Mikel Merino

Pochodzenie

Urodził się 22 czerwca 1996 roku w Pampelunie, a w sezonie 2012/13 dołączył do akademii CA Osasuna. Jego ojciec Miguel również grał w Osasunie, pod koniec lat osiemdziesiątych i na początku dziewięćdziesiątych. W dzieciństwie wpajał mu zasady współpracy, pracy i poświęcenia, pozostawiając szkolenie techniczne i taktyczne trenerom. Kiedy Mikel sam został zawodowcem, zaczęli szerzej rozmawiać o ustawieniu, przyjęciu piłki i ruchach pomagających zgubić krycie.

Kariera

Jan Urban dał mu szansę w pierwszym zespole Osasuny: Merino zadebiutował 23 sierpnia 2014 roku przeciwko FC Barcelona B. Pierwszego gola w seniorach strzelił w grudniu tego roku na wyjeździe z UD Las Palmas, ustalając wynik na 2:1 po odrobieniu strat przez swój zespół.

Przejście do Borussii Dortmund oznaczało dla niego zmianę kultury, sposobu gry i tempa treningów po awansie Osasuny z drugiej ligi. Problemem był brak minut i zaufania trenera; przez pół roku trenował też jako środkowy obrońca, na pozycji wcześniej mu nieznanej. W Newcastle United zrozumiał z kolei, że intensywność i liczba kontaktów w Premier League wymagają od niego lepszego przygotowania fizycznego, zwłaszcza przy grze co trzy dni.

W latach 2018–2024 grał w Realu Sociedad, przede wszystkim jako lewy środkowy pomocnik. Imanol Alguacil uczył go rozpoznawać sposób pressingu rywala jeszcze przed otrzymaniem piłki: kto doskoczy, kto kryje którego zawodnika i gdzie pozostaje wolny partner. Dzięki temu Merino wcześniej wybierał kierunek przyjęcia i spokojniej przygotowywał następne zagranie.

Po mistrzostwach Europy w 2024 roku przeniósł się z Realu Sociedad do Arsenalu. Przekonała go perspektywa współtworzenia zwycięskiego zespołu oraz rozmowy o dalszym rozwoju i pracy nad własnymi brakami.

Sukcesy

• 2024 Mistrzostwo Europy z Hiszpanią
• 2021 Puchar Króla z Realem Sociedad (edycja 2020)
• 2019 Mistrzostwo Europy U-21 z Hiszpanią
• 2015 Mistrzostwo Europy U-19 z Hiszpanią

Styl gry

Najczęściej gra jako „ósemka”, ale występował też głębiej, w parze defensywnych pomocników. Szuka miejsca między liniami, zwłaszcza w lewej półprzestrzeni, i dobiera moment ruchu tak, by otrzymać piłkę z możliwością podania do przodu. Potrafi ukryć zamiar zagrania i posłać piłkę za bocznego obrońcę do wbiegającego skrzydłowego; włącza się też do ataku z dalszej pozycji.

Bez piłki szybko wchodzi w pojedynki, wykorzystuje ciało do oddzielenia rywala od futbolówki i próbuje zatrzymać kontratak w środku boiska. Gdy partner rozpoczyna pressing po stracie, Merino potrafi go wesprzeć i osłonić przestrzeń w centrum. Podania z głębi pola bywają jednak mniej pewne niż zagrania z wyższych pozycji, a po własnym błędzie często natychmiast próbuje odzyskać piłkę.

Reprezentacja

W finale mistrzostw Europy U-21 w 2019 roku wszedł za Fabiána Ruiza w 77. minucie; Hiszpania pokonała Niemcy 2:1. Na Euro 2024 zdobył zwycięską bramkę głową w 119. minucie ćwierćfinału z Niemcami w Stuttgarcie, po dośrodkowaniu Daniego Olmo. Przed wyskokiem ruszył przed obrońcę, by związać go kryciem, a następnie zaatakował wolne miejsce za jego plecami.

Po golu powtórzył celebrację ojca, który wcześniej strzelił na tym samym stadionie bramkę dla Osasuny w europejskich rozgrywkach. Miguel był obecny na stadionie, a syn znał tamto trafienie z wielokrotnie oglądanych nagrań. W finale Euro 2024 przeciwko Anglii Merino zastąpił Lamine’a Yamala w 89. minucie i zakończył turniej jako mistrz Europy po zwycięstwie Hiszpanii 2:1.