Issa Soumaré

Pochodzenie

Urodził się 10 października 2000 roku w Podorze na północy Senegalu, ale większość dzieciństwa spędził w Dakarze. Do szkółki piłkarskiej obok domu zapisała go siostra, a futbol poznawał, oglądając Milan z lat dwutysięcznych. Trenował w szkole Pape Sarra, a że szybko przeskakiwał kolejne roczniki, grał w klubie czwartej ligi i dostawał powołania do reprezentacji Senegalu U-17.

Potem trafił do Génération Foot, senegalskiej akademii związanej z FC Metz, z której wyszli m.in. Sadio Mané i Ismaïla Sarr. W pierwszej połowie 2019 roku został wypożyczony do US Gorée i, jak opowiadał, doszedł tam do kolejnego finału pucharu kraju.

Kariera

W sierpniu 2019 roku, jako 18-latek, podpisał czteroletni kontrakt z francuskim US Orléans. Do Francji trafił, jak mówił, przez agenta, który współpracował z klubem. W Ligue 2 zadebiutował 1 listopada 2019 roku w meczu na stadionie w Caen. Orléans walczyło o utrzymanie, ale sezon przerwała pandemia i drużyna spadła do National. Tam Soumaré rozwinął skrzydła: w sezonie 2020/2021 strzelił osiem goli i miał dwie asysty.

Latem 2021 roku przeszedł do belgijskiego Beerschotu. Nie ułożyło mu się tam: zimą, jak mówił, nikt nie powiedział mu nic pozytywnego, więc postanowił wrócić do Francji. 31 stycznia 2022 roku został wypożyczony do Quevilly-Rouen w Ligue 2. W Quevilly zatrzymał się na półtora roku, bo wypożyczenie przedłużono do czerwca 2023 roku. Trener Fabien Mercadal mówił, że Soumaré nie został ukształtowany przez europejskie szkolenie, więc zachował świeżość i kreatywność, choć w taktyce ma jeszcze postępy do zrobienia.

W 2023 roku Le Havre, które awansowało do Ligue 1, sprowadziło go z Beerschotu. Pierwsza runda była dla niego trudna: do stycznia 2024 roku zagrał w lidze siedem razy. 12 stycznia 2024 roku został wypożyczony do AJ Auxerre do końca sezonu. W drugiej połowie rozgrywek zagrał w 17 meczach, a 10 maja 2024 roku Auxerre, remisując 0:0 w Amiens, zapewniło sobie mistrzostwo Ligue 2 i awans.

Po powrocie do Hawru stopniowo stał się podstawowym zawodnikiem u Didiera Digarda, a w 2025 roku jedną z najważniejszych postaci zespołu. W trzech sezonach rozegrał dla Le Havre 70 meczów i kilkakrotnie nosił opaskę kapitana. Digard mówił o nim, że jego siłą jest to, że jest równy zarówno w dobrych, jak i w złych momentach oraz zaangażowany na treningach.

16 czerwca 2026 roku, gdy skończył mu się kontrakt, podpisał czteroletnią umowę ze Stade Rennais, ważną do 2030 roku. Mówił, że przyciągnął go projekt klubu, który ma pozwolić mu dalej się rozwijać i grać na najwyższym poziomie.

Sukcesy

• 2024 Mistrzostwo Ligue 2 z AJ Auxerre

Styl gry

Najczęściej gra jako lewoskrzydłowy, który chętnie schodzi do środka. Auxerre wypożyczając go, podkreślało, że potrafi zagrać na wszystkich trzech pozycjach w ataku, a dyrektor sportowy Rennes Loïc Désiré mówił, że to napastnik, który radzi sobie w różnych systemach, i chwalił jego wszechstronność. Le Havre opisywało go jako zawodnika bardzo mocnego w pojedynkach, zwłaszcza w powietrzu, z imponującym wyskokiem, który nigdy się nie poddaje.

Reprezentacja

Grał w reprezentacji Senegalu U-17. W pierwszej dorosłej kadrze znalazł się po raz pierwszy we wrześniu 2026 roku, gdy nowy selekcjoner Patrick Vieira powołał go na pierwsze mecze eliminacji Pucharu Narodów Afryki 2027. Zadebiutował 29 września 2026 roku w Bahir Dar, wchodząc w 65. minucie za Abdallaha Simę w wygranym 1:0 meczu z Etiopią.