Rafael Leão

Pochodzenie

Urodził się 10 czerwca 1999 roku w Almadzie, po drugiej stronie Tagu od Lizbony, a dorastał w pobliskiej Amorze. Ojciec pochodzi z Angoli, matka z Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Poznali się w Portugalii. Rafael ma troje młodszego rodzeństwa. W domu zawsze była muzyka: wujek był DJ-em, ojciec śpiewał.

Zaczynał od gry z kolegami przy bloku. Krótko trenował w Amorze, potem w Foot 21, szkółce współpracującej z Benficą. Do Benfiki nie miał jednak jak dojeżdżać na treningi i w wieku dziewięciu lat trafił do akademii Sportingu. Trener Tiago Fernandes, który prowadził go w niemal wszystkich drużynach młodzieżowych Sportingu, mówił później, że w tym wieku podobny talent w Lizbonie miał tylko Cristiano Ronaldo. W 2016 roku Leão zdobył z Portugalią mistrzostwo Europy U-17.

Kariera

Jako 17-latek zadebiutował w rezerwach Sportingu, grających na zapleczu ekstraklasy, i od razu strzelił gola Bradze B. Jorge Jesus miał go na oku od 2016 roku, a na początku 2018 roku wziął go do pierwszej drużyny. W drugim meczu w lidze Leão strzelił gola FC Porto.

W maju 2018 roku grupa kibiców Sportingu wtargnęła do ośrodka treningowego w Alcochete i zaatakowała piłkarzy. Latem Leão, podobnie jak kilku starszych kolegów, jednostronnie rozwiązał kontrakt. Prezes Bruno de Carvalho mówił wtedy, że Leão jest dla klubu „zapomniany”. Jako wolny zawodnik podpisał potem pięcioletnią umowę z Lille. Sporting walczył o odszkodowanie przed trybunałami arbitrażowymi i w 2020 roku zasądzono mu od piłkarza 16,5 mln euro. W 2023 roku większą część tej kwoty zgodziło się zapłacić Lille, w porozumieniu z Milanem.

W pierwszym sezonie w Lille strzelił osiem goli w Ligue 1, a drużyna zajęła drugie miejsce za Paris Saint-Germain. Najbliżej był z Loïcem Rémym, którego wcześniej oglądał w telewizji. Rémy dużo mu podpowiadał, a Leão podpatrywał, jak się porusza i jak wykańcza akcje. Po golach udawał, że rozmawia przez telefon. Tak pozdrawiał ojca, który oglądał wszystkie jego mecze i dzwonił potem, żeby je omówić. Leão opisywał go jako człowieka surowego i bardzo bezpośredniego.

1 sierpnia 2019 roku podpisał pięcioletni kontrakt z Milanem. Przed transferem mówił, że chce dogrywać piłki Krzysztofowi Piątkowi, ale to on szybko wygryzł Polaka ze składu. Na początku grał w ataku, obok Piątka, a potem Zlatana Ibrahimovicia, także jako środkowy napastnik. 20 grudnia 2020 roku strzelił Sassuolo gola po 6,2 sekundy gry. Pobił rekord Serie A Paolo Poggiego, który w 2001 roku trafił po ośmiu sekundach.

Przełomowy był sezon 2021/22. Leão, ustawiany przez Stefano Pioliego na lewej stronie, był najskuteczniejszym strzelcem i asystentem Milanu w lidze. W ostatniej kolejce, w wygranym 3:0 meczu z Sassuolo, w 19 minut zaliczył trzy asysty, a Milan zdobył pierwsze od 11 lat mistrzostwo Włoch. Leão został wybrany najlepszym piłkarzem sezonu Serie A, a w plebiscycie Złotej Piłki zajął 14. miejsce, najwyższe z Portugalczyków.

We wrześniu 2022 roku w derbach z Interem (3:2) strzelił dwa gole i asystował przy trzecim. 18 kwietnia 2023 roku, w rewanżowym meczu ćwierćfinału Ligi Mistrzów z Napoli, przebiegł z piłką około 70 metrów i wyłożył ją Olivierowi Giroud. Milan po raz pierwszy od 2007 roku awansował do półfinału. W czerwcu 2023 roku Leão przedłużył kontrakt do 2028 roku, a przed kolejnym sezonem dostał koszulkę z numerem 10.

We wrześniu 2023 roku, po krytyce za zmarnowaną sytuację w meczu Ligi Mistrzów z Newcastle, Pioli dał mu opaskę kapitana na mecz z Veroną. Leão strzelił jedynego gola. Paulo Fonseca jesienią 2024 roku sadzał go na ławce. Leão przyznawał, że nie lubi siedzieć na ławce, ale twierdził, że nie ma nic do trenera, a sprawa jest zamknięta. 6 stycznia 2025 roku w Rijadzie wszedł z ławki w finale Superpucharu Włoch z Interem, przy stanie 0:2. Brał udział przy wszystkich trzech golach Milanu, w tym zwycięskim w doliczonym czasie.

Ostatni sezon w Milanie był dla niego trudny. Leão mówił potem, że przez cztery, pięć miesięcy grał z bólem pachwiny, na pozycji, która nie pasuje do jego stylu, i że potrzebuje nowego wyzwania. Latem 2026 roku Milan sprzedał go do Galatasaray za 38 mln euro, z 20-procentowym udziałem w zysku z kolejnej sprzedaży. Leão podpisał z tureckim klubem czteroletni kontrakt.

Sukcesy

• 2025 Superpuchar Włoch z Milanem
• 2022 Mistrzostwo Włoch z Milanem
• 2022 Najlepszy piłkarz sezonu Serie A 2021/22
• 2016 Mistrzostwo Europy U-17 z Portugalią

Styl gry

Leão ma 188 cm wzrostu i jest bardzo szybki. Najgroźniejszy jest w pojedynkach jeden na jednego: rusza na obrońcę z dużą prędkością i mija go zmianą tempa. Od początku sezonu 2021/22 do lutego 2023 roku żaden piłkarz Serie A nie próbował dryblingu tak często jak on. U Pioliego grał na lewym skrzydle w ustawieniu 4-2-3-1, ale często schodził do środka, a wolną strefę przy linii zajmował Theo Hernández. Umie też w porę oddać piłkę, zamiast iść w kolejny drybling.

Wychowywał się na grze Ronaldinho, Robinho i Cristiano Ronaldo. Nagrania ich zagrań oglądał w internecie i próbował je naśladować. Od dziecka chciał przede wszystkim mijać rywali i podawać, a nie strzelać. W 2024 roku przyznawał, że pod bramką musi być bardziej egoistyczny. W 2023 roku Pioli prosił go o większą regularność. Najbardziej lubi grać jako cofnięty napastnik, bo tam jest bliżej bramki i musi szybciej wybrać między podaniem a strzałem. Mówił też, że może grać jako fałszywa dziewiątka.

Poza boiskiem nagrywa rap jako WAY 45. Mówi o sobie, że jest nieśmiały i w muzyce łatwiej mu wyrazić emocje.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Portugalii. W pierwszej drużynie zadebiutował 9 października 2021 roku w towarzyskim meczu z Katarem (3:0). Fernando Santos wpuścił go w przerwie za Cristiano Ronaldo, a w 90. minucie Leão dośrodkował do André Silvy, który strzelił trzeciego gola.

Pierwsze dwa gole dla reprezentacji strzelił na mundialu w Katarze. Na Euro 2024 wychodził w podstawowym składzie w czterech meczach. Na mundialu 2026 strzelił gola Uzbekistanowi (5:0), a w 1/16 finału z Chorwacją w czwartej minucie doliczonego czasu dośrodkował do Gonçalo Ramosa, który dał Portugalii zwycięstwo 2:1. W 1/8 finału Portugalia przegrała 0:1 z Hiszpanią.