Argentyna
Lewonożny napastnik i rozgrywający, mistrz świata z 2022 roku, który zdobywał Złotą Piłkę od 2009 do 2023 roku.
Urodził się 24 czerwca 1987 roku w Rosario. Pierwszym klubem było Grandoli z dzielnicy Barrio Sur. Prezes klubu wspominał, że Leo jako pięciolatek strzelał w niemal każdym meczu gole w stylu Diego Maradony z mundialowego meczu z Anglią, mijając pół drużyny rywali, choć piłka sięgała mu prawie do kolan. Zawsze grał ze starszymi i wyższymi chłopcami.
Potem trafił do młodzieżowych drużyn Newell's Old Boys. Gdy przestał rosnąć, endokrynolog Diego Schwarzstein rozpoznał u niego niedobór hormonu wzrostu. Leczenie było bardzo drogie; początkowo pokrywało je ubezpieczenie z pracy ojca, ale w 2001 roku, w czasie kryzysu gospodarczego w Argentynie, wiele takich polis zawieszono i terapia stanęła.
O 13-letnim chłopcu dyrektorowi sportowemu Barcelony Carlesowi Rexachowi opowiedział agent Horacio Gaggioli. Rexach zgodził się, żeby klub zapłacił za dwutygodniowy pobyt Messiego z rodziną w Barcelonie. Trenerzy w akademii byli podzieleni, bo część uważała go za zbyt drobnego. Rexach zorganizował mecz z chłopcami o dwa lata starszymi i po pięciu minutach był przekonany, że trzeba go podpisać. Zwracał uwagę, że Messi cały czas był przy piłce, a gdy ją tracił, pressował rywala, dopóki jej nie odzyskał.
Przez kilka tygodni sprawa utknęła. Prezes Joan Gaspart nie widział sensu w podpisywaniu trzynastolatka, z klubem trudno było się porozumieć, a ojciec Messiego zapowiedział powrót do Argentyny. 14 grudnia 2000 roku, w klubie tenisowym w Barcelonie, Rexach spisał na serwetce zobowiązanie, że klub zatrudni chłopca. Zanim Messi mógł grać w oficjalnych rozgrywkach, występował tylko w sparingach. Złamał też kość strzałkową i przez dwa miesiące nie grał, a matka wróciła już wtedy do Argentyny.
Przeszedł przez trzeci zespół i rezerwy Barcelony. W pierwszej drużynie FC Barcelona zadebiutował 16 października 2004 roku, w wieku 17 lat, w ligowych derbach z Espanyolem. Pierwszego gola strzelił 1 maja 2005 roku z Albacete po podaniu Ronaldinho. Frank Rijkaard ustawiał go na prawym skrzydle, gdzie nigdy wcześniej nie grał. Messi szybko się tam odnalazł, bo schodząc do środka, mógł przełożyć piłkę na mocniejszą lewą nogę i mieć przed sobą całe boisko. W sezonie 2005/06 grał w zwycięskiej kampanii Ligi Mistrzów, ale finał w Paryżu z Arsenalem opuścił z powodu kontuzji.
Po przyjściu Pepa Guardioli w 2008 roku stał się liderem zespołu. Dzień przed jednym z Klasyków z Realem Madryt Guardiola wezwał go do gabinetu i powiedział, że zagra jako fałszywa dziewiątka: miał schodzić do środka pola, ciągnąć za sobą środkowych obrońców Realu i robić miejsce dla Samuela Eto'o i Thierry'ego Henry'ego na skrzydłach. W tym sezonie Barcelona zdobyła potrójną koronę, a Messi strzelił gola w finale Ligi Mistrzów z Manchesterem United w Rzymie. Drugą potrójną koronę Barcelona zdobyła w sezonie 2014/15 Luisa Enrique, gdy Messi tworzył trio w ataku z Luisem Suárezem i Neymarem.
W maju 2017 roku hiszpański Sąd Najwyższy utrzymał wyrok 21 miesięcy więzienia i grzywnę za trzy przestępstwa podatkowe z lat 2007–2009 dotyczące dochodów z praw do wizerunku. Wyrok nie oznaczał pobytu w więzieniu, bo w Hiszpanii kary poniżej dwóch lat za pierwsze przestępstwo zwykle się zawiesza. Barcelona publicznie go wsparła.
25 sierpnia 2020 roku, dziewięć dni po porażce 2:8 z Bayernem Monachium w ćwierćfinale Ligi Mistrzów, wysłał do klubu faks z prośbą o rozwiązanie kontraktu. Klub uznał, że klauzula pozwalająca mu odejść za darmo wygasła, i zażądał 700 mln euro odstępnego. 4 września Messi ogłosił, że zostaje, bo nie chce iść do sądu z klubem, który kocha.
Rok później kontrakt wygasł. Messi i klub uzgodnili nową umowę, a Messi zgodził się na obniżkę pensji o połowę, ale przez przepisy La Liga dotyczące rejestracji zawodników Barcelona nie mogła go zgłosić. 8 sierpnia 2021 roku pożegnał się z klubem na konferencji, na której płakał. Odchodził jako piłkarz z największą liczbą trofeów w historii Barcelony. Dwa dni później podpisał dwuletni kontrakt z Paris Saint-Germain i dwa razy zdobył z nim mistrzostwo Francji.
W lipcu 2023 roku przeszedł do Interu Miami. Już w sierpniu klub zdobył pierwsze trofeum w historii, Leagues Cup: w finale z Nashville Messi strzelił gola i wykorzystał rzut karny w serii jedenastek. W 2024 roku Inter wygrał Supporters' Shield z najlepszym bilansem w historii MLS. 6 grudnia 2025 roku Messi zaliczył dwie asysty w finale MLS Cup z Vancouver Whitecaps (3:1), dał klubowi pierwsze mistrzostwo ligi i został wybrany najlepszym piłkarzem finału. Jako pierwszy w historii MLS dwa sezony z rzędu dostał nagrodę MVP.
W Newell's grał za rozgrywającym, a w juniorach Barcelony na szczycie rombu w ustawieniu 3-4-3, z dużą swobodą poruszania się. W pierwszej drużynie zaczynał jako prawoskrzydłowy, który schodzi do środka na lewą nogę. Jako fałszywa dziewiątka cofał się do pomocników, żeby dać zespołowi przewagę liczebną w środku pola.
Z czasem grał coraz głębiej. Sam mówił, że gdy w Barcelonie zabrakło Xaviego i Iniesty, częściej cofał się po piłkę, żeby pomóc w rozegraniu, ale nadal starał się dochodzić do sytuacji strzeleckich.
W 2005 roku w Holandii zdobył z Argentyną mistrzostwo świata do lat 20. W finale z Nigerią (2:1) strzelił dwa gole z rzutów karnych i został królem strzelców turnieju.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował 17 sierpnia 2005 roku w Budapeszcie, w meczu z Węgrami. Wszedł z ławki i po około 30 sekundach, przy pierwszym kontakcie z piłką, próbował się wyrwać trzymającemu go Vilmosowi Vanczákowi i trafił go łokciem. Sędzia pokazał mu czerwoną kartkę, a Messi resztę meczu przepłakał na ławce.
Na igrzyska w Pekinie w 2008 roku pojechał wbrew Barcelonie, bo zgodę dał mu Guardiola. W ćwierćfinale z Holandią strzelił gola i w dogrywce podał do Ángela Di Maríi, a w finale z Nigerią znów obsłużył Di Maríę, który zdobył jedyną bramkę. Złoty medal olimpijski nazywał zwycięstwem, które ceni najbardziej.
Z Argentyną przegrał finały Copa América 2007, mundialu 2014 (0:1 po dogrywce z Niemcami, choć dostał Złotą Piłkę dla najlepszego piłkarza turnieju), Copa América 2015 i Copa América 2016. Po ostatnim z nich, w którym nie wykorzystał rzutu karnego w serii jedenastek z Chile, ogłosił koniec gry w kadrze. Po niecałych dwóch miesiącach zmienił decyzję, tłumacząc, że miłość do kraju i koszulki jest zbyt wielka.
Pierwsze seniorskie trofeum z Argentyną zdobył 10 lipca 2021 roku na Maracanie, gdzie Argentyna pokonała Brazylię 1:0 w finale Copa América. 1 czerwca 2022 roku na Wembley był piłkarzem meczu w wygranej 3:0 Finalissimie z Włochami. 18 grudnia 2022 roku w Lusajl Argentyna pokonała w finale mistrzostw świata Francję po rzutach karnych, a Messi drugi raz dostał Złotą Piłkę turnieju. W 2024 roku obronił z Argentyną Copa América, choć w finale z Kolumbią zszedł w 65. minucie z urazem kostki.
Na mundialu 2026 w meczu otwarcia z Algierią (3:0) strzelił trzy gole. 19 lipca 2026 roku zagrał w finale z Hiszpanią, przegranym 0:1 po dogrywce. Został wtedy najstarszym piłkarzem z pola, który wystąpił w finale mistrzostw świata, i drugim po Cafu, który zagrał w trzech finałach.
360
z 540 możliwych
4
co 90 minut
2
8,6
Łącznie · Na 90 min
1:1
Inter Miami907,71:1Inter Miami7,77:1
CF Montreal9010,07:1CF Montreal10,0
0:2Inter Miami908,20:2Inter Miami8,22:2
Austin908,62:2Austin8,6| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Argentyna | Mistrzostwa Świata | 8 | 740 | 8 | 4 |
