Niemcy
Bardzo szybki napastnik, król strzelców Pucharu Konfederacji 2017 i zwycięzca Ligi Mistrzów z Chelsea.
Urodził się 6 marca 1996 roku w Stuttgarcie. Jego ojciec Günther Schuh był skrzydłowym 07 Ludwigsburg i Stuttgarter Kickers. „Gdy byłem mały, tata podawał mi piłkę, a ja strzelałem na bramkę. Najpierw na prawą nogę, potem na lewą. Biegaliśmy nawet razem pod górę” – wspominał. Matka namówiła go, żeby obok piłki skończył szkołę, i zdał maturę.
Zaczynał w TSV Steinhaldenfeld, a potem przeszedł wszystkie szczeble akademii VfB Stuttgart. W 2013 roku dostał złoty Medal Fritza Waltera w kategorii U-17, nagrodę, którą Niemiecki Związek Piłki Nożnej co roku przyznaje wyróżniającym się młodym piłkarzom. Jako jedenasto-, dwunastolatek miał na ścianie plakaty Mario Gomeza.
W pierwszym zespole VfB zadebiutował w 2013 roku, w eliminacjach Ligi Europy z Botewem Płowdiw, i został najmłodszym debiutantem, a potem najmłodszym strzelcem w historii klubu. 10 listopada 2013 roku strzelił dwa gole Freiburgowi i był wtedy najmłodszym piłkarzem z dubletem w historii Bundesligi. W Stuttgarcie często grał na lewym skrzydle.
Gdy w 2016 roku VfB spadło z Bundesligi, przeszedł do beniaminka RB Lipsk. Tam na stałe grał już jako napastnik. W pierwszym sezonie strzelił 21 goli, najwięcej spośród Niemców w lidze, a Lipsk zajął drugie miejsce i awansował do Ligi Mistrzów. 2 listopada 2019 roku w wygranym 8:0 meczu z Mainz strzelił trzy gole i dorzucił trzy asysty. Z Lipska odszedł w 2020 roku jako najlepszy strzelec w historii klubu, z 95 golami w 159 meczach.
Latem 2020 roku Chelsea zapłaciła za niego 45 milionów funtów odstępnego. W Londynie strzelał dużo mniej, niż oczekiwano, i był krytykowany za zmarnowane sytuacje. 5 maja 2021 roku głową z bliska otworzył wynik rewanżowego półfinału Ligi Mistrzów z Realem Madryt (2:0). W finale z Manchesterem City w Porto grał przez 66 minut. Zmarnował dwie dobre okazje, ale przy zwycięskim golu Kaia Havertza odciągnął za sobą Johna Stonesa. W Chelsea strzelił 23 gole w 89 meczach.
W sierpniu 2022 roku wrócił do Lipska za 25,3 miliona funtów. Chciał regularnie grać przed mundialem w Katarze. Zapowiadał, że chce być pierwszym piłkarzem Lipska ze 100 golami dla klubu. Na mundial nie pojechał z powodu kontuzji. W czerwcu 2023 roku zagrał w wygranym finale Pucharu Niemiec, a w sierpniu w wygranym meczu o Superpuchar Niemiec z Bayernem.
W styczniu 2024 roku przeszedł na wypożyczenie do Tottenhamu Hotspur. Mówił, że po rozmowie z Ange Postecoglou od razu poczuł, że styl gry trenera do niego pasuje. W drugim sezonie w Londynie grał już mało. W październiku 2024 roku strzelił gola w wygranym 2:1 meczu Pucharu Ligi z Manchesterem City. Zagrał w fazie ligowej Ligi Europy, ale w lutym 2025 roku klub skreślił go z listy zgłoszonych na ten turniej, a potem leczył kontuzję. Gdy Tottenham wygrał finał z Manchesterem United, Werner napisał: „Mówiłem, że przyszedłem wygrywać tytuły”.
29 stycznia 2026 roku podpisał kontrakt z San Jose Earthquakes do czerwca 2028 roku, a klub nazwał go największym nabytkiem w swojej historii. Mówił, że przekonało go to, że trener Bruce Arena przyleciał do Niemiec, żeby przedstawić mu swój plan. Pierwszego gola w MLS strzelił 19 kwietnia 2026 roku po indywidualnej akcji w wygranym 4:1 meczu z LAFC. W kwietniu został piłkarzem miesiąca MLS. Jako pierwszy w historii klubu miał gola i asystę w trzech meczach z rzędu, a San Jose wygrało dziewięć z pierwszych dziesięciu meczów sezonu.
Nazywano go „Turbo Timo”. Jego największym atutem jest szybkość i przyspieszenie; 100 metrów przebiegał w 11,11 sekundy. Grał na obu skrzydłach, jako cofnięty napastnik i jako środkowy. W Lipsku gra zespołu była ustawiona pod niego. Dobrze wykańczał akcje, często też podawał kolegom. W Chelsea bardziej niż szybkość rzucały się w oczy zmarnowane sytuacje.
W reprezentacji Niemiec zadebiutował w marcu 2017 roku w towarzyskim meczu z Anglią. Latem pojechał na Puchar Konfederacji w Rosji. Pierwsze dwa gole w kadrze strzelił 25 czerwca w meczu z Kamerunem (3:1). W finale z Chile przejął piłkę po błędzie Chilijczyka Díaza i podał do Larsa Stindla, który strzelił jedynego gola. Z trzema golami i dwiema asystami został królem strzelców turnieju.
Grał na mundialu 2018 w Rosji i na Euro 2020. 14 czerwca 2022 roku strzelił dwa gole w wygranym 5:2 meczu Ligi Narodów z Włochami. W kadrze rozegrał 57 meczów i strzelił 24 gole.
120
z 450 możliwych
1
co 120 minut
0
Łącznie · Na 90 min
