Mikel Oyarzabal

Pochodzenie

Urodził się 21 kwietnia 1997 roku w Eibarze w Kraju Basków. Zaczynał w akademii tamtejszego klubu, a w 2011 roku, mając 14 lat, przeszedł do Realu Sociedad. W juniorach grał jako ofensywny pomocnik. Już jako 18-latek wyróżniał się tym, że jeszcze przed przyjęciem piłki wiedział, gdzie są partnerzy, a także dryblingiem, szybkością i grą na wolne pole.

Równolegle z grą w pierwszym zespole studiował biznes na Uniwersytecie Deusto. W 2017 roku, po pierwszym pełnym sezonie w lidze i młodzieżowych mistrzostwach Europy, zamiast wakacji miał sesję egzaminacyjną.

Kariera

W październiku 2015 roku, jako 18-latek, zadebiutował w La Lidze w wygranym 4:0 meczu z Levante. Pierwsze gole dla Realu strzelił w lutym 2016 roku, a do końca sezonu wywalczył miejsce w podstawowym składzie i strzelił też gola Barcelonie w wygranym 1:0 meczu. W 2018 roku, po odejściu Xabiego Prieto, przejął numer 10.

3 kwietnia 2021 roku na stadionie La Cartuja, w przełożonym o rok finale Pucharu Króla 2020 z Athletic Bilbao, jako 23-letni kapitan strzelił z rzutu karnego jedynego gola. Real Sociedad zdobył pierwsze trofeum od 34 lat.

17 marca 2022 roku na treningu zerwał więzadło krzyżowe przednie w lewym kolanie. Na boisko wrócił po 293 dniach, 31 grudnia 2022 roku w meczu z Osasuną. W lutym 2023 roku, gdy klub upewnił się, że kolano jest w pełni sprawne, przedłużył kontrakt do 2028 roku. Latem 2023 roku, po odejściu Asiera Illarramendiego, został pierwszym kapitanem Realu Sociedad.

18 kwietnia 2026 roku Real Sociedad znów zagrał w finale Pucharu Króla, tym razem z Atlético Madryt. W doliczonym czasie pierwszej połowy Oyarzabal wykorzystał rzut karny i dał drużynie prowadzenie 2:1, a Real wygrał po serii rzutów karnych. Do tego momentu strzelił gola w każdym z sześciu finałów, w których zagrał.

Sukcesy

• 2026 Mistrzostwo świata z Hiszpanią
• 2026 Puchar Króla z Realem Sociedad
• 2024 Mistrzostwo Europy z Hiszpanią
• 2021 Puchar Króla z Realem Sociedad
• 2019 Mistrzostwo Europy U-21 z Hiszpanią

Styl gry

Jest lewonożny. W Realu Sociedad zaczynał jako ofensywny pomocnik: klub opisywał go jako zawodnika, który pomaga w obronie, łączy grę, wchodzi w pole karne i strzela gole. W reprezentacji Luisa de la Fuente stał się środkowym napastnikiem. Nie jest typowym snajperem: szuka wolnych przestrzeni, robi miejsce kolegom, dużo biega i bierze udział w rozegraniu. Pewnie wykonuje rzuty karne, także w finałach.

Marc Cucurella mówił o nim, że rzadko się odzywa, ale kiedy mówi, wszyscy słuchają.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Hiszpanii. W 2017 roku zagrał w mistrzostwach Europy U-21, a w 2019 roku zdobył ten tytuł; w finale z Niemcami (2:1) podał przy golu Fabiána Ruiza. 30 grudnia 2016 roku zadebiutował też w nieuznawanej przez FIFA reprezentacji Kraju Basków i strzelił głową gola Tunezji.

W pierwszej reprezentacji Hiszpanii zadebiutował 29 maja 2016 roku w St. Gallen, w towarzyskim meczu z Bośnią i Hercegowiną, wchodząc w 61. minucie. Mając 19 lat, został najmłodszym piłkarzem Realu Sociedad, który zagrał w seniorskiej kadrze. Na Euro 2020 strzelił piątego gola w wygranym 5:3 po dogrywce meczu 1/8 finału z Chorwacją. Grał też na igrzyskach olimpijskich w Tokio.

Na Euro 2024 tylko raz wyszedł w podstawowym składzie. W finale z Anglią w Berlinie zmienił Álvaro Moratę przy stanie 1:0. Po wyrównaniu Cole'a Palmera, w końcówce meczu, uciekł Marcowi Guéhiemu i z bliska zamienił na gola dośrodkowanie Marca Cucurelli. Hiszpania wygrała 2:1.

Na mundialu 2026 był podstawowym środkowym napastnikiem. W pierwszym meczu z Republiką Zielonego Przylądka przez pierwsze 30 minut ani razu nie dotknął piłki. W kolejnym, z Arabią Saudyjską (4:0), strzelił dwa gole. Dwa gole zdobył też w 1/16 finału z Austrią (3:0); był pierwszym Hiszpanem od finału z 2010 roku, który trafił w fazie pucharowej mundialu. W półfinale z Francją (2:0) wykorzystał rzut karny po faulu Lucasa Digne'a na Lamine Yamalu. Był to jego piąty gol na turnieju, czym wyrównał rekord Hiszpanii z jednego mundialu, należący do Emilio Butragueño i Davida Villi, oraz trzydziesty w reprezentacji. 19 lipca 2026 roku wyszedł w podstawowym składzie na finał z Argentyną, który Hiszpania wygrała 1:0 po dogrywce.