EnglandW 2012 roku zdobył z Manchesterem City mistrzostwo Anglii, a karierę zakończył w Celticu w 2024 roku.
Urodził się 19 kwietnia 1987 roku w Shrewsbury w Anglii.
Do seniorskiej szatni Shrewsbury Town trafił jeszcze jako uczeń. Wcześniej trenował z klubem podczas szkolnych wakacji. Gdy jeden z dwóch bramkarzy zespołu nie mógł zagrać, Shrewsbury poprosiło szkołę o zwolnienie Harta na wyjazd do Exeter. Bramkarz wspominał, że nagle znalazł się wśród dorosłych piłkarzy i musiał szybko się uczyć.
W 2006 roku przeniósł się ze Shrewsbury do Manchesteru City, prowadzonego wówczas przez Stuarta Pearce’a. Kolejny zwrot nastąpił po przyjściu Shaya Givena z Newcastle United w styczniu 2009 roku. Hart stracił miejsce w bramce i po miesiącach na ławce zdecydował się na wypożyczenie do Birmingham City.
Alex McLeish od razu powierzył mu rolę pierwszego bramkarza. Hart tłumaczył, że zależało mu przede wszystkim na regularnej grze i odzyskaniu satysfakcji z wykonywanego zawodu. Nie przedstawiał transferu jako kalkulacji pod zbliżające się mistrzostwa świata. Mówił, że szukałby nowego zespołu niezależnie od terminu turnieju.
Pozostawał przywiązany do Manchesteru City i śledził wyniki kolegów, ale po przeprowadzce za swój priorytet uznawał Birmingham. Chciał odpłacić McLeishowi za zaufanie, a ewentualny powrót do reprezentacji traktował jako następstwo dobrej gry w klubie.
Po wypożyczeniu wrócił do Manchesteru City, z którym zdobył mistrzostwo Anglii w 2012 i 2014 roku.
Po okresach gry w Torino FC, West Ham United, Burnley FC i Tottenhamie Hotspur w sierpniu 2021 roku dołączył do Celtic FC. W Glasgow ponownie grał regularnie po trudniejszym okresie kariery.
W lutym 2024 roku zapowiedział zakończenie kariery po sezonie 2023/2024. Ostatni ligowy występ na Celtic Park zakończył zwycięstwem 3:2 nad St Mirren. Wspominał później ten dzień jako jeden z najważniejszych w swoim zawodowym życiu: kibice śpiewali jego nazwisko i rozwinęli transparent z jego wizerunkiem.
W seniorskiej kadrze Anglii zadebiutował przeciwko Trynidadowi i Tobago. W młodzieżowej reprezentacji pomógł następnie wywalczyć awans do finału mistrzostw Europy U-21 w 2009 roku. W półfinałowej serii rzutów karnych ze Szwecją obronił jedną próbę i sam trafił z jedenastu metrów. Finał z Niemcami musiał jednak oglądać z trybun z powodu zawieszenia po żółtej kartce otrzymanej w półfinale.
Na Euro 2012 był już pierwszym bramkarzem seniorskiego zespołu. Przed ćwierćfinałem z Włochami opowiadał o pewności, z jaką podchodził do interwencji, i oczekiwaniu od siebie skutecznej obrony. Deklarował też gotowość do strzelania w ewentualnym konkursie jedenastek: ćwiczył uderzenia w różne części bramki i chciał mieć przygotowany sposób wykonania rzutu karnego.
