Reprezentacja Polski ma gwiazdy. Ale czy ma prawdziwego lidera?

Ostatnia porażka 1:3 ze Szwecją ponownie uruchomiła tę dyskusję. Polacy mieli w tym spotkaniu dobre fragmenty, ale po zmianie stron popełniali kosztowne błędy i nie byli już w stanie odwrócić losów meczu. Nie można sprowadzić tego wyłącznie do braku charakteru, bo przyczyny były również czysto piłkarskie. Kolejny raz można było jednak zadać pytanie: kto w takim momencie ma wziąć tę drużynę za twarz?

W innych reprezentacjach wygląda to inaczej

Porównania do reprezentacji Polski siatkarzy nasuwają się niemal automatycznie. Tym bardziej, że podopieczni Nikoli Grbicia właśnie obronili tytuł mistrzów Europy. Oczywiście porównywanie dwóch różnych dyscyplin ma swoje ograniczenia, ale pod względem mentalności zespołu różnica jest zauważalna.

W reprezentacji siatkarzy również występują wielkie indywidualności. Jednocześnie nie brakuje zawodników, którzy potrafią wziąć odpowiedzialność za zespół, gdy sytuacja zaczyna się komplikować.

Jednym z najlepszych przykładów jest Tomasz Fornal. Nie ma jeszcze 30 lat, a już od dawna jest jedną z najbardziej wyrazistych postaci reprezentacji. Jego słynna przemowa podczas półfinału igrzysk olimpijskich w Paryżu przeciwko Stanom Zjednoczonym stała się symbolem charakteru tamtej drużyny. Nie chodziło nawet o same słowa, które były przede wszystkim wulgarne. Chodziło o moment, w którym zostały wypowiedziane – Polska znalazła się wtedy w ogromnych tarapatach, a jeden z zawodników próbował poderwać pozostałych.

I właśnie takich zachowań brakuje dziś w piłkarskiej reprezentacji Polski.

Charakteru nie mierzą statystyki

Problem polega na tym, że przywództwa nie da się łatwo przedstawić za pomocą liczb. Można policzyć gole Lewandowskiego, podania Zielińskiego czy odbiory Bednarka. Nie istnieje jednak statystyka pokazująca, ile razy zawodnik poderwał kolegów po straconej bramce albo przejął odpowiedzialność, gdy drużyna znalazła się pod ścianą.

Nie oznacza to również, że reprezentacji potrzebny jest zawodnik krzyczący przez 90 minut i wdający się w przepychanki z każdym przeciwnikiem. Charakter można pokazywać na różne sposoby. Czasami będzie to przemowa, innym razem agresywny doskok do rywala, a jeszcze innym – wzięcie piłki w najtrudniejszym momencie i próba zrobienia czegoś ponad schemat.

Najlepsze reprezentacje zazwyczaj mają kilka takich osobowości. Dzięki temu odpowiedzialność nie spoczywa wyłącznie na kapitanie.

Kto może wypełnić tę lukę?

Być może właśnie tutaj znajduje się jedno z większych wyzwań stojących przed Janem Urbanem. Selekcjoner musi nie tylko znaleźć odpowiednią taktykę i zestawić najlepszą jedenastkę. Musi również zbudować grupę, w której pojawi się wewnętrzna hierarchia i zawodnicy gotowi przejąć odpowiedzialność w trudnych momentach.

Nie musi to być Lewandowski. Nie musi to być również Zieliński. Taki lider może pojawić się wśród piłkarzy kolejnego pokolenia. Czasami jego wyłonienie wymaga kilkunastu wspólnie rozegranych spotkań i przeżycia kilku trudnych momentów. Być może takim piłkarzem jest Oskar Pietuszewski, który w klubie już nieraz pokazał, że ma mocny charakter.

Na razie jednak reprezentacja Polski sprawia wrażenie zespołu posiadającego kilku liderów pod względem umiejętności, ale bez jednoznacznego lidera mentalnego. A kiedy mecz zaczyna układać się źle, właśnie wtedy jego brak staje się najbardziej widoczny.

Sama obecność piłkarza z charakterem oczywiście nie rozwiąże wszystkich problemów reprezentacji. Nie naprawi błędów w defensywie, nie zastąpi odpowiedniej taktyki i nie sprawi nagle, że Polska zacznie pokonywać silniejszych rywali. Może jednak zrobić coś, czego nie zapewni żaden schemat: sprawić, że w trudnym momencie jedenastu zawodników zacznie funkcjonować jak jeden zespół.

• Jan Bednarek
• Jan Urban
• Matty Cash
• Oskar Pietuszewski
• Piotr Zieliński
• Publicystyka
• Reprezentacja Polski
• Robert Lewandowski
• Polska
• Szwecja

Ostatnia porażka 1:3 ze Szwecją ponownie uruchomiła tę dyskusję. Polacy mieli w tym spotkaniu dobre fragmenty, ale po zmianie stron popełniali kosztowne błędy i nie byli już w stanie odwrócić losów meczu. Nie można sprowadzić tego wyłącznie do braku charakteru, bo przyczyny były również czysto piłkarskie. Kolejny raz można było jednak zadać pytanie: kto w takim momencie ma wziąć tę drużynę za twarz?

W innych reprezentacjach wygląda to inaczej

Porównania do reprezentacji Polski siatkarzy nasuwają się niemal automatycznie. Tym bardziej, że podopieczni Nikoli Grbicia właśnie obronili tytuł mistrzów Europy. Oczywiście porównywanie dwóch różnych dyscyplin ma swoje ograniczenia, ale pod względem mentalności zespołu różnica jest zauważalna.

W reprezentacji siatkarzy również występują wielkie indywidualności. Jednocześnie nie brakuje zawodników, którzy potrafią wziąć odpowiedzialność za zespół, gdy sytuacja zaczyna się komplikować.

Jednym z najlepszych przykładów jest Tomasz Fornal. Nie ma jeszcze 30 lat, a już od dawna jest jedną z najbardziej wyrazistych postaci reprezentacji. Jego słynna przemowa podczas półfinału igrzysk olimpijskich w Paryżu przeciwko Stanom Zjednoczonym stała się symbolem charakteru tamtej drużyny. Nie chodziło nawet o same słowa, które były przede wszystkim wulgarne. Chodziło o moment, w którym zostały wypowiedziane – Polska znalazła się wtedy w ogromnych tarapatach, a jeden z zawodników próbował poderwać pozostałych.

I właśnie takich zachowań brakuje dziś w piłkarskiej reprezentacji Polski.

Charakteru nie mierzą statystyki

Problem polega na tym, że przywództwa nie da się łatwo przedstawić za pomocą liczb. Można policzyć gole Lewandowskiego, podania Zielińskiego czy odbiory Bednarka. Nie istnieje jednak statystyka pokazująca, ile razy zawodnik poderwał kolegów po straconej bramce albo przejął odpowiedzialność, gdy drużyna znalazła się pod ścianą.

Nie oznacza to również, że reprezentacji potrzebny jest zawodnik krzyczący przez 90 minut i wdający się w przepychanki z każdym przeciwnikiem. Charakter można pokazywać na różne sposoby. Czasami będzie to przemowa, innym razem agresywny doskok do rywala, a jeszcze innym – wzięcie piłki w najtrudniejszym momencie i próba zrobienia czegoś ponad schemat.

Najlepsze reprezentacje zazwyczaj mają kilka takich osobowości. Dzięki temu odpowiedzialność nie spoczywa wyłącznie na kapitanie.

Kto może wypełnić tę lukę?

Być może właśnie tutaj znajduje się jedno z większych wyzwań stojących przed Janem Urbanem. Selekcjoner musi nie tylko znaleźć odpowiednią taktykę i zestawić najlepszą jedenastkę. Musi również zbudować grupę, w której pojawi się wewnętrzna hierarchia i zawodnicy gotowi przejąć odpowiedzialność w trudnych momentach.

Nie musi to być Lewandowski. Nie musi to być również Zieliński. Taki lider może pojawić się wśród piłkarzy kolejnego pokolenia. Czasami jego wyłonienie wymaga kilkunastu wspólnie rozegranych spotkań i przeżycia kilku trudnych momentów. Być może takim piłkarzem jest Oskar Pietuszewski, który w klubie już nieraz pokazał, że ma mocny charakter.

Na razie jednak reprezentacja Polski sprawia wrażenie zespołu posiadającego kilku liderów pod względem umiejętności, ale bez jednoznacznego lidera mentalnego. A kiedy mecz zaczyna układać się źle, właśnie wtedy jego brak staje się najbardziej widoczny.

Sama obecność piłkarza z charakterem oczywiście nie rozwiąże wszystkich problemów reprezentacji. Nie naprawi błędów w defensywie, nie zastąpi odpowiedniej taktyki i nie sprawi nagle, że Polska zacznie pokonywać silniejszych rywali. Może jednak zrobić coś, czego nie zapewni żaden schemat: sprawić, że w trudnym momencie jedenastu zawodników zacznie funkcjonować jak jeden zespół.