Australia
Bramkarz reprezentacji Australii, z którą w 2015 roku wygrał Puchar Azji, a z Central Coast Mariners mistrzostwo kraju w 2013 roku.
Urodził się 8 kwietnia 1992 roku w Plumpton, na zachodnich obrzeżach Sydney. Zaczynał w wieku pięciu lat w lokalnym klubie Good Shepherd Rams, w rejonie Mount Druitt. W bramce stanął po raz pierwszy w połowie jednego sezonu w reprezentacyjnej drużynie do lat dziesięciu, bo potrzebny był bramkarz. Potem wrócił na boisko jako napastnik i ofensywny pomocnik, a od U-12 grał już tylko między słupkami. Jako dziecko trenował też tenis, ale w wieku 11 lub 12 lat wybrał piłkę, bo tenis dawał mu mniej radości, a on sam, jak mówił, bywał „złym przegranym” i łamał rakiety.
Juniorskie lata spędził w Marconi, a potem w Blacktown City. Tam od dwunastego roku życia prowadził go trener bramkarzy John Crawley, który zabrał go do Westfield Sports High School i do młodzieżowej drużyny Central Coast Mariners. Crawley wspominał, że był to „chudy” chłopak, niezbyt wysoki, ale niemający z tego powodu kłopotów, a do tego zdeterminowany i wytrwały.
W sezonie 2010/2011 jako 18-latek podpisał profesjonalny kontrakt z Mariners z założeniem, że będzie zmiennikiem Jessa Vanstrattana. Gdy Vanstrattan doznał poważnej kontuzji, Ryan zadebiutował w ligowej A-League w czwartej kolejce w meczu z Sydney FC. W pierwszej akcji pomylił się, wypuszczając z rąk łatwą piłkę, po czym Rhyan Grant strzelił gola. Trener Graham Arnold dalej na niego stawiał i Ryan został wybrany młodym piłkarzem sezonu A-League, a rok później zdobył tę nagrodę drugi raz i dostał też Złotą Rękawicę dla najlepszego bramkarza ligi. W 2012 roku Mariners wygrali sezon zasadniczy. 21 kwietnia 2013 roku zespół pokonał w wielkim finale Western Sydney Wanderers 2:0 i po raz pierwszy w historii klubu zdobył mistrzostwo Australii, po trzech przegranych finałach z lat 2006, 2008 i 2011. W czasie gry w Mariners przez trzy lata mieszkał razem z napastnikiem Bernie Ibinim w przyczepie kempingowej. Mówił, że nie jest tam po to, by imprezować i żyć na wysokim poziomie, tylko by się rozwijać.
Latem 2013 roku przeszedł do Club Brugge. W Belgii szybko dostał szansę gry i w 2014 roku koledzy z ligi wybrali go najlepszym bramkarzem rozgrywek, a rok później zrobili to ponownie. W listopadzie 2014 roku, za kadencji trenera Michela Preud'homme'a, który sam był bramkarzem, przedłużył kontrakt z klubem. 22 marca 2015 roku zagrał w finale Pucharu Belgii z Anderlechtem, wygranym 2:1 po golu Liora Refaelova w doliczonym czasie. Dla Brugge było to pierwsze duże trofeum od ośmiu lat.
W 2015 roku podpisał sześcioletni kontrakt z Valencią. Był to trudny czas dla klubu: Nuno Espírito Santo został szybko zastąpiony przez Gary'ego Neville'a, a ten przez Pako Ayestarána. W lutym 2016 roku Neville postawił na niego w pierwszym meczu półfinału Pucharu Króla z Barceloną na Camp Nou. Valencia przegrała 0:7, a Ryan, jak wspominał, chciał zatrzymać Messiego, Suáreza i Neymara. Później mówił, że z tego okresu najważniejsze było dla niego nauczenie się hiszpańskiego. W sezonie 2016/2017 grał na wypożyczeniu w KRC Genk.
W czerwcu 2017 roku przeszedł do Brighton & Hove Albion, nowo awansowanego do Premier League, za nieujawnioną kwotę, która była wtedy rekordem klubu, i podpisał pięcioletni kontrakt. Przez trzy i pół sezonu był tam pierwszym bramkarzem. 17 marca 2019 roku w ćwierćfinale Pucharu Anglii z Millwall, po 2:2, obronił w serii rzutów karnych strzał Mahlona Romeo, a Brighton wygrało 5:4 i po raz pierwszy od 1983 roku zagrało w półfinale tych rozgrywek. W sezonie 2020/2021 miejsce w bramce stracił na rzecz Roberta Sáncheza. W styczniu 2021 roku został wypożyczony do Arsenalu, drużyny, którą jako dziecko podziwiał razem z Thierrym Henrym. Trener Mikel Arteta tłumaczył, że potrzebuje trzeciego bramkarza, który zna ligę i ma doświadczenie. Ryan mówił, że przyszedł konkurować z Berndem Leno. W Arsenalu zagrał trzy razy.
W lipcu 2021 roku przeniósł się do Realu Sociedad, gdzie miał rywalizować z Álexem Remiro o miejsce w bramce. W sezonie 2021/2022 rozegrał tam dziewięć meczów we wszystkich rozgrywkach. W sierpniu 2022 roku, przed mistrzostwami świata, podpisał dwuletni kontrakt z FC Kopenhaga, szukając regularnej gry. W Kopenhadze zagrał w 11 meczach i w styczniu 2023 roku przeszedł do AZ Alkmaar. W Eredivisie grał tam co tydzień. Latem 2024 roku opuścił AZ i, jak mówił, „rzucił kośćmi”, wybierając AS Romę bez gwarancji gry. W Rzymie zagrał tylko raz, w Pucharze Włoch na początku grudnia 2024 roku, bo we wszystkich pozostałych meczach bronił młodszy Mile Svilar. W styczniu 2025 roku przeszedł do RC Lens z francuskiej Ligue 1, zaliczył 14 meczów i sześć czystych kont, a w meczu z Olympique Marsylia wygranym 1:0 został uznany najlepszym piłkarzem spotkania.
Jako wolny zawodnik w sierpniu 2025 roku podpisał kontrakt z Levante UD, świeżo awansowanym do La Liga, na sezon 2025/2026 z opcją przedłużenia o rok. Rozegrał 36 meczów, zachował dziewięć czystych kont, a Levante utrzymało się w lidze w ostatniej kolejce, mimo porażki 1:2 z Realem Betis, dzięki lepszemu bilansowi bezpośrednich spotkań z Mallorką. W lipcu 2026 roku klub potwierdził jego dalszą grę w Levante w kolejnym sezonie.
To bramkarz grający dobrze nogami. W 2015 roku mówił, że jego wzorem jest Manuel Neuer: obaj czują się pewnie z piłką przy nodze i grają wysoko, wspierając obronę. W tym czasie wyróżniała go muskularna sylwetka, dobra komunikacja z obroną i przede wszystkim dystrybucja piłki na krótkie, średnie i długie dystanse. Zdarzało mu się też odbijać piłkę pięściami częściej, niż powinien.
Po przejściu do Premier League mówił, że angielska piłka jest bardziej fizyczna: napastnicy i obrońcy są więksi, sędziowie więcej puszczają, a w Brighton obrona cofnięta głęboko utrudniała mu wychodzenie z bramki. Wcześniej, jak podkreślał, był bardziej „bramkarzem-libero”. Ma 184 cm wzrostu.
Pierwsze powołanie do kadry Australii dostał w lutym 2012 roku, a zadebiutował 5 grudnia 2012 roku w remisie 1:1 z Koreą Północną w eliminacjach Pucharu Azji Wschodniej. Po zakończeniu kariery przez Marka Schwarzera w listopadzie 2013 roku został pierwszym bramkarzem na mundial w Brazylii w 2014 roku i zagrał w trzech meczach grupowych, z Chile, Holandią i Hiszpanią, wszystkie przegranych. Mówił później, że popełnił błąd, bo nastawił się na to, że musi robić rzeczy nadzwyczajne. W styczniu 2015 roku Australia pod wodzą Ange Postecoglou wygrała na własnym terenie Puchar Azji, pokonując w finale Koreę Południową 2:1 po dogrywce. Ryan zagrał we wszystkich meczach turnieju, a AFC uznała go najlepszym bramkarzem.
Na mundialu w Rosji w 2018 roku zagrał w trzech meczach grupowych. Opaskę kapitana nosił po raz pierwszy w październiku 2019 roku w wygranym 7:1 meczu z Chińskim Tajpej. W barażu o mundial 2022 z Peru w 120. minucie zmienił go Andrew Redmayne, który obronił decydujący rzut karny. Na mundialu w Katarze w 2022 roku jako kapitan poprowadził Australię do 1/8 finału, gdzie przegrała z Argentyną. 100. mecz w kadrze rozegrał w czerwcu 2025 roku z Arabią Saudyjską, wygrany po jego obronionym rzucie karnym, a Australia zapewniła sobie awans na mundial 2026.
W 2024 roku, po objęciu kadry przez Tony'ego Popovicia, Ryan nie zagrał w jego pierwszym meczu eliminacji z Chinami. Według Ryana trener powiedział mu, że nic złego nie zrobił, tylko chce zobaczyć Joego Gauciego. Ryan mówił, że akceptuje decyzję, choć się z nią nie zgadza. Później wrócił do składu. Na mundial 2026 pojechał jako kapitan, ale Popovic w pierwszym meczu z Turcją postawił na 22-letniego Patricka Beacha, który zagrał też w kolejnych meczach grupowych. Ryan mówił, że trener ma po prostu przeczucie, że chce grać Beachem. W 1/16 finału z Egiptem Popovic zmienił Beacha na Ryana tuż przed rzutami karnymi po remisie 1:1, ale Ryan nie obronił żadnego strzału, a Egipt wygrał 4:2.
2
18
2,0 na mecz
7,0
Minuty w sezonie
990′11 z 11 meczów
0:2
Atlético Madryt903–6,30:2Atlético Madryt3–6,3
2:1Levante90126,22:1Levante126,23:1
Athletic Bilbao90317,53:1Athletic Bilbao317,5
1:1Levante904–7,11:1Levante4–7,13:3
Sevilla90236,63:3Sevilla236,6
3:1Levante90337,33:1Levante337,32:4
FC Barcelona90245,62:4FC Barcelona245,6
0:0Levante90308,00:0Levante308,05:2
Real Betis90427,35:2Real Betis427,3
0:0Levante90709,00:0Levante709,0
3:0Levante90336,63:0Levante336,6| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Australia | Mistrzostwa Świata | 1 | 1 | 0 | 0 |
| 2025/2026La Liga | Levante | La Liga | 36 | 3240 | 0 | 0 |
| 2025/2026Puchar Hiszpanii | Levante | Puchar Hiszpanii | 0 | – | 0 | 0 |
| 2024/2025Ligue 1 | RC Lens | Ligue 1 | 14 | 1260 | 0 | 0 |
| 2024/2025Serie A | AS Roma | Serie A | 0 | – | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga Europy | AS Roma | Liga Europy | 0 | – | 0 | 0 |
| 2024/2025 | AZ Alkmaar | – | – | – | – | |
| 2023/2024 | AZ Alkmaar | – | – | – | – | |
| 2022/2023 | AZ Alkmaar | – | – | – | – | |
| 2021/2022 | Real Sociedad | – | – | – | – | |
| 2020/2021 | Arsenal | – | – | – | – | |
| 2019/2020 | Brighton & Hove Albion | – | – | – | – | |
| 2018/2019 | Brighton & Hove Albion | – | – | – | – | |
| 2017/2018Premier League | Brighton & Hove Albion | Premier League | 13 | 1170 | 0 | 0 |
| 2017/2018Puchar Ligi Angielskiej | Brighton & Hove Albion | Puchar Ligi Angielskiej | 0 | – | 0 | 0 |
| 2016/2017La Liga | Valencia | La Liga | 2 | 180 | 0 | 0 |
| 2015/2016La Liga | Valencia | La Liga | 8 | 720 | 0 | 0 |
| 2014/2015 | Club Brugge | – | – | – | – | |
| 2013/2014 | Club Brugge | – | – | – | – | |
| 2012/2013 | Central Coast Mariners | – | – | – | – | |
| 2011/2012 | Central Coast Mariners | – | – | – | – | |
| 2010/2011 | Central Coast Mariners | – | – | – | – |
