Lewandowski został zdegradowany (ANALIZA)

Co oznaczają powyższe liczby? Że to, co wielu obserwatorów próbuje ogłaszać, mija się z prawdą. Robert Lewandowski za kadencji Jerzego Brzęczka cofa się do linii pomocy, ale to wcale nie powoduje, że staje się fałszywą „dziesiątką”, która bierze udział w rozgrywaniu akcji, notując więcej podań. Nie, „Lewy” będąc bardziej osaczonym i osamotnionym, stara się opuszczać swoją nominalną pozycję, w wyniku czego mamy… marne korzyści. Dlaczego? W naszej grze jest po prostu mało piłki w piłce. Braki w kreowaniu powodują, że Robert znowu musi harować. Bezproduktywnie, kosztem niestety swoim i zespołu.

I na to wskazują również pojedynki powietrzne. Robert Lewandowski uważany jest w tej chwili bardziej za podwieszonego napastnika, który notuje zarówno więcej podań, jak i zagrań polegających na zgraniu piłki głową do partnera. Sęk w tym, że statystyki nie oddają tego obrazu. Ofensywne wskaźniki naszego najlepszego strzelca spadły, co podaje w wątpliwość fakt, iż ustawianie Roberta na boisku w taki sposób jest zamierzonym i przemyślanym zabiegiem. Opcje są dwie: albo „Lewy” robi to, bo musi, albo Jerzy Brzęczek nie potrafi przygotować optymalnego, taktycznego rozwiązania.

Robert Lewandowski cierpi. Nie od wczoraj

Nie poddawajmy się złudzeniom. Taki obraz – w mniejszej czy większej skali – gry Roberta widzimy od początku kadencji Jerzego Brzęczka. Lewandowski stał się ofiarą, która nie może liczyć w polu karnym na stworzone okazje bramkowe. A jeśli wychodzi poza obręb „szesnastki”, traci swoje atuty i wchodzi w pojedynki, które nie przekładają się aż tak bardzo na gole czy asysty. Okej, trzeba mu oddać, że świetnie współpracował z Zielińskim w meczu z Włochami, ale potem było osiem meczów! W ilu z nich wykreowanych szans lub okazji strzeleckich zanotował Robert? Na palcach jednej ręki mógłbym policzyć.

Trzeba zrozumieć fakt, że polski snajper znalazł się w nieprzyjemnym położeniu. Jego funkcjonowanie szczególnie w formacji 1–4–5–1 nie daje zbyt wielu atutów, ale to akurat nie jest jego winą. Robert gra tak, jak pozwalają mu na to koledzy, schematy taktyczne i pomysł na grę. Odnoszę wrażenie, że plan pt. „Lewandowski” Adama Nawałki został kompletnie zagubiony, a Jerzy Brzęczek do tej pory, na przestrzeni dziewięciu meczów, nie potrafi wykorzystać potencjału, jaki posiada w swoim zespole.

To wszystko przypomina erę Waldemara Fornalika – laga na „Lewego”, brak kreatywności i chaos. A przecież nie możemy sobie pozwolić na okres, w którym ktoś taki jak Robert Lewandowski marnuje swoje najlepsze walory. W ramach porównania dodam, że Robert w ostatnich sezonach w Bayernie oddaje po cztery strzały na mecz, i więcej! Trudno się zatem dziwić, że w meczach reprezentacji pojawia się u niego frustracja. Dopiero teraz możemy sobie uświadomić, jakim cudotwórcą był Adam Nawałka. Dokonał czegoś, co powinno być podstawą! Znalazł proch, którym naładował najpotężniejszą polską armatę.

Dodatkowo polecamy lekturę artykułu o Jerzym Brzęczku. Co jest ważniejsze? Wyniki czy styl?

• Adam Nawałka
• eliminacje mistrzostw Europy 2020
• Jerzy Brzęczek
• Polska
• Reprezentacja Polski
• Robert Lewandowski
• Waldemar Fornalik

Co oznaczają powyższe liczby? Że to, co wielu obserwatorów próbuje ogłaszać, mija się z prawdą. Robert Lewandowski za kadencji Jerzego Brzęczka cofa się do linii pomocy, ale to wcale nie powoduje, że staje się fałszywą „dziesiątką”, która bierze udział w rozgrywaniu akcji, notując więcej podań. Nie, „Lewy” będąc bardziej osaczonym i osamotnionym, stara się opuszczać swoją nominalną pozycję, w wyniku czego mamy… marne korzyści. Dlaczego? W naszej grze jest po prostu mało piłki w piłce. Braki w kreowaniu powodują, że Robert znowu musi harować. Bezproduktywnie, kosztem niestety swoim i zespołu.

I na to wskazują również pojedynki powietrzne. Robert Lewandowski uważany jest w tej chwili bardziej za podwieszonego napastnika, który notuje zarówno więcej podań, jak i zagrań polegających na zgraniu piłki głową do partnera. Sęk w tym, że statystyki nie oddają tego obrazu. Ofensywne wskaźniki naszego najlepszego strzelca spadły, co podaje w wątpliwość fakt, iż ustawianie Roberta na boisku w taki sposób jest zamierzonym i przemyślanym zabiegiem. Opcje są dwie: albo „Lewy” robi to, bo musi, albo Jerzy Brzęczek nie potrafi przygotować optymalnego, taktycznego rozwiązania.

Robert Lewandowski cierpi. Nie od wczoraj

Nie poddawajmy się złudzeniom. Taki obraz – w mniejszej czy większej skali – gry Roberta widzimy od początku kadencji Jerzego Brzęczka. Lewandowski stał się ofiarą, która nie może liczyć w polu karnym na stworzone okazje bramkowe. A jeśli wychodzi poza obręb „szesnastki”, traci swoje atuty i wchodzi w pojedynki, które nie przekładają się aż tak bardzo na gole czy asysty. Okej, trzeba mu oddać, że świetnie współpracował z Zielińskim w meczu z Włochami, ale potem było osiem meczów! W ilu z nich wykreowanych szans lub okazji strzeleckich zanotował Robert? Na palcach jednej ręki mógłbym policzyć.

Trzeba zrozumieć fakt, że polski snajper znalazł się w nieprzyjemnym położeniu. Jego funkcjonowanie szczególnie w formacji 1–4–5–1 nie daje zbyt wielu atutów, ale to akurat nie jest jego winą. Robert gra tak, jak pozwalają mu na to koledzy, schematy taktyczne i pomysł na grę. Odnoszę wrażenie, że plan pt. „Lewandowski” Adama Nawałki został kompletnie zagubiony, a Jerzy Brzęczek do tej pory, na przestrzeni dziewięciu meczów, nie potrafi wykorzystać potencjału, jaki posiada w swoim zespole.

To wszystko przypomina erę Waldemara Fornalika – laga na „Lewego”, brak kreatywności i chaos. A przecież nie możemy sobie pozwolić na okres, w którym ktoś taki jak Robert Lewandowski marnuje swoje najlepsze walory. W ramach porównania dodam, że Robert w ostatnich sezonach w Bayernie oddaje po cztery strzały na mecz, i więcej! Trudno się zatem dziwić, że w meczach reprezentacji pojawia się u niego frustracja. Dopiero teraz możemy sobie uświadomić, jakim cudotwórcą był Adam Nawałka. Dokonał czegoś, co powinno być podstawą! Znalazł proch, którym naładował najpotężniejszą polską armatę.

Dodatkowo polecamy lekturę artykułu o Jerzym Brzęczku. Co jest ważniejsze? Wyniki czy styl?