Argentyna
Wszechstronny argentyński pomocnik, który zdobywał mistrzostwo Włoch z Juventusem, a w 2026 roku mistrzostwo Grecji z AEK Ateny.
Urodził się 7 stycznia 1991 roku w argentyńskiej prowincji Tucumán, stąd przydomek „Tucu”. W domu nie zawsze było co jeść. Jako dziecko zbierał cytryny i sprzedawał lody, ojciec nie miał stałej pracy, a siostra i brat czasem zostawali w domu zamiast iść do szkoły, żeby się nim zająć. Gdy brakowało pieniędzy na autobus, nie jeździł na treningi. Sam mówił, że w jego dzielnicy były narkotyki i przestępczość, a piłka go uratowała.
Grał na ulicy, często boso, w argentyńskim „fútbol de potrero”. Idolem rodziny, kibiców River Plate, był Ariel Ortega. Sąsiad zabrał go razem ze swoim synem do klubu UTA. W 2000 roku dziewięcioletniego chłopca wypatrzył tam działacz Carlos Sadlon: Pereyra grał wtedy jako napastnik, potem jako „dziesiątka”. W 2006 roku z reprezentacją ligi Tucumán do lat 15 pojechał na turniej do Necochei. Po nim były napastnik Juan Esnáider zabrał go do swojego klubu Cadetes de San Martín w Mar del Plata, a stamtąd w wieku 17 lat trafił do River Plate. Gdy oznajmił rodzicom, że wyjeżdża do Buenos Aires, prosili go, żeby został, bo jest jeszcze mały. Mówił potem, że płakał wtedy codziennie.
W lidze argentyńskiej zadebiutował 16 maja 2009 roku. Néstor Gorosito wpuścił go za Mauro Díaza przy stanie 0:1 z Huracánem, a River przegrał wysoko. Pereyra zagrał potem obok swojego idola Ortegi i wystąpił w wygranym 1:0 superclásico z Boca Juniors. River przeżywał jednak chude lata. 26 czerwca 2011 roku Pereyra zagrał w barażu z Belgrano, po którym River pierwszy raz w historii spadł z ligi. Włoski komentator Stefano Borghi powiedział wtedy na antenie, że „płacze nawet Tucumano Pereyra”. Sam Pereyra mówił po latach, że w tamtej drużynie byli prawie sami chłopcy, a on i Erik Lamela mieli 18–19 lat.
W sierpniu 2011 roku przeszedł do Udinese. Gino Pozzo zauważył go na młodzieżowych mistrzostwach świata 2011. Początek był trudny: najpierw coś nie zgadzało się w kontrakcie i przez dwa, trzy dni czekał w hotelu na wyjaśnienie, a później nie rozumiał języka ani nowych treningów. Po tygodniu chciał wracać do domu, zatrzymali go agent Sergio Furlan i jego dziewczyna. Francesco Guidolin przez pierwsze pół roku odsyłał go na trybuny. Pereyra wspominał, że wracał do domu z krzykiem, że odchodzi, a po latach powiedział Guidolinowi przy kolacji, że miał ochotę go pobić. Po tygodniu w domu na Boże Narodzenie wrócił odmieniony i od tej pory, jak mówił, Guidolin nie zdejmował go z boiska. W styczniu 2012 roku zadebiutował w meczu z Juventusem, a pierwszego gola strzelił w ostatniej minucie meczu z Lazio. Regularnie grać zaczął, gdy kontuzji doznał Mauricio Isla. Grał wtedy jako prawy wahadłowy, a w sezonie 2012/13 Guidolin przesunął go do środka, bliżej pola karnego.
Latem 2014 roku Juventus wypożyczył go z Udinese, a rok później wykupił. Pereyra przyznawał, że gdy usłyszał o zainteresowaniu, pomyślał: „Po co mam tam iść? Najwyżej jako magazynier”. W środku pola byli Andrea Pirlo, Paul Pogba, Claudio Marchisio i Arturo Vidal. Massimiliano Allegri traktował go jako pierwszego zmiennika, ale często wystawiał też od początku. Widział w nim ofensywnego pomocnika za napastnikami. W pierwszym sezonie Juventus zdobył mistrzostwo i Puchar Włoch, a Pereyra strzelał w obu rozgrywkach. 6 czerwca 2015 roku w Berlinie wszedł z ławki w przegranym finale Ligi Mistrzów z Barceloną. Miał okazję na wyrównanie, ale strzelił słabo, prosto w bramkarza.
Drugi sezon w Turynie zepsuła mu kontuzja uda z nawrotem, przez którą pauzował ponad trzy miesiące. Allegri przeszedł w tym czasie na ustawienie 3-5-2 bez ofensywnego pomocnika i Pereyra grał coraz mniej. W sierpniu 2016 roku przeszedł do Watfordu. Przekonali go Gino Pozzo, wtedy właściciel Watfordu, oraz trener Walter Mazzarri. Kilka miesięcy później mówił, że Allegri i Juventus odsunęli go bez powodu. W 2025 roku przyznał, że nie powinien był odchodzić z Turynu i że zawsze będzie tego żałował.
W Anglii długo nie mógł się przyzwyczaić do ciągłego deszczu i nie znał języka. Na początku sezonu 2018/19, po odejściu Richarlisona, przejął rolę lidera ofensywy: w pierwszej kolejce strzelił Brighton dwa gole, a w październiku z Huddersfield minął czterech rywali i trafił z kilku metrów. W tym samym sezonie Watford doszedł do finału Pucharu Anglii.
We wrześniu 2020 roku wrócił do Udinese. Mówił, że zgodził się bez wahania, bo w zespole byli Stefano Okaka, którego znał z Watfordu, i Rodrigo De Paul. W Udine grał do 2024 roku.
W lipcu 2024 roku podpisał kontrakt z AEK Ateny, mówiąc na powitanie, że przyszedł wygrywać tytuły. W listopadzie 2025 roku zagrał w wygranym 1:0 wyjazdowym meczu Ligi Konferencji z Fiorentiną. W maju 2026 roku AEK zapewniło sobie mistrzostwo Grecji, pierwsze od trzech lat.
To pomocnik do wielu zadań. Z natury był prawym pomocnikiem z dryblingiem i szybkością, potem grał też jako wahadłowy, w środku pola i za napastnikami. Sam mówił, że w środku pola może zagrać wszystko, czego chce trener. W Juventusie zwykle wchodził tam, gdzie akurat brakowało piłkarza z powodu kontuzji.
Najlepiej grał z wolną przestrzenią przed sobą, gdy mógł prowadzić piłkę i dryblować. W Juventusie zarzucano mu słabsze ostatnie podanie, decyzje i wykończenie akcji, a także podatność na urazy mięśniowe. Twierdził, że dorastając na ulicy, nauczył się sprytu i odwagi w pojedynkach, a we Włoszech dyscypliny taktycznej i przygotowania fizycznego.
W 2011 roku zagrał na młodzieżowych mistrzostwach świata do lat 20. W pierwszej reprezentacji Argentyny zadebiutował 11 października 2014 roku w Pekinie, w przegranym 0:2 meczu z Brazylią. Selekcjoner Gerardo Martino wystawił go w podstawowym składzie. Mówił, że wcześniej zawsze oglądał kadrę z boku i nie wyobrażał sobie, że w niej zagra.
Po finale Ligi Mistrzów pojechał razem z Carlosem Tevezem prosto z Berlina na Copa América 2015 w Chile. Argentyna przegrała tam finał. Na Copa América 2019 odpadła w półfinale z Brazylią. Na zwycięską Copa América 2021 Lionel Scaloni go nie powołał. Pereyra mówił, że nikt mu tego nie wyjaśnił i że było mu przykro.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Liga Konferencji | AEK Athens FC | Liga Konferencji | 11 | 601 | 1 | 0 |
| 2024/2025Liga Konferencji | AEK Athens FC | Liga Konferencji | 1 | 22 | 0 | 0 |
