Ludovic Arsène Blas

Pochodzenie

Urodził się 31 grudnia 1997 roku w Colombes pod Paryżem, a wychowywał się w kilku miastach regionu paryskiego. Piłkę zaczął kopać w FC Rambouillet w departamencie Yvelines, gdzie jako ośmiolatek już w kategorii poussins wyróżniał się na tle rówieśników. Mówił, że w Rambouillet nauczył się żonglerki i gry obiema nogami, a w każdej drużynie grał z wyższym rocznikiem.

W 2009 roku, gdy rodzina przeprowadziła się do departamentu Hauts-de-Seine, trafił do Montrouge FC. Do 15. roku życia nie zwrócił uwagi żadnego klubu zawodowego. Wspominał, że czterech kolegów z Montrouge podpisało kontrakty z AS Monaco, a jego nikt nie kontaktował. Przed turniejem międzydzielnicowym matka powiedziała mu, że podpiszą z pierwszym klubem, który się zgłosi. Zgłosił się En Avant Guingamp, a Monaco pojawiło się dopiero później. Blas mówił, że nie wiedział, gdzie leży Guingamp, a po przyjeździe na dworzec chciał od razu wracać.

W 2013 roku jako piętnastolatek przeprowadził się do Bretanii. W Guingamp przeszedł przez akademię razem z Marcusem Coco, a w czwartym roku tam grał w rezerwach (CFA 2) i stamtąd awansował do pierwszej drużyny.

Kariera

W październiku 2015 roku podpisał w Guingamp pierwszy zawodowy kontrakt, trzyletni. W Ligue 1 zadebiutował w grudniu 2015 roku za trenera Jocelyna Gourvennec. 3 lutego 2016 roku, w swoim pierwszym domowym meczu w lidze, strzelił zwycięskiego gola z Troyes i został wtedy najmłodszym strzelcem Guingamp w Ligue 1. W 2016 roku przedłużył umowę do czerwca 2020 roku i odrzucił zainteresowanie Olympique Lyon.

Trener Antoine Kombouaré, który prowadził go w Guingamp w latach 2016-2018, był wobec niego surowy: mówił, że Blas chodził po boisku, a w wieku 18 lat powinien biegać. Sam piłkarz tłumaczył po latach, że po triumfie na Euro U-19 sądził, że kariera potoczy się szybko, i nie chciał słuchać rad. Mówił też, że gdy coś nie wychodziło, spuszczał głowę. W marcu 2019 roku zagrał w przegranym finale Pucharu Ligi z Racingiem Strasbourg, który wygrał po rzutach karnych (0:0, 1:4).

2 września 2019 roku przeszedł do FC Nantes. Mówił, że w Guingamp był w swojej strefie komfortu, a w Nantes, widząc innych piłkarzy i ich metody pracy, zaczął się zastanawiać nad własnym podejściem. Prowadził go tam najpierw Christian Gourcuff, a od lutego 2021 roku Kombouaré, który mówił, że w Nantes odkrył w nim dojrzałego mężczyznę. Wiosną 2021 roku Blas rozgrywał swój najlepszy dotąd sezon w lidze, choć Nantes broniło się przed spadkiem. W barażu o utrzymanie w 2021 roku Blas strzelił gola w wygranym 2:1 pierwszym meczu w Tuluzie, a Nantes zostało w Ligue 1 mimo porażki 0:1 w rewanżu.

W sezonie 2021/2022 w Pucharze Francji dostał opaskę kapitana. 7 maja 2022 roku na Stade de France wykorzystał rzut karny tuż po przerwie i to wystarczyło Nantes do wygrania z OGC Nice 1:0. Był pierwszym kapitanem Nantes, który po 22 latach podniósł ten puchar. Dzięki zwycięstwu Nantes zagrało w Lidze Europy. W sezonie 2022/2023 Blas strzelił w niej gola na stadionie Juventusu w Turynie w remisowym 1:1 pierwszym meczu fazy play-off. W półfinale Pucharu Francji strzelił efektownego gola Olympique Lyon, a Nantes dotarło do finału, który przegrało.

Latem 2023 roku przeniósł się z Nantes do Stade Rennais, z którym podpisał czteroletni kontrakt. To był pierwszy transfer między tymi sąsiednimi rywalami od 22 lat, od czasu Oliviera Monterrubio. Blas tłumaczył, że przede wszystkim myślał o własnym rozwoju i że w Rennes przyciągnął go styl gry i piłkarze lubiący grać piłką. Pierwszy sezon w Bretanii był dla niego słaby, a kibice wygwizdali go na Roazhon Park. Mówił, że musi się z tym uporać sam i że chce odzyskać futbol, który pokazywał wcześniej. Od listopada 2023 roku prowadził zespół Julien Stéphan. Na początku sezonu 2024/2025 ustawiał Blasa wyżej, w parze napastników w ustawieniu 4-4-2 z rombem, a potem za szpicą w 3-4-3, i mówił, że widzi u niego duży postęp w pracy z piłką i bez niej.

Sukcesy

• 2022 Puchar Francji z FC Nantes
• 2016 Mistrzostwo Europy U-19 z Francją

Styl gry

To lewonożny pomocnik, który najbardziej ceni sobie pojedynki jeden na jednego. O sobie mówił, że nie jest typem napastnika, który rozstrzyga mecze golami, tylko zawodnikiem, który dryblując, rozwiązuje sytuacje. W kwietniu 2023 roku pod względem liczby dryblingów w Ligue 1 ustępował tylko Leo Messiemu. Tamtego sezonu grał na prawej stronie i mówił, że przy linii bocznej ma więcej czasu i widzi całe boisko, a w osi trudniej wszystko kontrolować. Opisywał, że swoje spotkanie zaczyna od pierwszego pojedynku, a jeśli ten się nie uda, to próbuje do skutku, bo dribler musi pogodzić się z tym, że część prób się nie uda. Sam mówił też, że nad skutecznością musi jeszcze pracować i że dribling ma kończyć się szansą dla zespołu, a nie samym efektem.

Jest zawodnikiem technicznym, z dobrym dotykiem. Kombouaré podkreślał jednak, że to także atleta, który należy do piłkarzy biegających najwięcej. Gra z uniesionymi rękami i sprawia wrażenie nonszalanckiego, co, jak tłumaczył, nie jest zamierzone, a może wyglądać jak brak zaangażowania. Zmieniał pozycje: występował jako ofensywny pomocnik, na skrzydłach, a w Rennes także jako drugi napastnik. W 2023 roku mówił, że lubi być zapalnikiem drużyny, dużo dotykać piłki na jednej stronie, a stamtąd schodzić do środka.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Francji od U-17 do U-20. W 2016 roku wystąpił w mistrzostwach Europy U-19 w Niemczech. W półfinale z Portugalią strzelił wyrównującego gola, a w finale w Sinsheim 24 lipca zdobył głową drugiego gola w wygranym 4:0 meczu z Włochami, po dośrodkowaniu Clémenta Michelina. W 2017 roku został powołany na mistrzostwa świata U-20 w Korei Południowej i zagrał tam w czterech meczach.