Antonio Hidalgo

Pochodzenie

Antonio Hidalgo Morilla urodził się 8 lutego 1979 roku w Granollers w Katalonii i pochodzi z sąsiedniego Canovelles. W październiku 2026 roku tamtejsze boisko UE Canovelles dostało jego imię i nazwisko. Zaczynał w UE Canovelles, potem trafił do CD Granollers, a w kategorii infantil do FC Barcelona, gdzie doszedł do Barçy Atlètic. W rezerwach Barcelony grali wtedy Xavi, Puyol, Pepe Reina, Motta i Arteta.

Jako zawodnik występował przez 17 sezonów, głównie w drugiej lidze. Zaczął zawodowo w CD Tenerife, z którym w pierwszym sezonie awansował do Primera División, i spędził na Teneryfie pięć lat. Potem grał w Málaga CF, z którą także awansował do Primera, w Realu Saragossa (sezon 2008/2009), Osasunie, Albacete Balompié, ponownie w Tenerife i w CE Sabadell. Karierę skończył w UE Cornellà pod koniec 2015 roku, po spadku Sabadell do Segunda B i sezonie, w którym prawie nie grał. W Segunda División rozegrał ponad 400 meczów. W Cornellà zaczął też trenować: został asystentem trenera juniorów A.

Kariera trenerska

W kwietniu 2016 roku, kilka miesięcy po zakończeniu kariery, EC Granollers poprosił go o objęcie pierwszej drużyny w Tercera División. Zespół był w strefie spadkowej, a Hidalgo go utrzymał. Latem tego roku dyrektor sportowy Xavi Roca, który wcześniej sprowadził go jako piłkarza do Sabadell, zaproponował mu pracę w sztabie Imanola Idiakeza w AEK Larnaka na Cyprze. Spędził tam trzy sezony jako drugi trener, najpierw Idiakeza, potem Andoniego Iraoli. AEK był wicemistrzem Cypru w sezonie 2016/2017, zdobył Puchar Cypru w 2018 roku i zagrał w Lidze Europy. Hidalgo mówi, że to tam nauczył się trenowania: „W tamtym czasie nie wiedziałem, jak się trenuje, miałem pomysł, ale nie umiałem trenować. Nauczyłem się, jak się trenuje i dlaczego każda rzecz wygląda tak, a nie inaczej”. Od Iraoli wyniósł dbałość o szczegóły, kontrolę nad wszystkim i wymagające codzienne podejście.

W kwietniu 2019 roku, w trakcie sezonu na Cyprze, zadzwonił zdesperowany CE Sabadell, przedostatni w Segunda B na sześć kolejek przed końcem. W klubie dostrzegli jego predyspozycje trenerskie jeszcze w ostatnich latach gry. Asystentem został Juvenal Edjogo, były piłkarz Sabadell. Zespół wygrał cztery z siedmiu meczów, w tym dwa ostatnie, i uniknął spadku do Tercera. Rok później pandemia zatrzymała ligę, gdy Sabadell przesunęło się z pierwszego na trzecie miejsce, i Hidalgo musiał przejść baraże w „bańce” w Marbelli. Atlético B z Sergio Camello odpadło po rzutach karnych, w których bohaterem był bramkarz Ian Mackay, Cultural Leonesa także, a w finale Sabadell pokonało Barçę Atlètic z Iñakim Peñą, Ronaldem Araújo, Ilaixem Moribą i Óscarem Mingueza w składzie. Klub wrócił do Segunda División po pięciu latach.

Sezon 2020/2021 w drugiej lidze zakończył się spadkiem o jeden punkt. Zarząd mimo to zostawił go na stanowisku, bo, jak mówił działacz Axel Torres, „gwiazdą Sabadell jest jego trener”. Po słabym początku sezonu 2021/2022 w Primera Federación, po 13 kolejkach, przy 17. miejscu, został zwolniony. „To smutny dzień, bo dotarliśmy do końca drogi”, mówił prezes Esteve Calzada. Sabadell jest dla niego domem: mieszka dwadzieścia minut od klubu, a jako piłkarz i trener spędził tam osiem sezonów.

Jedenaście miesięcy później, w październiku 2022 roku, zadzwonił Fernando Navarro, dawny piłkarz Deportivo, odpowiedzialny za akademię Sevilli. Sevilla Atlético w Segunda RFEF była ostatnia w grupie po siedmiu meczach z jedną wygraną. Hidalgo zebrał pięć wygranych z rzędu w końcówce, zakończył sezon w środku tabeli, a w zespole grali wtedy Isaac Romero i Carlos Álvarez, i położył fundament pod zespół, który rok później awansował, już bez niego. W październiku 2023 roku Sevilla Atlético była z nim druga w grupie, gdy zgłosiła się Huesca.

SD Huesca zwolniła wtedy Cuco Zigandę i była przedostatnia w Segunda División po dziesięciu kolejkach, z siedmioma punktami. Hidalgo przeskoczył od razu dwa szczeble. 11 października 2023 roku poprowadził pierwszy trening, a na prezentacji mówił, że takiej okazji „nie można było przepuścić”. Dyrektor sportowy Ángel Martín González, który znał go z Osasuny, uważał, że drużyna ma dość jakości na środek tabeli. Huesca utrzymała się, a w sezonie 2023/2024 stała się najmniej tracącą bramki drużyną w lidze i najskuteczniejszą po stałych fragmentach. Od pierwszego dnia mówił, że celem jest 50 punktów, a o presji mówił: „ten świat jest bardzo cierpiący, trzeba umieć z tym żyć”. W sezonie 2024/2025 Huesca otarła się o baraże, a w tych rozgrywkach miała serię 14 meczów bez porażki. Zainteresowała się nim wtedy Osasuna z LaLigi, ale w czerwcu 2025 roku wybrał Deportivo.

10 czerwca 2025 roku zastąpił w Deportivo La Coruña Óscara Gilsanza. Po raz pierwszy w karierze miał zbudować zespół od lata, a nie wejść w trakcie kryzysu. Klub od ośmiu lat nie grał w elicie. Jego dawny mistrz Idiakez przywrócił Deportivo do futbolu zawodowego w 2024 roku, a oba wybory przeprowadził ten sam dyrektor sportowy, Fernando Soriano. Cel na sezon 2025/2026 brzmiał: walczyć o pierwszą szóstkę. Hidalgo uznał, że drużyna ma dużo talentu, więc przede wszystkim musi być solidna i zwarta. Na początku grał z trzema obrońcami i wahadłowymi, we wrześniu 2025 roku wrócił do czwórki z 4-2-3-1, a Mario Soriano cofnął z ofensywnej pozycji głębiej na środek pola, szukając równowagi dla skrzydłowych Yeremaya Hernándeza i Luismiego Cruza. Drużyna nie schodziła więcej niż o trzy kolejki poniżej szóstego miejsca, przez prawie połowę sezonu była w czołowej dwójce, a w końcówce przeszła dwanaście kolejek bez porażki. Przy ustawianiu wysokości obrony i rozkładu sił dopasowywał role do zawodników, zwłaszcza do Yeremaya, wokół którego rywale budowali plan meczu. Były wahania, krytyka i korekty: „Znajdowaliśmy rozwiązania z kolejki na kolejkę”. O Deportivo mówił, że kto przychodzi z zewnątrz, nigdy nie poczuje tego samego co ten, kto kibicuje od dziecka, ale że klub to pasja, siła i energia. Awans do Primera División zapewniło zwycięstwo w Valladolid w przedostatniej kolejce, tydzień przed końcem ligi. „Cel był taki, żeby walczyć o pierwszą szóstkę i robiliśmy to przez cały rok, ale możliwość bezpośredniego awansu pojawiła się dopiero w ostatnich kolejkach”, opowiadał.

W maju 2026 roku, na cztery kolejki przed końcem, spotkał się w lidze z Idiakezem, który prowadził wtedy Cádiz. Idiakez mówił o uczniu: „Antonio to świetny trener, który bardzo dobrze przygotowuje swoje zespoły”. Awans zamknął dla niego krąg, jak sam powiedział: „To dla mnie jak zamknięcie koła”. Jako piłkarz grał w Tercera División, Segunda, Segunda B i Primera, a jako trener pracował na tych samych szczeblach.

Styl i metody

Gdy przychodził do Huesca, prasa aragońska opisywała go jako trenera stawiającego na posiadanie piłki i ofensywne pomysły. Z czasem akcent przesunął się na solidność, a Hidalgo buduje zespoły od obrony. Klub wskazywał, że w sezonie 2023/2024 jego Huesca traciła najmniej goli i była najskuteczniejsza po stałych fragmentach; sam trener mówił o nich: „Poświęcamy im tyle samo czasu, co innym elementom gry”, a w Huesce miał dwóch dobrych wykonawców, Ignasiego Vilarrasę i Óscara Sielvę. Bazowym ustawieniem w ostatnich latach było 4-4-2, które w poszczególnych fazach gry przechodziło w trójkę stoperów z dwoma wahadłowymi; w Sevilli Atlético i Huesce stosował też 4-2-3-1. W Deportivo w sezonie 2025/2026 zaczął od obrony pięcioosobowej, a potem wrócił do czwórki z 4-2-3-1 z piłką i 4-4-2 bez niej. Z piłką drużyna rozciągała grę szerokością: we wrześniu 2025 roku Luismi Cruz grał przy prawej linii, Yeremay przy lewej, a Mario Soriano dostawał więcej swobody w ofensywie, gdy w bazie gry pomagał mu Charlie Patiño. W sezonie 2026/2027 najczęściej ustawia zespół w 4-4-2, rzadziej w 4-2-3-1.

Futbol rozumie jako równowagę między tym, co drużyna może zrobić, a tym, co potrafi udźwignąć: „Jeśli będziesz często dochodzić do bramki rywala, ale nie możesz tego udźwignąć, nie ma sensu tego robić, bo nie będzie dobrze”. Dlatego wysokość obrony i liczbę wysiłków dopasowuje do profili zawodników. Przyznaje, że jego zespół w wysokim pressingu nie czuje się dobrze. Zmienił też podejście: „Kiedy zaczyna się trenować młodo, myśli się, że istnieje tylko jeden sposób, własny. Gdy przechodzi się z klubu do klubu, trzeba dostosować się do zawodników i do klubu”.

Klub przedstawiał go przy angażu jako trenera adaptacyjnego i skrupulatnego, który stosuje różne systemy zależnie od profilu kadry. Sam mówi, że trzeba jak najszybciej zrozumieć, co zawodnicy czują do drużyny i miasta, i że to dostosowanie jest dziś fundamentalne. Duży nacisk kładzie na psychikę. Uważa, że trener musi bardzo pracować nad mentalnością zawodnika, żeby ten za nim szedł, a komunikacja ma polegać na mówieniu prostych prawd i bliskości. Klub opisuje jego przywództwo jako wymagające, jasne i bliskie. Cierpienie jest dla niego wartością, której uczy zawodników, a szczęście, jak mówi, to spokój: „Kiedy wygrywam, jestem spokojny. Kiedy nie wygrywam, nie jestem”. Po przyjściu do klubu stara się jak najszybciej rozpoznać, jaki ma zespół i co potrafi.

Wypowiedzi

„Trener musi bardzo pracować nad mentalnością zawodnika, żeby ten za nim szedł.” (RFEF, listopad 2024)

„Nie rozumiem życia ani mojego zawodu bez wartości cierpienia.” (El País, czerwiec 2026)