Hiszpania
Kreatywny środkowy pomocnik z akademii Atlético, mistrz Portugalii z FC Porto i zdobywca Ligi Europy z Sevillą w 2020 i 2023 roku.
Urodził się 10 listopada 1994 roku w Navalmoral de la Mata w Estremadurze. Imię wybrał mu starszy brat, zapatrzony w Olivera Atoma, bohatera japońskiej kreskówki znanej w Polsce jako „Kapitan Jastrząb”. Rodzina żyła skromnie: ojciec był emerytem, matka sprzątała klatki schodowe, a niewielkie pieniądze, jakie mieli, rodzice przeznaczali na jego piłkę.
Jako czterolatek zaczął grać w San Andrés, choć był jeszcze za młody, żeby dostać kartę zawodnika, a potem w Escuela Morala. Był drobny i nieśmiały, ale na boisku dominował; jeden z trenerów porównywał jego zwody do nagrań małego Leo Messiego. Sam mówił, że wychował się na ulicy, gdzie grał w piłkę nawet w pojedynkę, a jego idolem był Ronaldinho. W dzieciństwie wyjechał na rok do Fundación Marcet w Barcelonie. Każdą noc przepłakał z tęsknoty za rodzicami, ale uznał, że w jego miasteczku nie ma dla niego przyszłości.
Po powrocie dostał szansę testów w Atlético Madryt i trafił do akademii klubu. Atlético nie płaciło mu za mieszkanie, więc rodzice z trudem opłacili mu pobyt w Madrycie, a zamieszkała z nim starsza siostra, która zamiast iść na studia, przeprowadziła się razem z nim. Na początku mierzył 147 cm i był najniższy w drużynie.
W kwietniu 2012 roku, jako 17-letni junior, dostał od Diego Simeone powołanie na mecz ligowy z Betisem. Latem został z reprezentacją Hiszpanii mistrzem Europy do lat 19, a w sierpniu 2012 roku zadebiutował w Primera División w meczu z Levante. Simeone uspokajał wtedy dziennikarzy: mówił, że chłopak ma umiejętności i nie należy go poganiać. Torres był w kadrze na wygrany finał Pucharu Króla z Realem Madryt w 2013 roku, ale cały mecz przesiedział na ławce.
27 października 2013 roku, w swoim pierwszym meczu ligowym od początku, strzelił Betisowi gola już w 13. sekundzie. Był to wtedy najszybszy gol w historii Atlético. Dedykował go ojcu, który obchodził tego dnia urodziny. W 2014 roku Atlético wypożyczyło go na pół roku do Villarrealu, a na sezon 2014/15 do FC Porto. W pierwszym sezonie w Portugalii został wybrany odkryciem rozgrywek I ligi.
Później Porto sprowadziło go na stałe i przez trzy kolejne sezony był jednym z ważniejszych piłkarzy tej drużyny. W sezonie 2017/18 zdobył z drużyną Sérgio Conceição mistrzostwo Portugalii. Mówił wtedy, że ciężko na to pracował, a tytuł z Porto jest „czymś magicznym”.
W lipcu 2019 roku podpisał pięcioletni kontrakt z Sevillą, gdzie znów spotkał trenera Julena Lopeteguiego, prowadzącego go wcześniej w młodzieżowych reprezentacjach Hiszpanii i w Porto. Dyrektor sportowy Monchi widział go na pozycji „ósemki” lub „dziesiątki” w ustawieniu 4-3-3. W pierwszym sezonie zagrał w pięciu meczach zwycięskiej kampanii Ligi Europy.
Później Lopetegui skreślił go z listy zgłoszonej do Ligi Mistrzów. Torres postanowił zostać w klubie, a trener przyznał mu później, że żałuje tej decyzji i popełnił błąd. U José Luisa Mendilibara odzyskał radość z gry. W kwietniu 2023 roku wyszedł w podstawowym składzie na pierwszy mecz ćwierćfinału Ligi Europy z Manchesterem United na Old Trafford, a Sevilla wygrała później cały turniej, w finale w Budapeszcie. W maju 2024 roku pożegnał się z Sevillą po pięciu latach i ponad 200 meczach. W czerwcu 2024 roku podpisał kontrakt z CF Monterrey, ważny do czerwca 2027 roku.
To rozgrywający, który najlepiej czuje się z piłką przy nodze. Sam mówił, że lubi długo utrzymywać się przy piłce, wymieniać podania i budować akcje od tyłu. Już w juniorach Atlético wyróżniał się utrzymywaniem piłki pod presją rywali i przeglądem pola. Monchi cenił w nim ostatnie podanie, kontrolę nad piłką i to, że po stracie od razu ruszał do odbioru.
Fizyczność długo była jego słabszą stroną: jako junior był bardzo wątły i sam przyznawał, że przy wejściu do pierwszej drużyny przeszkadzała mu budowa ciała. Z czasem znacznie się wzmocnił i coraz lepiej zasłaniał piłkę przed rywalami.
Grał w młodzieżowych reprezentacjach Hiszpanii. Z kadrą do lat 18 wygrał Copa del Atlántico i został najlepszym zawodnikiem turnieju, a w 2012 roku, pod wodzą Lopeteguiego, zdobył mistrzostwo Europy do lat 19. Rok później zagrał na mistrzostwach świata do lat 20 w Turcji. Simeone i Lopeteguiego nazywał swoimi piłkarskimi ojcami.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Leagues Cup | Monterrey | Leagues Cup | 1 | 91 | 0 | 0 |
