England
Kapitan, który wzniósł z Liverpoolem Ligę Mistrzów w 2019 roku i pierwsze od 30 lat mistrzostwo Anglii.
Urodził się 17 czerwca 1990 roku w Sunderlandzie i dorastał w pobliskim Herrington. Chodził do szkoły sportowej Farringdon Community Sports College. Z rodzicami kibicował Sunderlandowi, najpierw na Roker Park, potem na Stadium of Light. Jako dziecko podziwiał piłkarzy Manchesteru United: Davida Beckhama, Ryana Giggsa, Paula Scholesa i Roya Keane'a.
Do akademii Sunderlandu trafił jako ośmiolatek. Jej szef Ged McNamee wspominał, że w wieku 15–16 lat Henderson szybko rósł i miał mniejszy wpływ na grę, a w klubie dyskutowano, czy dać mu stypendium. Wielu rówieśników było lepszych technicznie, ale on wyróżniał się uporem i odpornością psychiczną. Akademia pokazywała go potem młodszym jako przykład tego, co daje ciężka praca.
Keane, wtedy menedżer Sunderlandu, mówił przed jego debiutem, że lubi tego chłopaka za rzadko dziś spotykaną niewinność i że „Jordan umie grać”. 1 listopada 2008 roku 18-letni Henderson wszedł po przerwie w przegranym 0:5 meczu z Chelsea na Stamford Bridge. W styczniu 2009 roku Sunderland wypożyczył go do Coventry City, ale w kwietniu 2009 roku wrócił ze złamaną piątą kością śródstopia.
W sezonie 2009/10 wywalczył miejsce w składzie u Steve'a Bruce'a. Grał głównie na prawej stronie pomocy, a gdy kontuzji doznał Lee Cattermole, przeszedł do środka. Pierwszy mecz na tej pozycji, w Birmingham, wypadł niepewnie, ale po kilku tygodniach trudno było go posadzić na ławce. W kwietniu 2010 roku podpisał pięcioletni kontrakt. Jesienią 2010 roku Bruce mówił, że 20 milionów funtów to za mało, by Sunderland go sprzedał.
W czerwcu 2011 roku przeszedł do Liverpoolu za kwotę szacowaną na 20 milionów funtów; wcześniejszą ofertę Sunderland odrzucił. Mówił wtedy, że trudno odejść z klubu, któremu kibicował całe życie. Dyrektor sportowy Damien Comolli tłumaczył później, że przekonały go cechy przywódcze Hendersona i jego wyniki w badaniach motorycznych. Długo faworytem do transferu był Manchester United, ale jego zainteresowanie wygasło. Alex Ferguson skreślił Hendersona z powodu nietypowego sposobu biegania.
Pierwszy sezon w Liverpoolu był trudny. Kenny Dalglish przestawiał go między środkiem pomocy a prawym skrzydłem. W lutym 2012 roku Henderson zagrał w wygranym po rzutach karnych finale Pucharu Ligi z Cardiff City, a w maju w przegranym finale Pucharu Anglii z Chelsea. Comolli opowiadał później, że w dniu zwolnienia usłyszał od właścicieli klubu, że Henderson był wielkim błędem i stratą pieniędzy.
Latem 2012 roku nowy menedżer Brendan Rodgers zaproponował go Fulham w ramach rozliczenia za Clinta Dempseya. Piłkarz odmówił: powiedział Rodgersowi, że chce zostać i walczyć o miejsce. W sezonie 2013/14 wyszedł w podstawowym składzie na 34 pierwsze kolejki Premier League. 13 kwietnia 2014 roku w meczu z Manchesterem City dostał czerwoną kartkę za wślizg na Samirze Nasrim i przez zawieszenie opuścił mecze z Norwich, Chelsea i Crystal Palace. Liverpool przegrał walkę o tytuł i skończył sezon na drugim miejscu.
We wrześniu 2014 roku Rodgers zrobił go wicekapitanem, a 10 lipca 2015 roku, po odejściu Stevena Gerrarda, kapitanem. Rodgers tłumaczył, że Henderson prowadzi zespół przykładem i będzie kapitanem na swój sposób. Kilka miesięcy później menedżerem został Jürgen Klopp. Przez kolejne lata Henderson grał coraz głębiej. Przełom nastąpił w sezonie 2018/19, gdy rolę defensywnego pomocnika przejął Fabinho, a Henderson przesunął się na prawą stronę środka pola.
1 czerwca 2019 roku w Madrycie Liverpool pokonał 2:0 Tottenham Hotspur w finale Ligi Mistrzów, a Henderson jako kapitan podniósł puchar. Po latach nazwał ten wieczór swoim ulubionym. W tym samym roku Liverpool zdobył Superpuchar Europy i klubowe mistrzostwo świata, a w finale z Flamengo Henderson grał jako defensywny pomocnik. W sezonie 2019/20 poprowadził zespół do pierwszego od 30 lat mistrzostwa Anglii i dostał nagrodę dla piłkarza roku od angielskich dziennikarzy FWA.
W kwietniu 2020 roku, gdy rozgrywki wstrzymała pandemia, skrzyknął kapitanów klubów Premier League i zorganizował fundusz piłkarzy dla pracowników publicznej służby zdrowia NHS. W 2021 roku dostał Order Imperium Brytyjskiego (MBE) za zasługi dla piłki nożnej i działalność charytatywną. W 2022 roku Liverpool dwa razy pokonał Chelsea na Wembley po rzutach karnych, w finałach Pucharu Ligi i Pucharu Anglii.
Latem 2023 roku, po 12 latach i 492 meczach, odszedł z Liverpoolu. „Zawsze będę jednym z The Reds, do końca życia” – napisał, żegnając się z kibicami. Przeszedł do Al-Ettifaq, prowadzonego przez Gerrarda. Spadła na niego za to fala krytyki. Wcześniej publicznie wspierał kampanię Rainbow Laces przeciw wykluczaniu osób LGBTQ+, a w Arabii Saudyjskiej stosunki osób tej samej płci są nielegalne. Krytykowali go między innymi kibicowska grupa LGBT+ Liverpoolu Kop Outs i były reprezentant Niemiec Thomas Hitzlsperger. Henderson przeprosił tych, których zranił, i mówił, że nie zmienił się jako człowiek.
W Al-Ettifaq spędził niespełna pół roku. W styczniu 2024 roku klub zgodził się rozwiązać kontrakt, a Henderson podpisał dwuipółletnią umowę z Ajaksem. Tłumaczył, że ta decyzja jest najlepsza dla niego i jego rodziny. Trener John van 't Schip mówił, że Ajax potrzebował doświadczonego pomocnika z cechami przywódczymi. 18 maja 2025 roku, w ostatniej kolejce, Henderson strzelił pierwszego gola dla Ajaksu w wygranym 2:0 meczu z Twente, ale mistrzostwo zdobyło PSV.
W lipcu 2025 roku odszedł z Ajaksu i podpisał dwuletnią umowę z Brentford. Klub obiecał mu pomoc w walce o mundial, a on miał wnieść doświadczenie do młodej drużyny. Brentford skończył sezon na dziewiątym miejscu, a Henderson pojechał na mistrzostwa świata. Pod koniec lipca 2026 roku rozwiązał kontrakt za porozumieniem stron, a 3 sierpnia podpisał dwuletnią umowę z Chelsea. Mówił, że nie mógł odrzucić takiej szansy, także ze względu na trenera, Xabiego Alonso.
Od początku wyróżniał się wytrzymałością. W Sunderlandzie przebiegał według Bruce'a około 13 km w meczu i rzadko tracił piłkę. Umiał podać, dośrodkować prawą nogą i odebrać piłkę, ale za największą słabość uchodził brak goli.
Pod wodzą Kloppa dostawał dużo zadań defensywnych. Krytykowano go za zbyt wiele podań do boku i do tyłu, ale z czasem coraz śmielej rozgrywał piłkę i poszerzył repertuar podań. Na prawej stronie środka pola asekurował wysuniętego Trenta Alexandra-Arnolda i wbiegał bez piłki w strefy ataku. Był szybki w pressingu i zdyscyplinowany w ustawieniu. Klopp mówił o nim: „Czy Hendo jest idealnym piłkarzem? Nie. Czy znam kogoś, kto jest? Nie. Czy jest dla nas niewiarygodnie ważny? Tak”.
Długo wydawało się, że brakuje mu dyscypliny taktycznej do gry na pozycji najgłębiej ustawionego pomocnika. Gdy jednak w listopadzie 2019 roku kontuzji doznał Fabinho, Henderson dobrze zastąpił go tuż przed obrońcami. Rodgers, van 't Schip i Keith Andrews z Brentford podkreślali przede wszystkim jego przywództwo i profesjonalizm, a Andrews mówił, że Henderson będzie podnosił standardy w drużynie.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował 17 listopada 2010 roku, w towarzyskim meczu z Francją. Debiut nie wyszedł; Bruce protestował, że Fabio Capello ustawił go na pozycji, na której Henderson nie czuł się pewnie. W podstawowym składzie kadry znów wyszedł dopiero w marcu 2014 roku.
Na Euro 2012 pojechał w miejsce kontuzjowanego Franka Lamparda. Był też w kadrach na mundiale 2014, 2018 i 2022. W 1/8 finału mistrzostw świata w Rosji z Kolumbią David Ospina obronił jego rzut karny, ale Anglia i tak wygrała serię jedenastek. Zagrał od początku w przegranym półfinale z Chorwacją. W marcu 2019 roku rozegrał w Czarnogórze pięćdziesiąty mecz w kadrze, a w plebiscycie na piłkarza roku reprezentacji wyprzedził Raheema Sterlinga i Harry'ego Kane'a.
Pierwszego gola dla Anglii strzelił dopiero w 62. meczu: 3 lipca 2021 roku, w ćwierćfinale Euro 2020 z Ukrainą (4:0), wszedł z ławki i trafił głową po rzucie rożnym Masona Mounta. Anglia przegrała potem finał z Włochami po rzutach karnych. Na mundialu w Katarze strzelił gola Senegalowi w wygranym 3:0 meczu 1/8 finału.
Gareth Southgate nie powołał go na Euro 2024, bo Henderson od 2023 roku nie grał w kadrze. Wrócił w marcu 2025 roku za Thomasa Tuchela. 27 czerwca 2026 roku wszedł na sześć minut w wygranym 2:0 meczu z Panamą i został pierwszym reprezentantem Anglii, który zagrał na czterech mundialach i na siedmiu wielkich turniejach. Po zwycięstwie 3:2 nad Meksykiem w 1/8 finału upadł z band reklamowych podczas świętowania i doznał kontuzji nadgarstka. Do końca turnieju już nie zagrał. Anglia zajęła na tym mundialu trzecie miejsce.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Anglia | Mistrzostwa Świata | 1 | 12 | 0 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Anglia | Eliminacje MŚ | 6 | 147 | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga Europy | Ajax | Liga Europy | 15 | 1212 | 0 | 2 |
| 2023Eliminacje ME | Anglia | Eliminacje ME | 6 | 379 | 0 | 2 |
| 2022/2023Premier League | Liverpool | Premier League | 1 | 80 | 0 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Liverpool | Premier League | 2 | 91 | 1 | 1 |
