Martín Satriano

Pochodzenie

Urodził się 20 lutego 2001 roku w Montevideo. Jest synem Gerarda, byłego piłkarza. Do akademii Club Nacional de Football trafił jako 13-latek. Tabaré Alonso, trener z pierwszych lat w klubie, zapamiętał go jako prostego, poważnego i hojnego chłopaka, który nie sprawiał problemów i potrafił ciągnąć za sobą kolegów. W pierwszym zespole Nacionalu nie zagrał w oficjalnym meczu, choć, jak mówił później, to było jego marzenie z dzieciństwa.

W styczniu 2020 roku, jako 18-latek, przeszedł do Interu Mediolan. Zaczynał w drużynie Primavera, czyli w lidze młodzieżowej do lat 19. Już w pierwszych występach asystował przeciwko Napoli (5:0) i Juventusowi (1:1).

Kariera

Latem 2021 roku trener Simone Inzaghi nie chciał go wypuścić na wypożyczenie, ale minut nie dostał. Zadebiutował w Serie A 21 sierpnia 2021 roku, wchodząc na 13 minut w meczu z Genoą. W styczniu 2022 roku Inter wypożyczył go do Brestu. Satriano mówił, że jako 20-latek musiał grać, a w Interze byłoby mu o to trudno. Inzaghi życzył mu powodzenia i mówił, że regularna gra jest dla niego ważna. W pierwszym meczu w wyjściowym składzie, 13 lutego 2022 roku z Troyes, strzelił dwa gole w ciągu dwudziestu minut, a Brest wygrał 5:1.

Sezon 2022/2023 spędził na wypożyczeniu w Empoli, a w 2023/2024 wrócił do Brestu. Trener wykorzystywał go jako punkt oparcia w ataku, a czasem na skrzydle. Brest zajął wtedy trzecie miejsce w Ligue 1 i wywalczył historyczny awans do Ligi Mistrzów. W sierpniu 2024 roku Inter wypożyczył go do RC Lens z opcją wykupu. Po meczu z OGC Nice, w którym uszkodził kolano, 2 października 2024 roku klub poinformował o zerwaniu więzadła krzyżowego przedniego w lewym kolanie. Operacja odbyła się 8 października, a przerwę oceniano na sześć do ośmiu miesięcy.

Na początku września 2025 roku Lens wypożyczył go do Olympique Lyon. Do stycznia zdobył tam trzy gole, jednego w Lidze Europy. Przyjście Endricka ograniczyło jego rolę i w styczniu 2026 roku przeszedł na wypożyczenie z opcją wykupu do Getafe. W marcu 2026 roku Getafe wykupiło go definitywnie, a Satriano podpisał kontrakt do czerwca 2030 roku. W Getafe stworzył atak z Luisem Vázquezem pod wodzą José Bordalása. Pierwszego gola w klubie strzelił Villarrealowi, drugiego 2 marca 2026 roku na Santiago Bernabéu. Po odbitej piłce z walki w powietrzu przed polem karnym uderzył ją z woleja prawą nogą w okienko bramki Courtois, a Getafe wygrało 1:0. Nazwał to najlepszym golem w swojej karierze. 5 kwietnia 2026 roku trafił też w wygranym 2:0 meczu z Athletikiem Bilbao.

Styl gry

Alonso opisywał go jako nietypowego snajpera, który nie jest klasyczną „dziewiątką” z pola karnego, tylko bliższą „dziesiątce”: lubi mieć piłkę przy nodze, schodzić do rozegrania i krążyć po całym froncie ataku. Z drugiej strony ma, jak mówił, nieomylny nos do goli, dominuje w grze głową i ma technikę nietypową jak na swój wzrost. Przypominał mu Cavaniego z poświęcenia i stylu gry, choć jest od niego bardziej techniczny.

W Getafe okazał się podobnym graczem: mimo gabarytów łatwo schodzi na skrzydła i dobrze prowadzi piłkę, nie jest najszybszy w otwartą przestrzeń, ale nadrabia to inteligencją taktyczną i umiejętnością osłaniania piłki. W duecie z Vázquezem to Vázquez zajmuje obrońców, a Satriano krąży i kreuje. Sam mówił, że od dziewiątki zawsze oczekuje się goli, ale on ma inne cechy: lubi schodzić głębiej, mocno naciskać i szybko odbierać piłkę.

Reprezentacja

We wrześniu 2021 roku, gdy jego nazwisko pojawiało się w kontekście reprezentacji Włoch U-21, odpowiedział, że jest „bardziej Urugwajczykiem niż Pepe”. W reprezentacji Urugwaju zadebiutował 27 września 2022 roku w towarzyskim meczu z Kanadą w Bratysławie, wygranym 2:0. Wszedł w 60. minucie za Darwina Núñeza. Selekcjoner Diego Alonso nie zabrał go jednak na mistrzostwa świata w Katarze.