Naby Keïta

Pochodzenie

Urodził się 10 lutego 1995 roku w Konakry i dorastał w dzielnicy Koleya. Grał na ulicy, boso albo w zniszczonych butach, między samochodami, które trzeba było omijać. Sam mówił, że tam nauczył się walczyć o piłkę i że stąd bierze się agresja w jego grze. Rodzice chcieli, żeby się uczył, ale w końcu poparli jego plany. W wieku dziewięciu lat zaczął grać w klubie z rodzinnego miasta, Horoya AC.

Jako 16-latek pojechał do Francji na testy. Odrzucił go Lorient, a Le Mans, które chciało go zatrudnić, było na skraju bankructwa. Trenerzy na testach używali pojęć, których nie rozumiał, bo nigdy nie uczył się taktyki; tak też tłumaczono mu odmowy. Kilka razy wracał do Gwinei.

W 2013 roku zagrał w Marsylii w turnieju organizowanym przez byłego reprezentanta Gwinei Bobo Baldé. Polecony przez pracownika Le Mans, trafił na testy do Istres. Dyrektor sportowy Frédéric Arpinon wspominał, że Keïta przy piłce przypominał mu Andrésa Iniestę, a po pięciu minutach testu usłyszał, że zostaje. Istres dało mu trzyletni kontrakt.

Kariera

22 listopada 2013 roku zadebiutował w Ligue 2 golem i asystą w wygranym 4:2 meczu z Nîmes. Radami służył mu weteran Jérôme Leroy, który uczył go, że do wykorzystania talentu potrzebna jest ciężka praca. Istres spadło na koniec sezonu do trzeciej ligi, ale Keïtę zauważył Gérard Houllier, który pracował wtedy dla piłkarskich klubów Red Bulla. Latem 2014 roku Keïta przeszedł do Red Bull Salzburg.

W Salzburgu najpierw nie grał w podstawowym składzie. Sadio Mané, z którym się zaprzyjaźnił, uspokajał go wtedy, że jego szansa przyjdzie. Pierwszy sezon był nierówny, bo trenerzy ustawiali go za głęboko. W drugim dostał więcej swobody. W obu sezonach Salzburg zdobył mistrzostwo i Puchar Austrii. W finale pucharu w 2015 roku Keïta wyszedł w podstawowym składzie przeciw Austrii Wiedeń (2:0 po dogrywce), a w finale w 2016 roku strzelił gola Admirze Wacker (5:0). W maju 2016 roku prezesi, menedżerowie i trenerzy klubów ligi wybrali go najlepszym piłkarzem sezonu.

Latem 2016 roku przeszedł do RB Lipsk, beniaminka Bundesligi. We wrześniu 2016 roku w debiucie w Bundeslidze wszedł z ławki i dał Lipskowi zwycięstwo 1:0 nad Borussią Dortmund. Ralph Hasenhüttl, który nie przypisywał mu sztywnej pozycji, mówił, że Keïta wyprawia z piłką szalone rzeczy. Lipsk zajął w tym sezonie drugie miejsce i jesienią 2017 roku Keïta zagrał w Lidze Mistrzów. Jako dziecko obiecał rodzicom, że zaprosi ich na swój pierwszy mecz w tych rozgrywkach, i w październiku 2017 roku oglądali go na stadionie w Lipsku, gdy RB wygrało 3:2 z Porto.

W tym czasie miał też kłopoty z prawem. Na początku grudnia 2016 roku i sześć tygodni później przedstawił w Niemczech sfałszowane gwinejskie prawa jazdy. Za fałszerstwo dokumentów ukarano go grzywną 415 tys. euro; po odwołaniu sąd w Lipsku obniżył ją w marcu 2018 roku do 250 tys. euro.

29 sierpnia 2017 roku Liverpool ogłosił, że Keïta przejdzie do klubu 1 lipca 2018 roku. Liverpool zapłacił klauzulę odstępnego i dodatkową premię, co uczyniło Keïtę wtedy najdroższym afrykańskim piłkarzem w historii. Na Anfield dostał koszulkę z numerem 8, wcześniej należącą do Stevena Gerrarda. Pierwszy sezon w Liverpoolu przerwała mu kontuzja mięśniowa i Keïta długo szukał formy. Rozkręcił się wiosną: 9 kwietnia 2019 roku w piątej minucie strzelił Porto gola w ćwierćfinale Ligi Mistrzów. W pierwszym meczu półfinału z Barceloną na Camp Nou po faulu Ivana Rakiticia doznał kontuzji przywodziciela i nie zagrał już w tym sezonie, także w wygranym finale z Tottenhamem.

Zdrowie ograniczało go także jesienią 2019 roku. 7 grudnia, wystawiony w wyjściowym składzie, strzelił gola i zaliczył asystę w wygranym 3:0 meczu z Bournemouth. 18 grudnia w Katarze otworzył wynik półfinału klubowych mistrzostw świata z Monterrey (2:1), a trzy dni później wyszedł w podstawowym składzie na wygrany finał z Flamengo. W 2020 roku Liverpool zdobył mistrzostwo Anglii.

W 2022 roku wyszedł w podstawowym składzie w obu krajowych finałach z Chelsea: w lutym w Pucharze Ligi i w maju w Pucharze Anglii. Oba Liverpool wygrał po rzutach karnych. W 2023 roku, po pięciu sezonach, odszedł z klubu.

W czerwcu 2023 roku przeszedł za darmo do Werderu Brema. W sezonie pełnym kontuzji do kwietnia 2024 roku zagrał w Bundeslidze tylko pięć razy. 14 kwietnia 2024 roku, gdy dowiedział się, że nie wyjdzie w podstawowym składzie na mecz w Leverkusen, nie pojechał z drużyną na stadion i wrócił do domu. Werder zawiesił go do końca sezonu i nałożył na niego wysoką karę finansową.

W grudniu 2024 roku Ferencváros wypożyczył go z Werderu na rok. W Budapeszcie wrócił do formy; 24 maja 2025 roku wyszedł w podstawowym składzie na mecz w Győrze, w którym Ferencváros zapewnił sobie mistrzostwo Węgier. W styczniu 2026 roku klub wykupił go z Werderu.

Sukcesy

• 2025 Mistrzostwo Węgier z Ferencvárosem
• 2022 Puchar Anglii z Liverpoolem
• 2022 Puchar Ligi Angielskiej z Liverpoolem
• 2020 Mistrzostwo Anglii z Liverpoolem
• 2019 Klubowe mistrzostwo świata z Liverpoolem
• 2019 Liga Mistrzów z Liverpoolem
• 2019 Jedenastka roku CAF za 2018 rok
• 2016 Najlepszy piłkarz sezonu austriackiej Bundesligi
• 2016 Mistrzostwo Austrii z Red Bull Salzburg
• 2016 Puchar Austrii z Red Bull Salzburg
• 2015 Mistrzostwo Austrii z Red Bull Salzburg
• 2015 Puchar Austrii z Red Bull Salzburg

Styl gry

To środkowy pomocnik, którego trudno przypisać do jednej roli: rozgrywa, drybluje i odbiera piłkę. Najczęściej grał po lewej stronie, między środkową a ofensywną tercją boiska. Z piłką szuka gry do przodu: podaniem albo prowadzeniem chce minąć linię rywali, rzadko wycofuje piłkę do obrońców. Po podaniu często wbiega w wolne miejsce między liniami, a nawet w pole karne.

Drybluje często i najlepiej w ciasnym polu. Nie jest sprinterem ani piłkarzem silnym fizycznie. Rywali mija zwinnością, szybkimi zmianami kierunku i niskim środkiem ciężkości, przy czym nie traci kontroli nad piłką przy dużej prędkości. Pod pressingiem ryzykuje. Ralf Rangnick mówił, że ma w głowie radar 360 stopni. Za to w pierwszym sezonie w Liverpoolu miał kłopoty w obronie: przy stałych fragmentach gubił krycie, a pressing zakładał w złych momentach.

Reprezentacja

W reprezentacji Gwinei gra od 2012 roku. Na Puchar Narodów Afryki 2019 pojechał, choć Liverpool uważał, że nie wyleczył jeszcze urazu z półfinału Ligi Mistrzów. W drugim meczu, z Nigerią, znów doznał kontuzji i nie zagrał w ostatnim meczu grupowym. 26 lipca 2024 roku niósł flagę Gwinei podczas ceremonii otwarcia igrzysk olimpijskich w Paryżu.