Guardiola versus Simeone, czyli starcie dwóch skrajnych wizji futbolu

Jednak wraz z przyjściem Guardioli zmieniło się w Monachium coś więcej niż tylko styl gry wyjściowej jedenastki. Znany z lubowania się w eksperymentowaniu składem i formacjami Hiszpan, nazwany przez Otmara Hitzfelda wręcz taktycznym „freakiem”, ma w Bayernie w tej domenie spore pole do popisu. Jego drużyna najczęściej występowała w tym sezonie w formacji 4-1-4-1 (zamieniającej się nieraz w coś, w stylu 2-5-3), która dawała spore zagęszczenie graczy w ofensywie i możliwość swobodnej wymiany krótkich piłek.

Jednak tak naprawdę zespół Guardioli sprawdzał się w niemal każdej z innych możliwych formacji, i do samego końca nie możemy być pewni, w jakim zestawieniu wystąpi dziś przeciwko Atletico. Z kolei ono pod wodzą Simeone potrafi dostosować się do stylu gry rywala i udaremniać jego boiskowe poczynania, jak mało który zespół na świecie.

Jaki trener taka ekipa

Wielu twierdzi, iż Diego Simeone jest w dużej mierze naśladowcą Jose Mourinho. Jego zespół jest genialny w destrukcji, gra świetnie zorganizowaną, nastawioną przede wszystkim na uprzykrzanie życia rywalom defensywną piłkę. Jednak prawda jest taka, że Argentyńczyk prowadzi swój zespół nieco inaczej, niż zwykł to robić Portugalczyk, a kluczem do jego sukcesu nie są jedynie kreślone założenia taktyczne.

To, jak gra Atletico, w pełni oddaje charakter trenera madryckiego zespołu. Simeone to postać niezwykle charyzmatyczna i bezkompromisowa. Już jako piłkarz (defensywny pomocnik) był wyjątkowo bojowo nastawiony oraz agresywny, i tego samego wymaga dziś od swoich zawodników. Mają oni być Spartiatami a nie zwykłymi piłkarzami, mają nigdy nie odstawiać nóg i zostawiać na boisku całe serce. I rzeczywiście nimi są, waleczność i oddanie, które prezentują na murawie, są nie tylko imponująca, ale i bardzo istotne dla sukcesów święconych przez Atletico. Choć jak wiadomo, bez taktycznego ładu i składu nic by one nie znaczyły.

Zespół Simeone w przeciwieństwie do klubów prowadzonych przez Guardiole piłki przy nodze mieć wręcz nie lubi. Madrytczycy wolą poczekać na ruch swojego rywala, zagęszczając pole uprzykrzać mu życie i oczekiwać na jego błąd. Jeśli natomiast przeciwnik błędów nie popełnia, gra wyjątkowo uważnie i dokładnie, zdarza się, iż może stosunkowo łatwo dostać się pod pole karne Atletico. Tam jednak czeka na niego, nie bójmy się tego powiedzieć, najlepsza defensywa w Europie, która w dotychczasowych 35 meczach Primera Division straciła ledwie 16 bramek. O jej niezwykłej sile przekonała się niedawno chociażby Barcelona, która w obu ćwierćfinałowych meczach Champions League sporo czasu spędziła z piłką stosunkowo blisko pola karnego Atletico, lecz w gruncie rzeczy nijak nie potrafiła obalić madryckiego muru.

Jednak siłą Atletico prowadzonego przez Simeone nie jest jedynie waleczność i świetna gra w obronie. W tym zespole każdy jest odpowiedzialny za pracę w destrukcji, wszyscy angażują się w przeszkadzanie rywalom, by potem samemu móc zadać jeden bądź dwa decydujące ciosy. Madrytczycy to zespół zabójczo skuteczny i zdarza się, iż ledwie parę groźnych ofensywnych akcji wystarcza mu, by odnieść zwycięstwo.

Jego atutem jest również niezwykła wręcz solidność. W teamie Simeone nie ma ciągłych roszad jak u Guardioli,  jest stabilnie i jeszcze raz stabilnie. Klasyczna formacja 4-4-2 to znak firmowy Atletico, a nawet jeśli ulega ona lekkim przekształceniom, to sposób gry zespołu raczej się nie zmienia. Wątpliwe, by Diego Simeone chciał czymś Guardiolę zaskoczyć, on po prostu wystawi do boju swoich jedenastu muszkieterów, którzy będą uprzykrzać życie graczom Bayernu od pierwszego do ostatniego gwizdka i powie: „Radź sobie pan z nimi”.

Bezpośrednia konfrontacja

W roli trenerów Guardiola i Simeone spotkali się do tej pory jedynie raz. Zwyciężył wówczas Hiszpan i prowadzona przez niego „Barca”, jednak było to aż przed pięcioma laty, na początku pracy argentyńskiego trenera w Atletico. Dziś chyba próżno szukać faworyta, wielu dziennikarzy i ekspertów stawia na Atletico, z kolei bukmacherzy raczej typują zwycięstwo Bayernu. Mnie osobiście trudno jest się określić, lecz wydaje mi się, że więcej atutów ma w swych rękach Josep Guardiola.

Prowadzony przez niego zespół z Monachium ma inną specyfikę niż pokonana przez Atletico Barcelona. W ofensywie naprzeciw graczom z Madrytu nie staną techniczni wirtuozi, a bardzo silni i świetnie poruszający się w ataku Mueller oraz Lewandowski, którzy w pojedynkach „wręcz” z obrońcami Atletico z pewnością poradzą sobie znacznie lepiej niż drobni piłkarze „Barcy”. Na skrzydłach wspomagać ich będą najprawdopodobniej niezwykle dynamiczni Ribery oraz Costa, a ich rajdy zakończone centrami w pole karne mogą dać niejedną okazję, np. Lewandowskiemu, do wygrania pozycji w szesnastce i zakończenia akcji strzałem z powietrza. O sile Bayernu może stanowić także grający w środku pola, Arturo Vidal, który znajduje się ostatnio w świetnej dyspozycji i z pewnością ani agresją, ani nieustępliwością nie będzie odbiegał od graczy Atletico. Niewykluczone również, że jeśli od pierwszej minuty wystąpi Xabi Alonso, to i bite przez niego stałe fragmenty gry będą siały pod bramką zespołu Simeone niemałe spustoszenie.

Guardiola, zdaje się, posiada naprawdę sporo sposobów, poprzez które będzie mógł zaatakować i stłamsić ustawiony przez Atletico mur. Zagadką pozostaje, który z nich wybierze, lecz jednego możemy być pewni, żaden nie zagwarantuje mu łatwej przeprawy na Vincente Calderon. Zespół Simeone zrobi wszystko, by wybić Bawarczykom z głów marzenia o graniu efektownej piłki, a i samemu na pewno spróbuje ukąsić. Która wizja futbolu okaże się dziś bardziej efektywna? Czy Guardiola zdoła zaskoczyć Simeone? Nie wiem, lecz już odliczam minuty, by się o tym przekonać.