Polska vs. Finlandia – Jan Urban vs. Michał Probierz

Plan był, ale się zmył

Polska miała plan na reprezentację Finlandii w pierwszym meczu pomiędzy tymi drużynami. Nie możemy odebrać Michałowi Probierzowi udanej próby zakończonej wygraną w tamtym spotkaniu. Był tylko jeden problem, ale jakże istotny. Plan zmył się bardzo szybko. Pewność siebie spadła gwałtownie u naszych kadrowiczów.

Pierwszy kwadrans nie zapowiadał problemów. Krzysztof Piątek i Matty Cash powinni wyprowadzić nas na prowadzenie, ale tak się nie stało. Czerwcowa ekipa nie potrafiła utrzymać intensywności gry oraz pokazać, że jest drużyną. Finowie rośli w górę w tamtej rywalizacji. Poczuli, że można nam zagrozić, co udowodnili wyższym pressingiem. Zauważyli, że mamy problemy z rozgrywaniem akcji. Fiński środek pola rozgrywał swobodnie akcje. Oglądając tamto spotkanie, mieliśmy wrażenie, że piłkarze zamienili się koszulkami. Polska biła głową w mur i to narzędziami, które nie były przygotowane do takiej pracy, a Suomi wypunktowali naszą reprezentację.

Jan Urban wypadł odmiennie na tle swojego przeciwnika. Nasi piłkarze trzymali stabilny poziom przez dziewięćdziesiąt minut. Przygotowany przez sztab szkoleniowy plan realizował się, nie przez moment i nie przez kwadrans. Nie mając piłki przy nodze, wyglądaliśmy jak drużyna, która od początku do końca wie, po co wybiegła na murawę Stadionu Śląskiego.

Możemy narzekać, że na tle Finlandii takie nazwiska, jak Sebastian Szymański czy Piotrek Zieliński, nie przejęły kontroli nad spotkaniem i nie podziwialiśmy atrakcyjnych akcji polskiego zespołu. Plan był inny i przedstawiliśmy się światu jako zespół konkretny. W tym stylu gry znajdziemy elementy piłkarskiej wirtuozerii. Wyborne było podanie piłkarza Interu Mediolan do naszego kapitana przy bramce na 2:0. Piłkarz Barcelony wygrał siłowy pojedynek z obrońcą i napędził atak na 3:0. Teraz czekamy na częstsze spektakularne zagrania naszych liderów.

Wygrani i przegrani

Omawiamy wygranych i przegranych zawodników każdego zgrupowania. W tym miejscu nie chcemy wyróżniać poszczególnych graczy. Jest jeden ciekawy aspekt, który warto podkreślić. Przyznanie miana przegranego piłkarza jest czymś na wyrost. Ta kategoria tworzy się na siłę i nie jest to obrazek, który obserwujemy na co dzień.

Nowe rozdanie za sprawą Jana Urbana obudziło chęć pokazania się nowemu selekcjonerowi. W końcu nasi kadrowicze nie spalili się przeciwko słabszemu rywalowi, tylko zainkasowali trzy punkty, nie pozwalając rywalowi nawet na marzenia o sensacji. Wrzesień w kontrze do czerwca jest momentem, kiedy wygrała cała reprezentacja Polski. Należą się słowa pochwały każdemu po kolei, zaczynając od trenera i kończąc na wszystkich ludziach w sztabie. Piłkarzom życzmy, abyśmy co zgrupowanie kłócili się o liczbę wygranych, a nie o cyfrę chłopaków, dla których był to zmarnowany czas.

Melodia przyszłości

Michał Probierz skomponował sobie jedną melodię przyszłości i nie dosłuchaliśmy się w niej jasnych brzmień. Przy tym samym rywalu jego następca pokierował tą samą kapelą, ale zaintonował jej muzykę, która pobudziła, a nie oszołomiła. Jan Urban sprawił, iż będziemy czekać na kolejne mecze reprezentacji. Znów mamy nadzieję, że wielki turniej jest w naszym zasięgu. Oczywiście jest nad czym pracować, ale nie od razu Rzym zbudowano.

Siatkarska reprezentacja Polski przekonała się o tym jak istotną rolę pełni trener. Wielki fachowiec Ferdinando De Giorgi nie dotarł do naszych siatkarzy. Nie popracował długo jako selekcjoner naszej drużyny. Vital Heynen uporządkował drużynę i wprowadził jej jakże potrzebne flow, które doprowadziło nas do obrony tytułu mistrzowskiego w 2018r roku. Belgijski szkoleniowiec jest dobrym wzorem do naśladowania. Dokąd zaprowadzi nas optymizm i autentyczność Jana Urbana? Polska czarnym koniem na Mundialu 2026? Dlaczego nie?