Tottenham wciąż niegotowy do walki o najwyższe cele

Jednym słowem — marazm.

Czy transfery okażą się wzmocnieniem?

Zimowe okienko transferowe nie należało do najbardziej intensywnych. Tottenham również nie zaszalał i dopiero w końcówce stycznia ogłosił przyjście dwóch zawodników. Na Tottenham Hotspur Stadium dołączyli Rodrigo Bentancur oraz Dejan Kulusevski. Obaj byli piłkarzami Juventusu, obaj nie potrafili wywalczyć sobie pierwszego składu i obaj odeszli w poszukiwaniu dobrego miejsca do rozwoju. Kibice „Starej Damy” raczej nie będą tęsknić. Żaden z nich nigdy nie był kluczową postacią i zawodnicy częściej raczej zawodzili, niż zachwycali.

Przeglądając media społecznościowe, można było się doszukać sporo krytyki w kierunku Tottenhamu. W końcu klub zatrudnił klasycznych odrzutków, którzy nie odznaczyli się niczym szczególnym w poprzednim zespole i traktują Hotspur jako koło ratunkowe. Jest oczywiście w tym trochę racji. W jaki sposób „Koguty” mają nawiązać do najlepszych drużyn na świecie, skoro nawet nie próbują walczyć o wielkich zawodników? Choć Kulusevski i Bentancur mogą wiele zaoferować, to nie byli oni najciekawszymi kąskami na rynku. Z drugiej strony — w obecnej sytuacji północny Londyn nie jest kuszącą perspektywą do grania.

Chwilę wcześniej wspomniałem, że nowe nabytki mogą sporo zaoferować. Minęło niewiele czasu, ale już można pokusić się o małą ocenę ich przydatności oraz umiejętności. Rodrigo Bentancur cechuje się dychotomicznością. Na przestrzeni kilkunastu minut potrafi zagrać fantastyczne podanie (jak to do Sona w meczu z Wolverhampton), a w innej akcji przewrócić się o własne nogi. I to właśnie idealnie obrazuje jego umiejętności. Bentancur może grać na najwyższym poziomie, ale potrzebuje zaufania i stabilizacji formy.

Kulusevski to trochę inna bajka. Szwed przychodził do Juventusu jako gwiazda Parmy i obiecujący prospekt. W Turynie kompletnie mu się nie powiodło. Problem leżał w stylu gry „Starej Damy”. Dejan jako zawodnik Parmy błyszczał, bo miał naprawdę dużo miejsca i spore zaufanie. Granie z kontrataków mu pasuje i utwierdziliśmy się w tym dobitnie podczas meczu z Polską na mistrzostwach Europy. Juventus to zespół, który chce prowadzić grę, a „Kulu” nie umiał się do tego przystosować. Na razie w Premier League jest przeciętny, ale mocno widać, jak bardzo przeszkadza mu nieumiejętność poprawnej gry obiema nogami. Pamiętajmy jednak, że Conte chciał go szkolić już dawno temu i kto wie, być może Szwed pod skrzydłami Włocha pokaże pełnię potencjału.

Czy Antonio Conte porwał się z motyką na słońce?

Antonio Conte dołączył do Tottenhamu 2 listopada 2021 roku. Trzeba przyznać, że to największy transfer „Kogutów” od naprawdę bardzo długiego czasu. Wiadomo, iż nie można było oczekiwać cudów, ale początki Włocha w Londynie były przekonujące. Atmosfera, treningi, założenia taktyczne — to wszystko uległo pozytywnym zmianom. W serca kibiców Tottenhamu nareszcie wlano sporo nadziei. W końcu Conte to fachura i być może zrobi porządek w tym klubie.

52-latek z pewnością miewał lepsze tygodnie w swojej trenerskiej karierze. Jego zespół przegrał dwa bardzo ważne spotkania i z ośmioma porażkami na koncie zajmuje 8. miejsce. Jednak patrząc się na potencjał całego zespołu, wydaje się, że awans do Ligi Mistrzów byłby istnym opus magnum w dorobku Conte. Mimo posiadania w arsenale dwóch fantastycznych zawodników trudno liczyć na coś więcej niż miejsce premiowane grą w Lidze Europy.

Tottenham gra lepiej, ale wciąż jest sporo elementów do poprawy. Podczas tych dwóch kiepskich spotkań z Southamptonem i Wolverhamptonem było widać kilka mankamentów. Przede wszystkim — Tottenham nie potrafi utrzymać koncentracji przy defensywnych stałych fragmentach gry. Gdy futbolówka kopnięta ze stojącej piłki zmierza w kierunku bramki Hugo Llorisa, widać sporo chaosu i braku zdecydowania. Kolejnym elementem jest nieumiejętność wykorzystania dominacji nad meczem. „Koguty” sporo grają piłką i szukają wolnych przestrzeni w celu penetracji pola karnego rywali. Niestety, rzadko kiedy się to udaje. Brakuje tu rozgrywającego z krwi i kości, który umiałby cały czas trzymać wszystko w ryzach. Najprościej ujmując — wciąż trzeba szukać zastępstwa dla Christiana Eriksena. Jego brak do dzisiaj jest bardzo widoczny.

***

Za Tottenhamem niezwykle trudny okres, ale wciąż są spore szanse na zajęcie przyzwoitego miejsca w lidze. Jednakże o szybką poprawę nastrojów może nie być łatwo, gdyż już w sobotę „Koguty” zmierzą się Manchesterem City Pepa Guardioli.