

Lewonożny środkowy obrońca, który gra też na lewej obronie i w pomocy; w 2026 roku został mistrzem Portugalii z FC Porto.
Urodził się 15 lutego 2000 roku w Tychach. Jako czterolatek, we wrześniu 2004 roku, trafił na trening parafialnego klubu Chrzciciel Tychy, gdzie przyprowadził go ojciec. Jego pierwszym trenerem był Krzysztof Berger, który po dwóch latach zabrał go do założonego przez siebie Gromu Tychy.
Berger prowadził dzieci według zasad coerver coachingu, z naciskiem na zwody i panowanie nad piłką, a do treningu dołożył zajęcia z judo. Kiwior grał w roczniku o trzy lata starszym, a Berger ustawiał go na lewej obronie. Uderzał mocno lewą nogą i dostał przydomek „Roberto Carlos”. Z drużyną z Tychów wygrał turniej Deichmanna, a nagrodą był wyjazd do Watfordu, gdzie w kategorii U-9 triumfowała jego ekipa. Później przeszedł do GKS-u Tychy.
Przełomowy był mecz w juniorach GKS-u, kiedy jako piętnasto- lub szesnastolatek grał w drużynie U-17 przeciwko U-19. Na trybunach siedział skaut Anderlechtu, po dwóch tygodniach Kiwior pojechał do Brukseli na testy. W czerwcu 2016 roku, jako szesnastolatek, przeniósł się do Belgii. Do pierwszej drużyny Anderlechtu trenował, ale nie zadebiutował w niej, a w styczniu 2019 roku klub się z nim rozstał.
Kiwior zdecydował się na Słowację, do walczącego o utrzymanie FK Železiarne Podbrezová. Drużyna spadła z ligi, ale on uznaje ten ruch za krok naprzód: w Belgii grał w juniorach, na Słowacji wszedł do seniorskiej piłki, pierwszy raz mieszkał sam, a rodzice mogli odwiedzać go prawie co tydzień. Asystent trenera Podbrezovej opisuje go jako zawodnika dobrze przygotowanego fizycznie i mocnego psychicznie, ale wymagającego pracy nad tempem gry i organizacją obrony. Latem 2019 roku wypatrzył go MŠK Žilina, które szukało lewonożnych środkowych obrońców, a w klubie szybko został liderem szatni i czasem kapitanem. W maju 2021 roku strzelił gola w finale Pucharu Słowacji, przegranym ze Slovanem Bratysława 1:2.
Latem 2021 roku Žilina doszła do ostatniej rundy eliminacji Ligi Konferencji, w której odpadła z Jabloncem. Interesowała się nim między innymi Borussia Dortmund, a Legia Warszawa zapytała o koszt jego pozyskania, ale Kiwior od wyjazdu z Polski zakładał, że nie wróci. Pod koniec sierpnia 2021 roku przeszedł do Spezii. Po podpisaniu kontraktu poleciał prosto na zgrupowanie reprezentacji U-21 do Poznania i ze spokojem liczył się z tym, że na początku może siedzieć na ławce. Wzorem był dla niego Milan Škriniar, który także przeszedł z Žiliny do Włoch. W Spezii grał w środku obrony, a w zespole Thiago Motty bywał też defensywnym pomocnikiem, choć sam mówił, że ta rola nie jest dla niego naturalna.
W styczniu 2023 roku przeszedł do Arsenalu. Mikel Arteta chciał mieć jednego z dwóch stoperów lewonożnego, a Kiwior miał rywalizować z Gabrielem. Szans było mało. Przełom przyszedł w lutym 2024 roku, gdy kontuzjowany Ołeksandr Zinczenko zostawił wolne miejsce na lewej obronie. Kiwior zagrał tam jak klasyczny boczny obrońca, szeroko, z wyjściami na skrzydło, inaczej niż Zinczenko, który wchodził do środka. We wrześniu 2025 roku sam poprosił Artetę o wypożyczenie, bo brakowało mu regularnej gry. Dzień przed zamknięciem okna transferowego trafił do FC Porto i już w pierwszym meczu wyszedł w podstawowym składzie trenera Francesco Fariolego. W parze stoperów zagrał z Janem Bednarkiem, a w 2026 roku odebrał z nim złoty medal mistrza Portugalii. Tego roku Porto wykupiło go z Arsenalu.
Jest lewonożny, a w obronie to cecha poszukiwana: Žilina i Arsenal sprowadzały go także dlatego. Dobrze radzi sobie z prowadzeniem i rozegraniem piłki: w reprezentacji, obok Kamila Glika, który nie budował akcji, to Kiwior przenosił piłkę do pomocy podaniami progresywnymi i prowadzeniem. Już w Podbrezovej był mocny w pojedynkach i spokojny w ważnych meczach.
Jest uniwersalny. W młodości nie miał jednej pozycji: grał na lewej obronie, w pomocy i w środku defensywy. Francesco Farioli uważa, że jego główne miejsce to środek obrony, w trójce lub dwójce stoperów, ale potrafi też zagrać na lewym boku.
Do seniorskiej kadry powołał go przed czerwcowymi meczami Ligi Narodów 2022 Czesław Michniewicz, który pracował z nim wcześniej w reprezentacji młodzieżowej. Zadebiutował w czerwcu 2022 roku w Rotterdamie w remisowym 2:2 z Holandią w Lidze Narodów i od razu wszedł do podstawowego składu. Na mundialu w Katarze w 2022 roku wystąpił w każdym meczu Polski, także w przegranym 1:3 spotkaniu 1/8 finału z Francją.
16 czerwca 2023 roku, w pożegnalnym meczu Jakuba Błaszczykowskiego z kadrą, strzelił w 31. minucie głową jedynego gola w zwycięskim towarzyskim meczu z Niemcami (1:0), po dośrodkowaniu Sebastiana Szymańskiego. Na Euro w Niemczech zagrał z Holandią, Austrią i Francją, a Polska odpadła po fazie grupowej.
Drugiego gola w kadrze strzelił 11 czerwca 2025 roku w eliminacjach mistrzostw świata, w Helsinkach przeciwko Finlandii (1:2).
1
co 990 minut
1
7,5
Minuty w sezonie
990′11 z 11 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Liga Narodów | Polska | Liga Narodów | 5 | 405 | 0 | 0 |
| 2026/2027Puchar Ligi Portugalskiej | FC Porto | Puchar Ligi Portugalskiej | 0 | – | 0 | 0 |
| 2026/2027Superpuchar Portugalii | FC Porto | Superpuchar Portugalii | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2026Mecze towarzyskie reprezentacji | Polska | Mecze towarzyskie reprezentacji | 2 | 82 | 0 | 0 |
| 2025/2026Primeira Liga | FC Porto | Primeira Liga | 26 | 2217 | 0 | 1 |
| 2025/2026Liga Europy | FC Porto | Liga Europy | 8 | 617 | 0 | 0 |
| 2025Mecze towarzyskie reprezentacji | Polska | Mecze towarzyskie reprezentacji | 2 | 135 | 0 | 0 |
| 2025/2026Premier League | Arsenal | Premier League | 0 | – | 0 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Polska | Eliminacje MŚ | 10 | 900 | 1 | 0 |
| 2024/2025Premier League | Arsenal | Premier League | 17 | 1132 | 1 | 0 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Arsenal | Liga Mistrzów | 10 | 774 | 0 | 0 |
| 2024/2025Puchar Ligi Angielskiej | Arsenal | Puchar Ligi Angielskiej | 3 | 267 | 0 | 2 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Polska | Mistrzostwa Europy | 3 | 270 | 0 | 0 |
| 2023/2024Premier League | Arsenal | Premier League | 20 | 971 | 1 | 3 |
| 2023Eliminacje ME | Polska | Eliminacje ME | 10 | 930 | 0 | 0 |
| 2023/2024Puchar Ligi Angielskiej | Arsenal | Puchar Ligi Angielskiej | 2 | 180 | 0 | 0 |
| 2022/2023Premier League | Arsenal | Premier League | 7 | 431 | 1 | 0 |
| 2022/2023Puchar Włoch | Spezia Calcio | Puchar Włoch | 3 | 275 | 0 | 0 |
| 2022/2023Serie A | Spezia Calcio | Serie A | 17 | 1357 | 0 | 0 |
| 2021/2022Serie A | Spezia Calcio | Serie A | 22 | 1963 | 0 | 0 |
| 2021/2022Puchar Włoch | Spezia Calcio | Puchar Włoch | 1 | 45 | 0 | 0 |
| 2021/2022Liga słowacka | MŠK Žilina | Liga słowacka | 3 | 187 | 1 | 0 |
| 2021/2022 | Spezia | – | – | – | – | |
| 2020/2021Liga słowacka | MŠK Žilina | Liga słowacka | 30 | 2626 | 2 | 0 |
| 2019/2020Liga słowacka | MŠK Žilina | Liga słowacka | 13 | 900 | 0 | 0 |
| 2018/2019Liga słowacka | Podbrezová | Liga słowacka | 1 | 90 | 1 | 0 |
| 2018/2019 | Podbrezová | – | – | – | – |
Jakub Kiwior ma 26 lat. Urodził się 15 lutego 2000 roku (Tychy).
Jakub Kiwior jest zawodnikiem klubu FC Porto (Primeira Liga).
Jakub Kiwior jest obrońcą i gra z numerem 4.
W sezonie 2026/2027 we wszystkich rozgrywkach: 15 meczów, 2 gole, 1 asysta (stan na 21 listopada 2026).
Jakub Kiwior urodził się w Tychach i jako czterolatek, we wrześniu 2004 roku, trafił do parafialnego klubu Chrzciciel Tychy. Potem grał w Gromie Tychy i GKS-ie Tychy. W czerwcu 2016 roku, jako szesnastolatek, przeniósł się do Anderlechtu.
Jakub Kiwior we wrześniu 2025 roku sam poprosił Mikela Artetę o wypożyczenie, bo brakowało mu regularnej gry. Dzień przed zamknięciem okna transferowego trafił do FC Porto. W 2026 roku Porto wykupiło go z Arsenalu.
Jakub Kiwior zadebiutował w reprezentacji Polski w czerwcu 2022 roku w Rotterdamie, w remisowym 2:2 meczu Ligi Narodów z Holandią. Powołał go Czesław Michniewicz i od razu wszedł do podstawowego składu.
Jakub Kiwior jest lewonożnym środkowym obrońcą, który gra też na lewej obronie i w pomocy. Dobrze radzi sobie z prowadzeniem i rozegraniem piłki, a w reprezentacji przenosił ją do pomocy podaniami progresywnymi. Francesco Farioli uważa, że jego główne miejsce to środek obrony.





