Ukraina
Jako pomocnik trafił do Manchesteru City, a na lewej obronie zdobył z nim cztery mistrzostwa Anglii.
Urodził się 15 grudnia 1996 roku w Radomyślu na Ukrainie. Jako jedenastolatek wyjechał z rodzinnego miasta nad Morze Czarne, gdzie grał w Monolicie, a później trafił do akademii Szachtara Donieck. Jeszcze jako junior opowiadał klubowej kamerze, że marzy o grze w Arsenalu. Pracownicy Szachtara prosili go potem o nagranie odpowiedzi, w której wymieni własny klub.
W 2014 roku jego rodzina opuściła Donieck z powodu wojny. Po zerwaniu umowy z Szachtarem Zinchenko przez kilka miesięcy nie miał klubu i utrzymywał formę na amatorskich boiskach. Trenował z Rubinem Kazań, ale spór o odejście z Doniecka uniemożliwił mu podpisanie tam kontraktu. W lutym 2015 roku dołączył do FK Ufa. Sprawa z Szachtarem zakończyła się w 2017 roku przed Trybunałem Arbitrażowym ds. Sportu: klub nie uzyskał żądanego zakazu gry, utrzymano jednak obowiązek zapłaty odszkodowania.
Po Euro 2016 kupił go Manchester City i wypożyczył na sezon do PSV Eindhoven. W Holandii miał niewiele okazji do gry od pierwszej minuty, ale po powrocie do Anglii dostał szansę u Pepa Guardioli. Choć wcześniej występował w pomocy, w City najczęściej grał na lewej obronie. W 2018 roku nie skorzystał z możliwości przejścia do Wolverhampton Wanderers i został walczyć o miejsce w składzie. W następnym sezonie zagrał po 90 minut w finałach Pucharu Anglii i Pucharu Ligi, które City wygrało. W ostatnim występie dla City wszedł z ławki przeciw Aston Villi i pomógł odwrócić losy meczu, po którym klub obronił tytuł w 2022 roku.
Latem 2022 roku przeszedł do Arsenalu, klubu, któremu kibicował jako chłopiec. Znów spotkał Mikela Artetę, wcześniej asystenta Guardioli w City. Zinchenko wspominał, że Arteta po treningach poświęcał młodym piłkarzom dużo czasu na indywidualne ćwiczenia i rozmowy.
W młodości grał w środku i na skrzydle pomocy. W Manchesterze City przystosował się do roli lewego obrońcy, zachowując możliwość gry w różnych ustawieniach Guardioli. W Arsenalu jako boczny obrońca często schodził do środka pola. Opisywał, że przed przyjęciem piłki sprawdza ustawienie za plecami i szuka miejsca do podania do przodu. Sam podkreślał, że zależało mu na grze dla City bardziej niż na jednej pozycji.
W pierwszej reprezentacji Ukrainy zadebiutował kilka miesięcy po rozpoczęciu zawodowej kariery w Ufie. Wystąpił na Euro 2016, a na Euro 2020 był kapitanem drużyny. W meczu ze Szwecją w 1/8 finału strzelił pierwszego gola Ukrainy, a pod koniec dogrywki dośrodkował na głowę Artema Dowbyka przy bramce dającej awans do ćwierćfinału.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Liga Europy | Nottingham Forest | Liga Europy | 3 | 224 | 0 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Ukraina | Eliminacje MŚ | 2 | 171 | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Arsenal | Liga Mistrzów | 6 | 193 | 1 | 0 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Ukraina | Mistrzostwa Europy | 3 | 212 | 0 | 1 |
| 2023Eliminacje ME | Ukraina | Eliminacje ME | 8 | 592 | 1 | 1 |
| 2022/2023Premier League | Arsenal | Premier League | 2 | 172 | 0 | 1 |
| 2021/2022Premier League | Manchester City | Premier League | 0 | – | 0 | 0 |
