Ivan Djurdjević

Pochodzenie

Ivan Đurđević, w Polsce pisany Djurdjević, urodził się 5 lutego 1977 roku w Belgradzie. Wychowywał się w Voždovacu i Crvenej zvezdzie, a seniorską karierę zaczął w 1996 roku w FK Rad. Od stycznia 1998 roku grał w Hiszpanii w CD Ourense, potem w Portugalii: w Farense, Vitórii Guimarães i Belenensesie. W 2007 roku trafił do Lecha Poznań, w którym przez sześć sezonów grał jako lewy obrońca i został kapitanem. W Lechu pracował z Franciszkiem Smudą, o którym mówi z sympatią. Jako trenera, który otworzył mu oczy na ten zawód, wskazuje Portugalczyka Jorge Jesusa. W ostatnim meczu dla Lecha miał koszulkę z napisem o honorze i o tym, że przetrwał do końca jako niepokonany.

Karierę zakończył w 2013 roku i został w klubie.

Kariera trenerska

Pracę trenerską zaczął od razu po zakończeniu kariery w akademii Lecha. W latach 2013-2015 był asystentem trenera drużyny U-19, a równolegle jeździł na staże do Villarrealu, Sportingu Lizbona, FC Basel, Athletic Bilbao i Atlético Madryt, a później stażował też u Paulo Sousy. Od 8 maja 2015 roku prowadził rezerwy Lecha w III lidze. Dziś opowiada, że po jednym ze staży uznał trening za słaby, a później przekonał się, że jego odbiór wynikał z braku kontekstu: zespół akurat przechodził gorszy tydzień.

W maju 2018 roku, po odejściu Nenada Bjelicy, Lech powierzył mu pierwszy zespół. „Wiemy, że jest gotowy. Chcieliśmy kogoś o silnym charakterze, determinacji i surowości. Tego nam brakowało” – mówił wiceprezes Piotr Rutkowski. Djurdjević odpowiadał, że Poznań to jego dom i nie wyobraża sobie odejścia po dwóch dniach. Start okazał się trudny: Lech odpadł z eliminacji Ligi Europy i z Pucharu Polski, w lidze punktował słabo. 4 listopada 2018 roku, po porażce z Lechią Gdańsk, klub rozstał się z trenerem. Później przyznawał, że może powinien był wcześniej poznać pracę w klubie niższej ligi, a po latach mówił, że jest „innym człowiekiem niż w Lechu”.

Przerwę wykorzystał na pracę nad licencją UEFA Pro, którą miał już w maju 2019 roku. Oferty miał z Widzewa Łódź, Arki Gdynia i klubów z Bałkanów, ale 20 maja 2019 roku wybrał Chrobrego Głogów, pierwszoligowca z ograniczonym budżetem, który właśnie uciekł przed spadkiem. Zapowiadał, że chce drużyny odważnej, jak sama nazwa klubu, i że wierzy w pracę, która da wynik lepszy od ograniczeń. Chrobry prowadził trzy sezony, w tym czasie wielu piłkarzy odbudowało formę lub zagrało swój najlepszy sezon, m.in. Maksymilian Banaszewski, który z Arki wrócił krok niżej. Mówił, że Chrobry jest klubem odbudowującym zawodników z potencjałem. W sezonie 2021/2022 Chrobry skończył rundę zasadniczą na szóstym miejscu, wygrał półfinał baraży z Arką Gdynia i 29 maja 2022 roku przegrał z Koroną Kielce 2:3 w finale baraży o awans do Ekstraklasy. Odejście zapowiedział jeszcze przed barażami.

2 czerwca 2022 roku został trenerem Śląska Wrocław. Mógł wtedy wybrać Jagiellonię. Chciał dać szansę piłkarzom, którzy po słabym sezonie mieli zamienić „sportową złość w ambicję”, i budować z tego, co klub ma w środku. Śląsk zaczął dobrze, ale po kontuzji stopera Thomasa Rogne, który ustawiał obronę, zespół, ustawiony na trzech obrońców, zaczął tracić gole. Przyznawał później, że trzeba było wrócić do 4-3-2-1, bo zawodnikom z Polski ciężko się grało w ustawieniu 3-5-2. W marcu 2023 roku mówił, że „cały czas jesteśmy w kryzysie”, a po porażce z drugoligowym KKS-em w Pucharze Polski ostro ocenił postawę drużyny, tłumacząc później, że chciał zdjąć część presji z zawodników. 21 kwietnia 2023 roku, na sześć kolejek przed końcem, klub rozstał się z nim.

Po odejściu ze Śląska ponad rok nie prowadził klubu. W sierpniu 2024 roku został dyrektorem sportowym łotewskiego FK Liepāja, gdzie spędził sześć miesięcy. 1 kwietnia 2025 roku objął Stal Mielec, trzeci raz w sezonie zmieniającą trenera, po porażce z Motorem Lublin 1:4. Miał utrzymać ją w Ekstraklasie, ale Stal była w strefie spadkowej i spadła. Został na początek sezonu w I lidze. W nocy z 27 na 28 września 2025 roku, po trzeciej z rzędu porażce, tym razem ze Stalą Rzeszów 2:3, klub rozstał się z trenerem.

Styl i metody

Najczęściej powtarza, że woli wynik, który jest efektem rozwoju, niż wynik za wszelką cenę. Wybrałby bycie trenerem, który wydobywa potencjał z zawodników, i najpierw patrzy na to, co klub ma w środku, a dopiero potem na wzmocnienia z zewnątrz. W Chrobrym podchodził do piłkarzy indywidualnie. Gdy po dwóch miesiącach poznał jednego z zawodników, zmniejszył mu liczbę kontaktów z piłką w meczu, i ten sam mówił, że gra mu się lepiej.

Preferuje „nieprzewidywalność” i „model sytuacyjny”, w którym piłkarz ma na tyle dobrze czytać grę, żeby sam wybierał, kiedy się cofnąć, a kiedy zaatakować. Jego zdaniem trener nie przeczyta gry szybciej niż zawodnik na boisku. Jako przykład podaje mecz Chrobrego z ŁKS-em: drużyna grała agresywnie i nisko, ale zdobyła gola po dwudziestu podaniach, w stylu rywala. W Lechu używał ustawień z trzema i z czterema obrońcami (3-4-3, 4-4-2, 3-5-2), w Stali 3-4-3 i 3-4-2-1.

Nie krzyczy i nie lubi zakazów. Woli uświadamiać niż zmuszać: umawia się z zespołem na zasady, przedstawia zalety i wady, a potem obserwuje, kto je przyjął. Mówi, że jako trener musi schować ego, które miał jako piłkarz, i że ważniejsze od tego, ile wie trener, jest to, ile wiedzą zawodnicy. Porażka jego zdaniem jest najważniejsza dla rozwoju, a cel nie może być wyłącznie wynikowy, bo osiągnięcie go bywa pierwszym kryzysem. Za wzór uważa Marka Papszuna, który rozwija piłkarzy i ma zespół, a Wartę Poznań i własny Chrobry podaje jako dowód, że do walki o wysokie cele nie trzeba największych pieniędzy.

Wypowiedzi

„Najpierw człowiek, potem zawód.” (Weszło, czerwiec 2022)

„Trener nigdy nie przeczyta gry szybciej od zawodnika, który jest na boisku.” (Weszło, czerwiec 2022)