Bruno Fernandes

Pochodzenie

Urodził się 8 września 1994 roku. Wspominając dzieciństwo w okolicach Maii, opowiadał o podwórkowych meczach, bramkach budowanych z patyków i piłce zabieranej do szkoły. Jako dziewięciolatek oglądał z rodziną finał Euro 2004 na wielkim ekranie w centrum Maii, z pomalowaną twarzą i portugalską flagą.

Duże znaczenie w jego piłkarskim wychowaniu miała krytyka ojca, który zamiast liczyć gole i podania, szukał błędów oraz sposobów ich poprawienia. Fernandes przywoływał mecz Boavisty U15 z Porto: mimo pochwał za występ w obronie ojciec wskazał mu zbyt głębokie ustawienie przy straconej bramce. Sam wiązał z tym nawyk szczegółowego analizowania własnej gry i traktowania krytyki jako motywacji.

Cieszynkę z dłońmi przy uszach poświęcił córce Matilde: naśladował jej gest udawania, że nie słyszy rodziców proszących o posprzątanie zabawek.

Kariera

W wieku 17 lat wyjechał do Włoch, nie znając języka ani nikogo na miejscu. Przyznawał, że samotność i trudności skłaniały go do myśli o rezygnacji, ale rodzina przypominała mu, dlaczego wybrał tę drogę. Ana, późniejsza żona piłkarza, dołączyła do niego po ukończeniu szkoły; wcześniej wspierała go, zarabiając jako sędzia futsalu. Wspominał też jej wsparcie po rozmowie z dyrektorem sportowym Udinese, który powiedział mu, że klub już go nie chce.

W Sportingu pełnił funkcję kapitana, a w listopadzie 2019 roku mówił o dumie z reprezentowania klubu i o uznaniu dla swojej pracy na boisku oraz poza nim. Latem poprzedzającym transfer do Manchesteru United miał konkretną możliwość przejścia do Tottenhamu, lecz kluby nie doszły do porozumienia. Gdy agent przekazał mu później wiadomość o ofercie United, Fernandes rozpłakał się ze szczęścia: od dziecka kibicował temu zespołowi ze względu na Cristiano Ronaldo.

Do Manchesteru United dołączył 30 stycznia 2020 roku, a zadebiutował 1 lutego. W maju 2024 roku, pisząc już jako kapitan, podkreślał, że zależy mu na szczerości wobec kibiców i że nie zamierza naśladować osobowości dawnych legend klubu. W finale Pucharu Anglii przeciwko Manchesterowi City podał do Kobbiego Mainoo przy drugim golu United, które zwyciężyło 2:1.

Sukcesy

• 2024 Puchar Anglii z Manchesterem United.

• 2023 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem United.

• 2019 Liga Narodów UEFA z Portugalią.

• 2019 Nagroda Stromp w kategorii Futebolista (piłkarz) w Sportingu.

• 2018 Nagroda Stromp w kategorii Futebolista (piłkarz) w Sportingu.

Styl gry

Najczęściej operuje jako ofensywny pomocnik za napastnikiem, ale może też grać jako wysunięta „ósemka”. Szybko dostrzega możliwości podania między obrońcami i szuka przestrzeni wokół pola karnego, by tworzyć okazje partnerom oraz samemu kończyć akcje. Gotowość do zagrywania piłek rozstrzygających akcję wiąże się jednak z ryzykiem strat. Po stracie potrafi energicznie wracać za rywalem, a bez piłki uczestniczy w pressingu.

Strzały z dystansu rozwijał od początku kariery: jak tłumaczył, wcześniejsza gra w głębi pola sprawiała, że okazje do uderzeń pojawiały się głównie poza szesnastką.

Reprezentacja

Pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji Portugalii wspominał jako szczególny moment, bo mógł wejść do szatni Cristiano Ronaldo, którego wcześniej oglądał jako dziecko. 9 czerwca 2019 roku rozpoczął w podstawowym składzie finał Ligi Narodów UEFA, w którym Portugalia pokonała Holandię 1:0.