FrancjaPomocnik box-to-box, mistrz świata z 2018 roku i strzelec gola w finale z Chorwacją, w 2016 roku najdroższy piłkarz świata.
Urodził się 15 marca 1993 roku w Lagny-sur-Marne, w departamencie Seine-et-Marne pod Paryżem. Jego rodzice pochodzą z Gwinei. Dorastał w Roissy-en-Brie, na osiedlu La Renardière, jako najmłodszy z trzech synów. Starsi bracia bliźniacy, Mathias i Florentin, też zostali piłkarzami i grali w reprezentacji Gwinei.
Rodzice rozwiedli się, gdy Paul miał dwa lata, ale ojciec, Fassou Antoine, mieszkał w pobliżu i miał na niego duży wpływ. Sam marzył kiedyś o zawodowej grze, więc kazał synom oglądać nagrania innych piłkarzy, a potem odpytywał ich z techniki i taktyki. Na osiedlu Paul grał z większymi od siebie chłopcami.
Od szóstego roku życia grał w US Roissy-en-Brie. Trener Mamadou Papis Magassa kazał kiedyś na poniedziałkowym treningu podbić piłkę 50 razy prawą nogą, 50 lewą i 50 głową. Pogba nie dał rady, przez dwa dni ćwiczył bez przerwy, a w środę zrobił to bezbłędnie. Źle znosił porażki i po przegranych meczach płakał. Inny trener z Roissy, Bijou Sambou Tati, zawiadomił o nim US Torcy, najsilniejszy klub młodzieżowy w okolicy.
W Torcy spędził tylko jeden sezon, po czym jako 14-latek przeszedł do Le Havre AC. Jako kapitan drużyny do lat 16 w Championnat National zwrócił na siebie uwagę zagranicznych skautów.
Jako dziecko kibicował Arsenalowi, w którym grało wielu Francuzów, z Thierrym Henrym na czele. Później przeszedł na stronę Manchesteru United, bo kibicował mu jeden z braci.
W lipcu 2009 roku przeszedł do akademii Manchesteru United, choć zabiegały o niego także Juventus, Arsenal i Olympique Lyon. Jak sam opowiadał, był bliski podpisania kontraktu w Lyonie, a wiele osób radziło mu zostać we Francji. Wybrał United, bo uważał go za największy klub na świecie. Le Havre oskarżyło Anglików o podkupienie zawodnika, ale FIFA uznała, że francuski klub nie miał z nim wiążącej umowy. Kluby porozumiały się w sprawie odszkodowania.
W Manchesterze mieszkał u rodziny zastępczej razem z Włochem Davide Petruccim i tam nauczył się angielskiego. W klubie mówiono początkowo, że biega „jak żyrafa”. W lutym 2011 roku Sir Alex Ferguson pierwszy raz powołał go do kadry meczowej pierwszego zespołu.
W pierwszej drużynie zadebiutował 20 września 2011 roku w Pucharze Ligi Angielskiej, w wygranym 3:0 meczu z Leeds United. W Premier League pierwszy raz zagrał 31 stycznia 2012 roku ze Stoke City. Wcześniej, 31 grudnia 2011 roku, przesiedział całe spotkanie z Blackburn Rovers na ławce, choć United brakowało środkowych pomocników, a w środku pola zagrali Rafael i Park Ji-sung. Po latach mówił, że tamtego dnia złamano mu serce i że chodziło o zaufanie do menedżera, a nie o pieniądze.
Odrzucił nowy kontrakt i w lipcu 2012 roku United potwierdziło jego odejście. Ferguson stwierdził, że Pogba nie okazał klubowi szacunku. Sam piłkarz tłumaczył, że chciał grać, a Serie A uważał za szkołę taktyki, po której środkowy pomocnik może zostać najlepszym na świecie. Przejść do Juventusu doradził mu Patrick Vieira.
3 sierpnia 2012 roku podpisał czteroletni kontrakt z Juventusem. 22 września rozegrał pełny mecz z Chievo Werona, a 20 października strzelił pierwszego gola dla klubu, w wygranym 2:0 meczu z Napoli. 31 października w doliczonym czasie gry dał zwycięstwo w meczu z Bologną, strzałem głową po dośrodkowaniu Sebastiana Giovinco.
Antonio Conte był dla niego wymagający. W 2012 roku odsunął go na dwa mecze od składu, bo Pogba dwa razy spóźnił się na trening. 5 maja 2013 roku, w meczu z Palermo, który dał Juventusowi mistrzostwo Włoch, Pogba, popchnięty przez Salvatore'a Aronicę, opluł rywala i dostał czerwoną kartkę. Zawieszenie na trzy mecze zakończyło jego sezon.
W sierpniu 2013 roku wszedł z ławki w meczu o Superpuchar Włoch z Lazio, strzelił pierwszego gola i asystował przy trafieniu Carlosa Teveza w wygranym 4:0 spotkaniu. Pod koniec września 2013 roku w derbach Turynu zastąpił Andreę Pirlo w roli cofniętego rozgrywającego i strzałem głową zdobył jedyną bramkę meczu. W grudniu 2013 roku jako pierwszy piłkarz Juventusu dostał nagrodę Golden Boy dla najlepszego młodego zawodnika w Europie.
Z Juventusem cztery razy z rzędu zdobył mistrzostwo Włoch i doszedł do przegranego finału Ligi Mistrzów w 2015 roku. Latem 2015 roku, po odejściu Teveza, przejął koszulkę z numerem 10.
W sierpniu 2016 roku wrócił do Manchesteru United za rekordowe wówczas 105 mln euro, z możliwymi 5 mln euro bonusów, i podpisał pięcioletni kontrakt. W pierwszym sezonie pod wodzą José Mourinho zdobył Puchar Ligi Angielskiej, a 24 maja 2017 roku w finale Ligi Europy z Ajaksem Amsterdam otworzył wynik strzałem z dystansu, po rykoszecie od obrońcy. United wygrało 2:0, a UEFA uznała go za najlepszego piłkarza tej edycji rozgrywek.
7 kwietnia 2018 roku na Etihad Stadium Manchester City prowadził w derbach 2:0 i mógł tego dnia zapewnić sobie mistrzostwo. Pogba strzelił dwa gole w ciągu dwóch minut, a United wygrało 3:2.
We wrześniu 2018 roku Mourinho odebrał mu opaskę wicekapitana. Pogba mówił później, że depresja zaczęła się u niego jeszcze za czasów Mourinho, a pomogły mu rozmowy z Patrice'em Evrą. Ze stresu pojawiły mu się łyse placki na głowie. Po zwolnieniu Mourinho w grudniu 2018 roku odżył pod wodzą Ole Gunnara Solskjæra, a w kwietniu 2019 roku jako jedyny zawodnik spoza Manchesteru City i Liverpoolu trafił do jedenastki sezonu PFA. W sierpniu 2021 roku, w meczu otwarcia sezonu z Leeds United (5:1), zaliczył cztery asysty.
W marcu 2022 roku padł ofiarą próby wymuszenia: uzbrojeni mężczyźni żądali od niego 13 mln euro. W grudniu 2024 roku paryski sąd skazał w tej sprawie sześć osób, w tym jego brata Mathiasa. Pogba przyznał, że ukrywał sprawę nawet przed żoną i że odbiło się to na jego organizmie.
Latem 2022 roku, po wygaśnięciu kontraktu z United, wrócił do Juventusu. Drugi pobyt w Turynie zdominowały kontuzje, przez które opuścił mundial w Katarze. 20 sierpnia 2023 roku, po pierwszym meczu sezonu, przeszedł wyrywkową kontrolę antydopingową, która wykazała podwyższony poziom testosteronu. We wrześniu został tymczasowo zawieszony, a w lutym 2024 roku włoski trybunał antydopingowy ukarał go czterema latami dyskwalifikacji. Pogba twierdził, że nigdy świadomie nie złamał przepisów, a suplement przepisał mu lekarz. 4 października 2024 roku Trybunał Arbitrażowy do spraw Sportu skrócił karę do 18 miesięcy. Mówił później, że przy czterech latach zakończyłby karierę. W listopadzie 2024 roku rozwiązał kontrakt z Juventusem za porozumieniem stron.
28 czerwca 2025 roku podpisał kontrakt z AS Monaco, po raz pierwszy w karierze trafiając do francuskiej ekstraklasy. 22 listopada 2025 roku wszedł na boisko w 85. minucie przegranego 1:4 meczu ze Stade Rennais i zagrał pierwszy oficjalny mecz od września 2023 roku. W Monaco zagrał mniej, niż się spodziewał, i 19 sierpnia 2026 roku klub i piłkarz ogłosili rozwiązanie kontraktu za porozumieniem stron.
Był przede wszystkim pomocnikiem box-to-box, który potrafił pociągnąć cały zespół do przodu i z powrotem. Najlepiej grał jako lewy środkowy pomocnik w trójce, czyli we włoskiej roli mezzali: współpracował z lewym obrońcą, cofał się, gdy było trzeba, i ruszał do ataku, gdy pojawiała się okazja. Miał technikę, by zagrać jako „dziesiątka” albo cofnięty rozgrywający, ale żadna z tych ról nie była jego naturalną pozycją. Massimiliano Allegri sprawdził go za plecami napastników i szybko z tego zrezygnował.
U Conte w ustawieniu 3-5-2 grał obok Pirlo i razem z Arturo Vidalem miał swobodę włączania się do ataku. Wysoki, z długimi nogami i silnym korpusem, wygrywał pojedynki jeden na jeden i groźnie ruszał z piłką z głębi pola. We Włoszech nazywano go „Il Polpo”, czyli ośmiornicą. Słynął z uderzeń zza pola karnego.
Vieira, z którym go porównywano, mówił, że Pogba jest lepszy technicznie, swobodniej czuje się z piłką i chętniej idzie do przodu, a on sam częściej wygrywał odbiory. Sam Pogba mówił, że chce być sobą, a nie nowym Vieirą.
W Manchesterze United Mourinho wymagał od niego łączenia gry w drużynie, która często grała długim podaniem, co ograniczało jego rajdy z piłką. U Solskjæra dostał więcej swobody: był pierwszą opcją w ataku, a akcje zespołu szły jego stroną, w kombinacjach z bocznym obrońcą i skrzydłowym. W Anglii zarzucano mu nierówną formę i niedostatki w grze obronnej.
Był kapitanem reprezentacji Francji do lat 16 i do lat 20. W 2013 roku w Turcji, pod wodzą Pierre'a Mankowskiego, wygrał z drużyną U-20 mistrzostwa świata, po finale z Urugwajem rozstrzygniętym w rzutach karnych, a FIFA uznała go za najlepszego piłkarza turnieju.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował w marcu 2013 roku w wygranym 3:1 meczu eliminacji mistrzostw świata z Gruzją. W drugim występie, z Hiszpanią, w ciągu dziesięciu minut dostał dwie żółte kartki i wyleciał z boiska.
Na mundialu 2014 w Brazylii strzelił gola Nigerii w 1/8 finału i dostał nagrodę FIFA dla najlepszego młodego piłkarza turnieju. Didier Deschamps mówił wtedy, że wszystko przychodzi mu z łatwością.
Na Euro 2016 we Francji był krytykowany po pierwszych meczach, strzelił gola Islandii w ćwierćfinale i przegrał finał z Portugalią. Dwa lata później, na mundialu w Rosji, w finale z Chorwacją strzelił gola na 3:1. Francja wygrała 4:2 i zdobyła mistrzostwo świata.
Na Euro 2020 trafił do siatki w meczu 1/8 finału ze Szwajcarią (3:3), po którym Francja odpadła w rzutach karnych. W październiku 2021 roku grał w podstawowym składzie w wygranym 2:1 finale Ligi Narodów z Hiszpanią na San Siro. Mundial 2022 opuścił z powodu kontuzji.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/26Liga Mistrzów | Monaco | Liga Mistrzów | 0 | – | 0 | 0 |
| 2021/22Premier League | Manchester United | Premier League | 2 | 74 | 0 | 0 |
