Manchester United i jego przestrzeń

Po wymienieniu najważniejszych ogniw nie sposób też nie wspomnieć o całej drużynie, w której każdy chce umierać za każdego. Nawet Paul Pogba został obudzony, a Maguire w końcu pokazuje, dlaczego swego czasu był najdroższym obrońcą świata, zamazując twarz krewkiego Harry’ego.

Teoria w praktyce

Wszystko objawia się poprzez pracę nad przestrzenią. To motyw przewodni każdego meczu. To on charakteryzuje grę „Czerwonych Diabłów”. Jeżeli ktoś ogląda regularnie Manchester United, wie, że zwycięstwo z Newcastle to pokłosie wykorzystania inteligencji boiskowej Rashforda i przestrzeni. Piłkarz widział, że obrońca „Srok” Krafth bronił bardzo ściśle i szczelnie na początku meczu. Atakował przestrzeń na skrzydłach drużyny Norwega, dlatego Anglik założył mu siatkę w 30. minucie meczu. To pozwoliło na zdobycie terenu, który był potrzebny United. Dopiero wtedy skrzydłowy z Old Trafford mógł spokojnie wejść w te sektory, gdzie jest najgroźniejszy, a więc schodząc do środka. Te zejścia dały bramkę.

O to by gra nie była monotonna, ale dalej dynamiczna, dba Greenwood. To on grając na prawej flance, często w meczu woła o piłki za plecy obrońców. Dzięki takim prośbom widzimy rolę Pogby na boisku. Wtedy może pokazywać swój atut, a więc dokładne podania na duże odległości. Również kluczowe są akcje na całej szerokości i długości boiska rozgrywane przez Bruno Fernandesa, które są nieszablonowe. To wszystko tworzy zamęt w obozie przeciwnika.

A jak ktoś odcina przestrzeń?

To Manchester United oddaje piłkę przeciwnikowi i robi to, co najlepiej mu wychodzi… gra bez piłki. Przygotowuje kontrę, która zabija, co widzieliśmy w meczu derbowym z City. Dean Heanderson wznowił dalekim wyrzutem do szybkiego Luke’a Shawa, ten pobiegł pod pole karne, jedna klepka i po temacie.

Dzięki temu widzimy, że ich „przestrzeń” działa właśnie wtedy najlepiej. To podczas gry z kontry widzimy wszystkie cechy, które definiują futbol Solskjeara. Operacja piłką staje się zabójcza, bo oni wtedy nią grają, a nie przesuwają ludzi, by stworzyć bardziej opłacalne wolne przestrzenie. Oni w ten sposób zabijają przeciwnika, zabierają mu tlen do dalszych działań, zdobywając kolejne bramki.

Wyprowadzenie takiej kontry jest tylko możliwe, gdy masz piłkarzy, którzy mają gaz w nogach oraz posiadają inteligencję boiskową. Wiedzą, jak wyblokować przeciwnika. Co zrobić, by przetransportować szybko piłkę pod jego bramkę i finalnie zakończyć akcję strzałem. Dlatego wszyscy wymienieni w artykule piłkarze odnajdują się w tej grze idealnie. Oni wszyscy to posiadają, a więc inteligencję, szybkość i umiejętność gry z kontrataku.

Brak planu „B” na grę

Jednak nic nie może być idealne. To DNA również nie jest. Problem ten jest widoczny, kiedy przestrzenie są zamknięte, a rywal cofnięty. Wtedy to Manchester United musi prowadzić grę na ograniczonym polu gry. Często ma z tym problemy i nie potrafi otwierać kolejnych sektorów do gry.

Przykładem może być ostatni mecz z londyńską Chelsea, która tak zamknęła środek boiska, że zanim United doszedł do głosu, to już prawie kończyło się spotkanie. Taka gra, jaką prowadzili „The Blues”, wywołuje paraliż u zawodników Norwega. Zaczynają się poruszać jak dzieci we mgle. Nie potrafią wtedy wbić się w obronę rywala. Można nawet stwierdzić, że grają pasywnie i przechodzą obok spotkania, zadowalając się remisem.

Niestety dla United gra tak z nimi większość rywali z TOP 6 Premier League. Wyjątkiem jest Manchester City, który uwielbia być przy piłce. Dlatego wyniki Solskjeara przeciwko Guardioli są dobre. W innych meczach po prostu wieje nudą, kiedy „Czerwone Diabły” podejmują elitę ligi.

• Anthony Martial
• Edinson Cavani
• Harry Maguire
• Luke Shaw
• Manchester United
• Marcus Rashford
• Mason Greenwood
• Ole Gunnar Solskjaer
• Paul Pogba
• Premier League

Po wymienieniu najważniejszych ogniw nie sposób też nie wspomnieć o całej drużynie, w której każdy chce umierać za każdego. Nawet Paul Pogba został obudzony, a Maguire w końcu pokazuje, dlaczego swego czasu był najdroższym obrońcą świata, zamazując twarz krewkiego Harry’ego.

Teoria w praktyce

Wszystko objawia się poprzez pracę nad przestrzenią. To motyw przewodni każdego meczu. To on charakteryzuje grę „Czerwonych Diabłów”. Jeżeli ktoś ogląda regularnie Manchester United, wie, że zwycięstwo z Newcastle to pokłosie wykorzystania inteligencji boiskowej Rashforda i przestrzeni. Piłkarz widział, że obrońca „Srok” Krafth bronił bardzo ściśle i szczelnie na początku meczu. Atakował przestrzeń na skrzydłach drużyny Norwega, dlatego Anglik założył mu siatkę w 30. minucie meczu. To pozwoliło na zdobycie terenu, który był potrzebny United. Dopiero wtedy skrzydłowy z Old Trafford mógł spokojnie wejść w te sektory, gdzie jest najgroźniejszy, a więc schodząc do środka. Te zejścia dały bramkę.

O to by gra nie była monotonna, ale dalej dynamiczna, dba Greenwood. To on grając na prawej flance, często w meczu woła o piłki za plecy obrońców. Dzięki takim prośbom widzimy rolę Pogby na boisku. Wtedy może pokazywać swój atut, a więc dokładne podania na duże odległości. Również kluczowe są akcje na całej szerokości i długości boiska rozgrywane przez Bruno Fernandesa, które są nieszablonowe. To wszystko tworzy zamęt w obozie przeciwnika.

A jak ktoś odcina przestrzeń?

To Manchester United oddaje piłkę przeciwnikowi i robi to, co najlepiej mu wychodzi… gra bez piłki. Przygotowuje kontrę, która zabija, co widzieliśmy w meczu derbowym z City. Dean Heanderson wznowił dalekim wyrzutem do szybkiego Luke’a Shawa, ten pobiegł pod pole karne, jedna klepka i po temacie.

Dzięki temu widzimy, że ich „przestrzeń” działa właśnie wtedy najlepiej. To podczas gry z kontry widzimy wszystkie cechy, które definiują futbol Solskjeara. Operacja piłką staje się zabójcza, bo oni wtedy nią grają, a nie przesuwają ludzi, by stworzyć bardziej opłacalne wolne przestrzenie. Oni w ten sposób zabijają przeciwnika, zabierają mu tlen do dalszych działań, zdobywając kolejne bramki.

Wyprowadzenie takiej kontry jest tylko możliwe, gdy masz piłkarzy, którzy mają gaz w nogach oraz posiadają inteligencję boiskową. Wiedzą, jak wyblokować przeciwnika. Co zrobić, by przetransportować szybko piłkę pod jego bramkę i finalnie zakończyć akcję strzałem. Dlatego wszyscy wymienieni w artykule piłkarze odnajdują się w tej grze idealnie. Oni wszyscy to posiadają, a więc inteligencję, szybkość i umiejętność gry z kontrataku.

Brak planu „B” na grę

Jednak nic nie może być idealne. To DNA również nie jest. Problem ten jest widoczny, kiedy przestrzenie są zamknięte, a rywal cofnięty. Wtedy to Manchester United musi prowadzić grę na ograniczonym polu gry. Często ma z tym problemy i nie potrafi otwierać kolejnych sektorów do gry.

Przykładem może być ostatni mecz z londyńską Chelsea, która tak zamknęła środek boiska, że zanim United doszedł do głosu, to już prawie kończyło się spotkanie. Taka gra, jaką prowadzili „The Blues”, wywołuje paraliż u zawodników Norwega. Zaczynają się poruszać jak dzieci we mgle. Nie potrafią wtedy wbić się w obronę rywala. Można nawet stwierdzić, że grają pasywnie i przechodzą obok spotkania, zadowalając się remisem.

Niestety dla United gra tak z nimi większość rywali z TOP 6 Premier League. Wyjątkiem jest Manchester City, który uwielbia być przy piłce. Dlatego wyniki Solskjeara przeciwko Guardioli są dobre. W innych meczach po prostu wieje nudą, kiedy „Czerwone Diabły” podejmują elitę ligi.