Wysoki, silny skrzydłowy z Quilmes, który z Sevillą wygrał Ligę Europy w 2020 i 2023 roku.
Urodził się 11 lipca 1994 roku w Quilmes pod Buenos Aires. Jest najmłodszym z czworga rodzeństwa; ojciec był murarzem, matka zajmowała się domem. Jako dziecko w weekendy wstawał wcześnie, żeby oglądać w telewizji mecze Manchesteru United, a jego idolem był Cristiano Ronaldo.
W młodzieżowych drużynach Quilmes grał w ataku. W reprezentacji Argentyny U-17 trener Oscar Garré przesunął go na skrzydło, bo uznał, że Ocampos lepiej radzi sobie, gdy ma więcej miejsca. Chłopakowi się to nie podobało: mówił trenerowi, że ojciec i agent widzą go na pozycji numer 9. Garré odpowiedział, żeby ojciec dobrze budował domy, agent pilnował pieniędzy, a ustawianiem drużyny zajmie się on.
Gra w kadrze juniorów zwróciła uwagę River Plate, któremu Ocampos kibicował od dziecka. W 2010 roku, jako 16-latek, trafił do rezerw River. Na jednym z treningów z pierwszym zespołem dwa razy założył siatkę Matíasowi Almeydzie, wtedy jeszcze piłkarzowi. Po pierwszej Almeyda zagroził mu, że następnym razem go „zabije”. Rok później Almeyda był już trenerem River i, jak sam opowiadał, nie pamiętał nazwiska chłopaka, więc wezwał na trening kilku wysokich, silnych juniorów, żeby go odnaleźć.
River grał wtedy w drugiej lidze, Primera B Nacional, po spadku w czerwcu 2011 roku. Almeyda wystawił 17-letniego Ocamposa od pierwszej minuty już w pierwszym meczu sezonu 2011/12, z Chacaritą Juniors na Monumental, i nazwał go przyszłością klubu. Ocampos zagrał we wszystkich 38 meczach ligowych. Sam mówił, że spodziewał się stopniowego wprowadzania do zespołu, a zamiast tego grał od początku w każdym meczu. 23 czerwca 2012 roku River pokonało Almirante Brown 2:0, zostało mistrzem B Nacional i wróciło do pierwszej ligi.
Po jednym meczu w najwyższej lidze, w 2012 roku, w wieku 18 lat przeszedł do AS Monaco, grającego wtedy w Ligue 2. Adaptacja była trudna: nie znał języka, a życie w Monte Carlo, gdzie Ferrari widywał tak często jak w Argentynie stare peugeoty, było dla chłopaka z Quilmes szokiem. Pomagał mu David Trezeguet, z którym wcześniej grał w River. Pod wodzą Claudio Ranieriego Monaco w 2013 roku wygrało Ligue 2, a Ocampos w kolejnym sezonie był już podstawowym skrzydłowym w Ligue 1, obok Radamela Falcao. Najlepszym piłkarzem, z jakim grał w jednej drużynie, nazywał Dimityra Berbatowa.
W 2015 roku przeszedł do Olympique Marsylia, gdzie trenował go Marcelo Bielsa. Ocampos wspominał, że Bielsa ciągle zadawał mu pytania, bo zależało mu, żeby piłkarz rozumiał, co robi na boisku. Po kilku latach we Francji uznał, że potrzebuje zmiany, i odszedł na wypożyczenie do Włoch, najpierw do Genoi, potem do AC Milan. Mówił, że ten rok pozwolił mu odnaleźć się piłkarsko i psychicznie. Po powrocie do Marsylii stopniowo wywalczył miejsce w składzie i zaufanie kibiców.
Latem 2019 roku podpisał czteroletni kontrakt z Sevillą. Mówił, że gdy zadzwonił do niego Monchi, nie wahał się ani chwili. Znalazł tam klub, który dał mu zaufanie, a z Jesúsem Navasem rozumiał się na boisku bez słów. Po 93 dniach przerwy z powodu pandemii strzelił pierwszego gola we wznowionej lidze hiszpańskiej, w derbach z Betisem w czerwcu 2020 roku. W sezonie 2019/20 był jednym z liderów Sevilli, która wygrała Ligę Europy, pokonując po drodze Manchester United i Inter.
Latem 2022 roku, jako wicekapitan Sevilli, odszedł na wypożyczenie do Ajaksu. Tłumaczył, że miał różnice zdań z trenerem Julenem Lopeteguim, choć nie było między nimi kłótni. W Amsterdamie prawie nie grał i w styczniu 2023 roku wrócił do Sevilli. 31 maja 2023 roku w Budapeszcie wyszedł w podstawowym składzie na finał Ligi Europy z AS Romą, który Sevilla wygrała po rzutach karnych. Później żartował, że powinien podziękować trenerowi Ajaksu, który nie dawał mu grać.
We wrześniu 2024 roku przeszedł z Sevilli do meksykańskiego CF Monterrey i podpisał kontrakt do 2027 roku.
To skrzydłowy nietypowej budowy, mierzący około 1,87 m. Jest silny fizycznie, ma długi, mocny krok, szybko rusza z miejsca i trudno go przewrócić. Przy prowadzeniu piłki osłania ją rękami i dobrze utrzymuje równowagę w biegu. Chętnie gra jeden na jednego i potrafi minąć rywala w obie strony.
Na prawej stronie szuka dojścia do linii końcowej i dośrodkowania. Z lewej, gdzie w Monaco czuł się lepiej, schodzi do środka i gra między liniami, zostawiając miejsce dla bocznego obrońcy. Bez piłki rozciąga grę przy linii bocznej i wbiega za plecy obrońców. Almeyda cenił go za warunki fizyczne, zaangażowanie i jakość.
Sam o sobie mówił, że w River, Monaco, Marsylii i Sevilli grał z tą samą energią i charakterem. Nie unikał konfliktów w szatni: wolał mówić kolegom rzeczy wprost, nawet krzykiem, niż za plecami.
Grał w młodzieżowych reprezentacjach Argentyny, w 2009 roku wystąpił z kadrą U-15 w mistrzostwach Ameryki Południowej. W pierwszej reprezentacji zadebiutował 9 października 2019 roku w Dortmundzie, w towarzyskim meczu z Niemcami. Wszedł w drugiej połowie i pięć minut przed końcem strzelił gola na 2:2. W następnym meczu, z Ekwadorem w Elche, także trafił do siatki. Grał też w eliminacjach mistrzostw świata 2022.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Leagues Cup | Monterrey | Leagues Cup | 1 | 96 | 0 | 0 |
Argentyna