z klubu odeszło czternastu zawodników, między innymi Szymon Bartlewicz do GKS Katowice, i trener budował zespół od nowa. Jesienią 2026 roku nadal prowadził Chrobrego.

Styl i metody

Becella wychodzi od organizacji. Dzień planuje co do godziny, bo, jak mówi, jeśli poukładasz wszystko organizacyjnie, to przełoży się to na boisko. Na każde nowe miejsce robi analizę SWOT. Od Marka Papszuna zapamiętał nacisk na porządek we wszystkich działach klubu, od Pawłowskiego to, jak zarządzać sztabem i o niego dbać, a od Żurawia pracę indywidualną z zawodnikami, szczególnie w czasie pandemii. Prezes nazywa go „gospodarzem” Chrobrego, bo trener spotyka się nawet z osobami dbającymi o murawę. Sztab Chrobrego liczy z działem medycznym trzynaście osób, bo drużyna ma zawodników po kontuzjach lub bez gry, których trzeba odbudować mentalnie.

Zaczyna od mocnych stron zawodników i wkomponowuje je w taktykę, a nie odwrotnie. Jego zespół ma kontrolować grę we wszystkich fazach, być konsekwentny w obronie i fazach przejściowych, ograniczać liczbę piłek we własnym polu karnym, a na boisku zachowywać swobodę. Chrobry liczy własne statystyki, a dwie zewnętrzne firmy liczą tylko to, o co poprosi sztab. Piłkarzom pokazuje wideo i liczby: odprawy robi na dwóch ekranach, na jednym z rywalem i opisami zawodników, na drugim z analizą własnej gry. Wiosną 2026 chciał wyróżniać się w PPDA, czyli w aktywności pressingowej.

Co rok szuka drużyny, od której może się uczyć. W ostatnim sezonie połączył w „hybrydę” zachowania dwóch zespołów: jeden pasował mu w obronie i przejściu z obrony do ataku, drugi w ofensywie; nazwy zachował dla siebie. Jako wzór organizacji wskazuje Bodø/Glimt. Stawia na stabilny skład, zwłaszcza w tylnych formacjach, i chętnie na młodych: Chrobry ma jedną z najmłodszych kadr w lidze i ma być, jak mówi, „zespołem-trampoliną” dla zawodników z marzeniami.

W szatni dużo rozmawia indywidualnie, bo przy jednym zawodniku więcej usłyszy niż przy grupie. Jako młody trener w Młodej Ekstraklasie mówił, że piłkarz nie może być tylko głaskany, że potrzebuje krytycznych uwag i charakteru. Dziś jego motto brzmi, że zawodnik, który czuje się chciany i kochany, może iść tylko do przodu.

Wypowiedzi

„Jestem o 365 dni lepszym trenerem niż w momencie, kiedy przychodziłem do Chrobrego.” (Łączy Nas Piłka, grudzień 2025)

„Jak zawodnik czuje się chciany i kochany, jest też sprawiedliwie traktowany, to może iść już tylko do przodu.” (Weszło, wrzesień 2026)