






Bardzo szybki napastnik, król strzelców Pucharu Konfederacji 2017 i zwycięzca Ligi Mistrzów z Chelsea.
Urodził się 6 marca 1996 roku w Stuttgarcie. Jego ojciec Günther Schuh był skrzydłowym 07 Ludwigsburg i Stuttgarter Kickers. „Gdy byłem mały, tata podawał mi piłkę, a ja strzelałem na bramkę. Najpierw na prawą nogę, potem na lewą. Biegaliśmy nawet razem pod górę” – wspominał. Matka namówiła go, żeby obok piłki skończył szkołę, i zdał maturę.
Zaczynał w TSV Steinhaldenfeld, a potem przeszedł wszystkie szczeble akademii VfB Stuttgart. W 2013 roku dostał złoty Medal Fritza Waltera w kategorii U-17, nagrodę, którą Niemiecki Związek Piłki Nożnej co roku przyznaje wyróżniającym się młodym piłkarzom. Jako jedenasto-, dwunastolatek miał na ścianie plakaty Mario Gomeza.
W pierwszym zespole VfB zadebiutował w 2013 roku, w eliminacjach Ligi Europy z Botewem Płowdiw, i został najmłodszym debiutantem, a potem najmłodszym strzelcem w historii klubu. 10 listopada 2013 roku strzelił dwa gole Freiburgowi i był wtedy najmłodszym piłkarzem z dubletem w historii Bundesligi. W Stuttgarcie często grał na lewym skrzydle.
Gdy w 2016 roku VfB spadło z Bundesligi, przeszedł do beniaminka RB Lipsk. Tam na stałe grał już jako napastnik. W pierwszym sezonie strzelił 21 goli, najwięcej spośród Niemców w lidze, a Lipsk zajął drugie miejsce i awansował do Ligi Mistrzów. 2 listopada 2019 roku w wygranym 8:0 meczu z Mainz strzelił trzy gole i dorzucił trzy asysty. Z Lipska odszedł w 2020 roku jako najlepszy strzelec w historii klubu, z 95 golami w 159 meczach.
Latem 2020 roku Chelsea zapłaciła za niego 45 milionów funtów odstępnego. W Londynie strzelał dużo mniej, niż oczekiwano, i był krytykowany za zmarnowane sytuacje. 5 maja 2021 roku głową z bliska otworzył wynik rewanżowego półfinału Ligi Mistrzów z Realem Madryt (2:0). W finale z Manchesterem City w Porto grał przez 66 minut. Zmarnował dwie dobre okazje, ale przy zwycięskim golu Kaia Havertza odciągnął za sobą Johna Stonesa. W Chelsea strzelił 23 gole w 89 meczach.
W sierpniu 2022 roku wrócił do Lipska za 25,3 miliona funtów. Chciał regularnie grać przed mundialem w Katarze. Zapowiadał, że chce być pierwszym piłkarzem Lipska ze 100 golami dla klubu. Na mundial nie pojechał z powodu kontuzji. W czerwcu 2023 roku zagrał w wygranym finale Pucharu Niemiec, a w sierpniu w wygranym meczu o Superpuchar Niemiec z Bayernem.
W styczniu 2024 roku przeszedł na wypożyczenie do Tottenhamu Hotspur. Mówił, że po rozmowie z Ange Postecoglou od razu poczuł, że styl gry trenera do niego pasuje. W drugim sezonie w Londynie grał już mało. W październiku 2024 roku strzelił gola w wygranym 2:1 meczu Pucharu Ligi z Manchesterem City. Zagrał w fazie ligowej Ligi Europy, ale w lutym 2025 roku klub skreślił go z listy zgłoszonych na ten turniej, a potem leczył kontuzję. Gdy Tottenham wygrał finał z Manchesterem United, Werner napisał: „Mówiłem, że przyszedłem wygrywać tytuły”.
29 stycznia 2026 roku podpisał kontrakt z San Jose Earthquakes do czerwca 2028 roku, a klub nazwał go największym nabytkiem w swojej historii. Mówił, że przekonało go to, że trener Bruce Arena przyleciał do Niemiec, żeby przedstawić mu swój plan. Pierwszego gola w MLS strzelił 19 kwietnia 2026 roku po indywidualnej akcji w wygranym 4:1 meczu z LAFC. W kwietniu został piłkarzem miesiąca MLS. Jako pierwszy w historii klubu miał gola i asystę w trzech meczach z rzędu, a San Jose wygrało dziewięć z pierwszych dziesięciu meczów sezonu.
Nazywano go „Turbo Timo”. Jego największym atutem jest szybkość i przyspieszenie; 100 metrów przebiegał w 11,11 sekundy. Grał na obu skrzydłach, jako cofnięty napastnik i jako środkowy. W Lipsku gra zespołu była ustawiona pod niego. Dobrze wykańczał akcje, często też podawał kolegom. W Chelsea bardziej niż szybkość rzucały się w oczy zmarnowane sytuacje.
W reprezentacji Niemiec zadebiutował w marcu 2017 roku w towarzyskim meczu z Anglią. Latem pojechał na Puchar Konfederacji w Rosji. Pierwsze dwa gole w kadrze strzelił 25 czerwca w meczu z Kamerunem (3:1). W finale z Chile przejął piłkę po błędzie Chilijczyka Díaza i podał do Larsa Stindla, który strzelił jedynego gola. Z trzema golami i dwiema asystami został królem strzelców turnieju.
Grał na mundialu 2018 w Rosji i na Euro 2020. 14 czerwca 2022 roku strzelił dwa gole w wygranym 5:2 meczu Ligi Narodów z Włochami. W kadrze rozegrał 57 meczów i strzelił 24 gole.
6
co 235 minut
6
7,0
Minuty w sezonie
1410′21 z 34 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Bundesliga | RB Lipsk | Bundesliga | 3 | 13 | 0 | 0 |
| 2024/2025Premier League | Tottenham Hotspur | Premier League | 18 | 508 | 0 | 3 |
| 2024/2025Puchar Ligi Angielskiej | Tottenham Hotspur | Puchar Ligi Angielskiej | 3 | 161 | 1 | 0 |
| 2024/2025Liga Europy | Tottenham Hotspur | Liga Europy | 5 | 186 | 0 | 0 |
| 2023/2024Premier League | Tottenham Hotspur | Premier League | 13 | 824 | 2 | 3 |
| 2023/2024Bundesliga | RB Lipsk | Bundesliga | 8 | 203 | 2 | 0 |
| 2023/2024Puchar Niemiec | RB Lipsk | Puchar Niemiec | 1 | 73 | 0 | 0 |
| 2022/2023Puchar Niemiec | RB Lipsk | Puchar Niemiec | 5 | 364 | 5 | 1 |
| 2022/2023Bundesliga | RB Lipsk | Bundesliga | 27 | 1954 | 9 | 3 |
| 2021/2022Premier League | Chelsea | Premier League | 21 | 1286 | 4 | 1 |
| 2021/2022Puchar Ligi Angielskiej | Chelsea | Puchar Ligi Angielskiej | 4 | 247 | 1 | 0 |
| 2020/2021Premier League | Chelsea | Premier League | 35 | 2602 | 6 | 8 |
| 2020/2021Puchar Ligi Angielskiej | Chelsea | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 90 | 1 | 0 |
| 2019/2020Bundesliga | RB Lipsk | Bundesliga | 34 | 2812 | 28 | 8 |
| 2019/2020Puchar Niemiec | RB Lipsk | Puchar Niemiec | 3 | 202 | 2 | 2 |
| 2018/2019Puchar Niemiec | RB Lipsk | Puchar Niemiec | 4 | 309 | 3 | 0 |
| 2018/2019Bundesliga | RB Lipsk | Bundesliga | 30 | 2523 | 16 | 7 |
| 2017/2018Bundesliga | RB Lipsk | Bundesliga | 32 | 2491 | 13 | 7 |
| 2017/2018Puchar Niemiec | RB Lipsk | Puchar Niemiec | 2 | 130 | 1 | 0 |
| 2016/2017Bundesliga | RB Lipsk | Bundesliga | 31 | 2433 | 21 | 5 |
| 2016/2017Puchar Niemiec | RB Lipsk | Puchar Niemiec | 1 | 31 | 0 | 0 |
| 2015/2016Bundesliga | VfB Stuttgart | Bundesliga | 33 | 2109 | 6 | 3 |
| 2015/2016Puchar Niemiec | VfB Stuttgart | Puchar Niemiec | 3 | 258 | 1 | 1 |
| 2014/2015Bundesliga | VfB Stuttgart | Bundesliga | 32 | 1474 | 3 | 1 |
| 2014/2015Puchar Niemiec | VfB Stuttgart | Puchar Niemiec | 1 | 14 | 0 | 0 |
| 2013/2014Bundesliga | VfB Stuttgart | Bundesliga | 30 | 1530 | 4 | 5 |
| 2013/2014Puchar Niemiec | VfB Stuttgart | Puchar Niemiec | 2 | 40 | 0 | 0 |
Timo Werner ma 30 lat. Urodził się 6 marca 1996 roku.
Timo Werner jest zawodnikiem klubu San Jose Earthquakes (Major League Soccer).
Timo Werner jest napastnikiem i gra z numerem 11.
W sezonie 2026 we wszystkich rozgrywkach: 21 meczów, 6 goli, 6 asyst (stan na 15 listopada 2026).
Timo Werner wygrał Ligę Mistrzów z Chelsea w 2021 roku. W rewanżowym półfinale z Realem Madryt otworzył wynik głową z bliska, a w finale z Manchesterem City w Porto grał przez 66 minut. Przy zwycięskim golu Kaia Havertza odciągnął za sobą Johna Stonesa.
Latem 2020 roku Chelsea zapłaciła za Timo Wernera 45 milionów funtów odstępnego. W Londynie strzelił 23 gole w 89 meczach i był krytykowany za zmarnowane sytuacje. W sierpniu 2022 roku wrócił do Lipska za 25,3 miliona funtów.
Timo Werner został królem strzelców Pucharu Konfederacji 2017 w Rosji, strzelając trzy gole i notując dwie asysty. Pierwsze dwa gole w kadrze Niemiec strzelił 25 czerwca w meczu z Kamerunem (3:1), a w finale z Chile podał do Larsa Stindla, który strzelił jedynego gola.